Alojzy Walnicki os. Алоизий Бернгардовичъ Вальницшй (ur. 1839, zm. 30 marca 1877 w Kałudze) – polski architekt działający w Rosji. Życiorys Ukończył Szkołę Budowlaną Ministerstwa Komunikacji (późniejszy Instytut Inżynierów Cywilnych) w Petersburgu (1861)Księga pamiątkowa Inżynierów Cywilnych Polaków wychowanków Instytutu Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, Warszawa 1937, s. 65, 72.. Po studiach z rangą sekretarza kolegialnego został mianowany pomocnikiem architekta w Saratowskiej Komisji Budowlano-DrogowejБарановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892. СПб 1893, c. 53. W maju 1867 przeszedł do pracy w Tomskiej Gubernialnej Komisji Budowlanej i otrzymał tytuł inżyniera-architekta. W latach 1867–1871 jako asesor kolegialny był architektem miejskim w Tomsku oraz od 1869 także członkiem komitetu zajmującym się budową centralnego więzienia tranzytowegoВАЛЬНИЦКИЙ АЛОИЗИЙ БЕРНГАРДОВИЧ Архитектор Томска в 1867–1871 гг. в: Поляки в Томске (ХIХ–ХХ вв.) Биографии, Томск 2012, s. 73.. 25 grudnia 1872 roku został przeniesiony do Tobolska, a następnie do Kaługi, gdzie pełnił funkcję inżyniera gubernialnego. Został pochowany w Saratowie.
Prace:
autor planu Narymu w 1868; projekt i budowa ambulatorium wojskowego dla batalionu liniowego w Tomsku; projekt i budowa nowego budynku wartowni w Tomsku.
Odznaczony Order św. Anny III klasy.
Życie prywatne Pochodził z rodziny wojskowej. Jego ojciec Bernard był właścicielem kamienicy w Rydze. Ożenił się z Warwarą z Arsieniewów. Mieli troje dzieci: synów Trankwieliona (urodzonego 13 grudnia 1867 roku) i Borysa oraz córkę Olgę. Żona i dzieci wyznawali prawosławie, podczas gdy on był katolikiem.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1839 Kategoria:Zmarli w 1877 Kategoria:Rosyjscy architekci Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I