Lavinia Corina Miloșovici (ur. 21 października 1976 w Lugoju) – rumuńska gimnastyczka artystyczna.
Jest uważana za jedną z najlepszych rumuńskich gimnastyczek i jedną z najbardziej utytułowanych medalistek w wieloboju w historii. Zdobyła łącznie 19 medali Mistrzostw Świata oraz Igrzysk Olimpijskich w ciągu sześciu lat. Zdobyła także medale na wszystkich mityngach Mistrzostw Świata, Igrzyskach Olimpijskich i Mistrzostwach Europy w latach 1991–1996 i jest trzecią gimnastyczką w historii, po Łarysie Łatyninie i Věrze Čáslavskiej, która zdobyła co najmniej jeden tytuł Mistrzostw Świata lub Igrzysk Olimpijskich we wszystkich czterech konkurencjach. Miloșovici była również ostatnią gimnastyczką, obok Lu Li, która kiedykolwiek uzyskała maksymalną ocenę 10,0 w zawodach olimpijskich i ostatnią, która uzyskała punktację 9,95 na Mistrzostwach Świata. W 2011 roku została wpisana do Międzynarodowej Galerii Sław Gimnastyki.
Życiorys Wczesne lata i kariera juniorska Urodziła się w rodzinie o serbskich korzeniach. Jej matka, Ildiko, była siatkarką wyczynową, a ojciec, Tănase, zapaśnikiem reprezentacji narodowej. Zaczęła uprawiać gimnastykę w wieku sześciu lat i trenowała w Narodowym Centrum Treningowym Deva, gdzie odniosła pierwsze sukcesy.
Kariera gimnastyczna Miloșovici omal nie została przerwana, gdy w wieku 10 lat zachorowała na szkarlatynę, a następnie, gdy rewolucja rumuńska w 1989 roku doprowadziła do tymczasowego zamknięcia centrum w Devie. Kontynuowała jednak treningi i w 1990 roku reprezentowała Rumunię na międzynarodowych zawodach, takich jak Puchar Ameryki i Światowe Targi Sportowe. Wzięła także udział w Mistrzostwach Europy Juniorów w 1991 roku, zdobywając dwa złote medale.
Kariera seniorska Zadebiutowała w zawodach seniorów w 1991 roku, zdobywając swój pierwszy tytuł w wieloboju na Mistrzostwach Rumunii. Dołączyła do reprezentacji narodowej na Mistrzostwach Świata w 1991 roku, gdzie przyczyniła się do zdobycia przez drużynę brązowego medalu, zdobyła swój pierwszy indywidualny tytuł mistrzyni świata w skoku przez konia i zajęła trzecie miejsce na równoważni.
Zdobyła swój drugi indywidualny tytuł mistrzyni świata na poręczach asymetrycznych na Mistrzostwach Świata w Paryżu w 1992 roku. Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie w 1992 roku były szczytem jej kariery – zdobyła na nich łącznie cztery medale. Zajęła trzecie miejsce w wieloboju i drugie miejsce z reprezentacją Rumunii. Była bardzo blisko wygranej w wieloboju, zajmując pierwsze miejsce ex aequo z ostateczną zwyciężczynią Tatjaną Gucu po trzech rotacjach. W finale konkurencji zdobyła złoty medal w skoku ex aequo z Węgierką Henriettą Ónodi i wygrała w ćwiczeniach wolnych z maksymalną notą 10,0. Perfekcyjny wynik Miloșovici w finale konkurencji był drugim takim wynikiem zdobytym w Barcelonie i ostatnim w dotychczasowej historii igrzysk olimpijskich.
Po Igrzyskach Olimpijskich w 1992 roku kontynuowała złoty okres swojej kariery sportowej. W Pucharze Europy w 1993 roku zajęła trzecie miejsce w wieloboju, zdobyła złoto w skoku przez konia i na poręczach asymetrycznych oraz srebro w ćwiczeniach wolnych. Na Mistrzostwach Świata dotarła do finałów wszystkich czterech zawodów w przyrządach, a na równoważni zdobyła złoto. Zdobyła również srebrny medal w skoku przez konia, ale w wieloboju zajęła ósme miejsce po upadku na równoważni.
W latach 1994 i 1995 poprowadziła rumuńską reprezentację do dwóch tytułów mistrzowskich na mistrzostwach świata. Tuż przed Mistrzostwami Świata w Brisbane w 1994 roku, wraz z koleżankami z drużyny, zorganizowała strajk w Devie, protestując przeciwko niewypłaceniu należnych im od Rumuńskiej Federacji Gimnastycznej nagród pieniężnych. Pomimo ograniczonego czasu na treningi, reprezentantki zdobyły drużynowy złoty medal na mistrzostwach świata. Najlepszy wynik Miloșovici w wieloboju miał miejsce w 1994 roku, kiedy zajęła drugie miejsce za (przegrywając różnicą zaledwie 0,038 punktu). Miloșovici ponownie dotarła do finałów wszystkich czterech przyrządów i zakończyła Mistrzostwa Świata w 1994 roku srebrnym medalem w ćwiczeniach wolnych i brązowym w skoku. W ćwiczeniach wolnych straciła 0,013 punktu do zwyciężczyni . Na Mistrzostwach Europy upadek z poręczy asymetrycznych podczas zejścia z poręczy uniemożliwił jej wejście na podium wieloboju, ale podniosła się, zdobywając złoto w skoku, srebro w ćwiczeniach wolnych i brąz na równoważni w finale konkurencji indywidualnych.
Na Mistrzostwach Świata w Sabae w 1995 roku zdobyła brąz w wieloboju. Po zawodach płakała, zdając sobie sprawę z tego, że była to prawdopodobnie jej ostatnia realna szansa na zdobycie ważnego tytułu w wieloboju. W tym momencie zmagała się z gwałtownym przyrostem masy mięśniowej i pozostawała w cieniu młodszych koleżanek z drużyny, i . Jedynym finałem, do którego zakwalifikowała się dzięki zasadzie dwóch gimnastyczek z kraju, były poręcze asymetryczne, mimo że sama była czwartą najlepszą zawodniczką w ćwiczeniach wolnych (Amânar i Gogean były dwiema najlepszymi zawodniczkami w kwalifikacjach).
Miloșovici zdobyła brązowy medal w ćwiczeniach wolnych na Mistrzostwach Świata w 1996 roku, a następnie złoty medal drużynowy i złoty w ćwiczeniach wolnych na Mistrzostwach Europy. Zajęła również trzecie miejsce w wieloboju. Poprowadziła także rumuńską reprezentację do brązowego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie 1996 roku, pomimo serii kontuzji, które pozbawiły drużynę kilku kluczowych gimnastyczek i zmusiły ją do rywalizacji z zaledwie sześcioma zawodniczkami w składzie zamiast siedmiu. Miloșovici miała rzadką okazję poprawić swoje trzecie miejsce w wieloboju w Barcelonie; dzięki swojej konsekwencji i błędom konkurentek zdobyła brązowy medal ex aequo z Amanar i została pierwszą gimnastyczką od czasów Nadii Comăneci, która zdobyła medal w wieloboju na dwóch kolejnych igrzyskach olimpijskich. Był to również jej czwarty medal w wieloboju na mistrzostwach świata i igrzyskach olimpijskich – wyczyn, któremu później dorównały tylko Swietłana Chorkina, Alija Mustafina i Simone Biles. W swoich ostatnich zawodach Miloșovici zajęła ósme miejsce w finale poręczy asymetrycznych. Początkowo zakwalifikowała się do finału na równoważni, ale zastąpiła ją jej koleżanka z drużyny, .
Po zakończeniu kariery Miloșovici ogłosiła oficjalne przejście na emeryturę sportową latem 1997 roku. Po przejściu zakończeniu kariery wróciła do Lugoju, aby zostać trenerką gimnastyki i studiować na Uniwersytecie Sportowym w Timișoarze.
23 października 1999 roku wyszła za mąż za swojego przyjaciela z dzieciństwa, Cosmina Vinatu. Według pisma „Prosport” Cosmin był sierżantem policji. Ich ślub odbył się w restauracji Termal w Timișoarze, w obecności ponad 350 gości. Miloșovici powiedziała dla „Prosportu”, że para planowała zamieszkać w Timișoarze po ślubie, choć sama posiada dom w swoim rodzinnym mieście Lugoj. Mieli jedną córkę, Denisę Florentinę, która urodziła się w 2004 roku i zmarła w 2008 roku. Miloșovici nieustannie opłakuje stratę córki, Denisy, i raz lub dwa razy w tygodniu chodzi na cmentarz z rodziną. Matką chrzestną dziecka była jej koleżanka z drużyny, Simona Amânar. W styczniu 2013 roku Lavinia urodziła syna, Cosmina Mihaia, a w lipcu 2016 roku urodził się jej drugi syn, Andrei Nicolae. Pomiędzy narodzinami pierwszego i drugiego syna poroniła.
W 2002 roku Miloșovici, wraz z byłymi koleżankami z drużyny, Coriną Ungureanu i Claudią Presăcan, wywołała skandal obyczajowy pozując nago do zdjęć dla japońskiego albumu fotograficznego LCC Gold oraz wykonując układy gimnastyczne w stroju topless do japońskich filmów erotycznych Gold Bird i Euro Angels. Wiele zdjęć z albumu i filmu zostało następnie opublikowanych w japońskim magazynie „”, a zmontowana wersja zatytułowana 3 Gold Girls została wydana na DVD w Niemczech w 2004 roku. Ponieważ gimnastyczki pozowały do niektórych zdjęć i nagrań w oficjalnych strojach swojej reprezentacji, zakazała im trenowania i sędziowania w kraju przez pięć lat, a Japońska Federacja Klubów Gimnastycznych Juniorów rozważała wykluczenie wszystkich rumuńskich gimnastyczek z ważnych międzynarodowych zawodów juniorskich.
Odznaczenia państwowe Krzyż Wielki Orderu Zasługi (2008)
Przypisy
Kategoria:Rumuńskie gimnastyczki sportowe Kategoria:Rumuńscy olimpijczycy (Barcelona 1992) Kategoria:Rumuńscy olimpijczycy (Atlanta 1996) Kategoria:Gimnastycy i gimnastyczki na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992 Kategoria:Gimnastycy i gimnastyczki na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1992 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1996 Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi (Rumunia) Kategoria:Osoby pochodzenia serbskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Lugoju Kategoria:Urodzeni w 1976