mały|Głożyna cierń Chrystusa (Ziziphus spina-christi) w Omanie. Drzewo Lotosu Ostatniej Granicy, Głożyna Ostatniej Granicy, Jujuba Ostatniej Granicy (, trb. Sidrat al-Muntaha) – w tradycji islamu symboliczne drzewo (określane w zależności od interpretacji jako cedr lub głożyna cierń Chrystusa – Ziziphus spina-christi), które według większości hadisów wyznacza ostateczną granicę . Stanowi ono kraniec stworzenia oraz granicę wiedzy aniołów, poza którą rozciąga się wymiar dostępny tylko dla Boga. Niektóre przekazy umieszczają je na granicy szóstego i siódmego nieba.
Zgodnie z tradycją islamską podczas nocnej podróży (Isra) i wniebowstąpienia (Miradż) Prorok Mahomet wędrował w towarzystwie archanioła Dżibrila aż do tego drzewa, za które anioł nie mógł już przejść. Dalszą drogę Prorok odbył sam, docierając do miejsca, w którym Bóg nakazał mu odprawianie pięciu codziennych modlitw (salat).
W debatach nad przekładem Koranu wskazuje się, że tłumaczenia oparte na współczesnym języku arabskim, nieuwzględniające dawnego kontekstu kulturowego i etymologii, oddają Sidrat al-Muntaha jako głożynę. Z kolei tradycja libańska oraz dawne ujęcie semantyczne sugerują, że w oryginale był to cedr. W europejskich przekładach pojawia się nazwa lotos.
Spod korzeni drzewa wypływać mają cztery rzeki – dwie rajskie: Sajhun i Dżajhun oraz dwie ziemskie: Nil i Eufrat.
W literaturze bahaickiej określenie to bywa stosowane jako metafora Przejawu Boga.
Koran Drzewo Lotosu Ostatniej Granicy wspomniane jest w Koranie zaledwie cztery razy w trzech surach. Jest to: Sura 34:16 (Sura o Sabie), Sura 56:28 (Sura o Zdarzeniu) i Sura 53:13–16 (Sura o Gwieździe).
Sura 53 wspomina:
Sura 56 mówi:
Interpretacje Drzewo Lotosu Ostatniej Granicy jest uznawane za punkt zbiegu zjawisk ziemskich i niebiańskich oraz ostateczną granicę wiedzy stworzeń, poza którą nie mogą przejść ani ludzie, ani aniołowie. W ujęciu egzegetycznym – m.in. w komentarzach czy – drzewo to symbolizuje absolutny kres poznania.
Przypisy
Kategoria:Islam Kategoria:Rośliny w religii i mitologii