„Missing” – utwór brytyjskiego duetu Everything but the Girl, napisany przez jego członków, Tracey Thorn i . Nagranie wyprodukowane przez muzyków wspólnie z Johnem Coxonem ukazało się na albumie w 1994.

Tekst przedstawia osobę, która wraca w okolice dawnego domu kogoś, za kim tęskni. W wersji albumowej gitarze akustycznej i wokalowi Thorn towarzyszą między innymi kontrabasu, krowi dzwonek wyznaczający , zaprogramowana partia perkusyjna, sample partii smyczkowych oraz powracający syntetyczny dźwięk przypominający syrenę. Pierwotną aranżację „Missing” oparto na tanecznym rytmie. Światową popularność przyniósł piosence utrzymany w stylistyce house remiks .

Pierwsze wydanie singlowe dotarło w 1994 do 69. miejsca zestawienia UK Singles Chart. Nowe wydanie singla, promowane remiksem Terry’ego, zajęło 3. miejsce w Wielkiej Brytanii oraz 2. pozycję listy Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych. Sukces nagrania otworzył w działalności Everything but the Girl okres silniejszego zainteresowania muzyką elektroniczną.

Geneza i nagranie W latach 80. twórczość Everything but the Girl ewoluowała od i gitarowego popu przez aranżacje orkiestrowe do popu opartego na automacie perkusyjnym. Na początku następnej dekady Watt i Thorn zainteresowali się wykorzystaniem i sampli. Do dalszych eksperymentów zachęcił ich remiks utworu „Take Me” z wcześniejszego albumu (1990). Przygotował go duet producencki Bristol Baseline Productions, a remiks wydano jako . Podczas pracy nad Amplified Heart duet zaprosił do współpracy producenta Johna Coxona. „Missing” budowano od partii gitary i wokalu, uzupełniając je elektronicznym rytmem. Zanim Coxon przygotował właściwy podkład rytmiczny, muzycy posługiwali się roboczo pętlą z „Break 4 Love” grupy ; w aranżacji użyli także starych sampli smyczków zaczerpniętych z muzyki klasycznej.

Przystępując do nagrywania „Missing”, Thorn miała już gotową większość tekstu, ale refren pozostawał niedokończony. Jego drugi wers, zawierający porównanie tęsknoty do pustyń pozbawionych deszczu (And I miss you, like the deserts miss the rain), powstał spontanicznie podczas sesji. W późniejszej rozmowie Thorn nie wskazała, które z nich ostatecznie sformułowało ten wers.

Kompozycja i tekst Albumowa wersja „Missing” łączy oszczędne, gitarowe brzmienie Amplified Heart z elementami elektroniki. z serwisu Pitchfork wyróżnił w aranżacji kontrabasu, krowi dzwonek oraz powracający w regularnych odstępach syntetyczny dźwięk przypominający syrenę, który później stał się jednym z charakterystycznych elementów remiksu Terry’ego. Wyróżnił również głos Thorn oraz śpiew duetu w w refrenie.

Tekst „Missing” opisuje tęsknotę za nieobecną osobą. Po wyjściu z pociągu podmiot liryczny kieruje się na ulicę, przy której osoba ta dawniej mieszkała, lecz pod znanym adresem już jej nie zastaje. Sherburne odczytał tę scenę jako wizytę pod oknem osoby kochanej przed laty, która odeszła albo zmarła. Tekst nie określa jednak relacji łączącej ją z podmiotem lirycznym ani przyczyny jej nieobecności. Według szczerość i bezpośredniość słów Thorn oraz elegijne ujęcie straty sprawiały, że utwór wyróżniał się głębszym wydźwiękiem na tle typowych nagrań klubowych.

Wydania singlowe i remiksy Pierwotne „Missing” ukazało się w czerwcu 1994 na albumie . Jeszcze podczas pracy nad albumem i Thorn zdecydowali o wydaniu utworu na singlu i zlecili przygotowanie kilku remiksów, które opracowali oraz duet didżejsko-producencki Chris & James. Johnny D z działu A&R amerykańskiej wytwórni Atlantic Records zaproponował duetowi powierzenie kolejnego remiksu . Zależało mu na wersji przeznaczonej dla nowojorskich klubów. Terry zastąpił rytm oryginału pulsującym podkładem house, opartym na akordowych riffach, wyraźnej linii basu i partiach smyczków, wykorzystując melodię utworu i wokal Thorn.

W Wielkiej Brytanii pierwsze wydanie „Missing” weszło na listę 20 sierpnia 1994, osiągnęło 69. miejsce i pozostawało w zestawieniu przez dwa tygodnie. Remiks Terry’ego zaczął tymczasem zdobywać popularność bez szerokiej kampanii promocyjnej: najpierw w Miami i klubach gejowskich w San Antonio, następnie między innymi w Nowym Jorku i San Francisco, a za sprawą importowanych płyt także w Europie. Oficjalna biografia zespołu opisuje wzrost popularności remiksu jako trwającą kilkanaście miesięcy drogę od klubowego podziemia do światowego sukcesu radiowego. Kiedy remiks Terry’ego stał się przebojem klubowym, Warner wprowadziła na rynek nowe wydanie singla „Missing”, promowane tym nagraniem. Nowe wydanie weszło na brytyjską listę 28 października 1995, dotarło do 3. miejsca i było notowane przez 32 tygodnie; w Stanach Zjednoczonych singel osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Hot 100.

Po otrzymaniu remiksu muzycy uznali go po prostu za udaną wersję klubową; nie spodziewali się, że stanie się światowym przebojem. Watt dostrzegł jednak, że jego powodzenie może otworzyć zespołowi nową drogę twórczą. Sukces „Missing”, współpraca Thorn z Massive Attack oraz zainteresowanie Watta rozwijającą się sceną drum and bass poprzedziły elektroniczne brzmienie następnego albumu Everything but the Girl, (1996).

Teledysk Teledysk wyreżyserował Alex Szaszy. Ten sam materiał filmowy wykorzystano w teledyskach do pierwotnego nagrania oraz remiksu Terry’ego. Klip skupia się na Thorn, która śpiewa w mieszkaniu i samotnie spaceruje po londyńskiej dzielnicy Balham oraz w okolicy stacji metra Clapham South. Ujęcia te są przeplatane scenami przedstawiającymi Watta w osobnym mieszkaniu.

Odbiór i znaczenie W grudniu 1994 z tygodnika Billboard ocenił, że Todd Terry przekonująco przekształcił melancholijną piosenkę o miłości w nagranie taneczne. Wyróżnił powściągliwy, lecz poruszający śpiew Thorn oraz łatwy do zapamiętania refren. Steve Baltin z magazynu uznał połączenie użytych stylów za skuteczne; opisał rezultat jako eteryczny pop nadający się do tańca i porównał go z twórczością Lisy Stansfield oraz . W maju 1995 Dave Sholin w wskazywał na popularność remiksu w Miami i pisał, że prośby słuchaczy o jego emisję świadczyły o szerokim oddziaływaniu utworu.

W retrospektywnej recenzji Amplified Heart Sherburne uznał „Missing” za jeden z najmocniejszych punktów albumu, podkreślając, że wartość pierwotnego nagrania nie ogranicza się do tego, iż posłużyło za podstawę słynnego remiksu. W 2022 redakcja Pitchforka umieściła wersję Terry’ego na 70. miejscu zestawienia 250 najlepszych utworów lat 90., a także uwzględniła ją w ułożonym alfabetycznie zestawieniu 30 najlepszych nagrań house tej dekady.

Thorn wskazywała emocjonalność utworu jako jeden z czynników jego powodzenia. Wspominała, że jej znajomi słyszeli go w klubach gejowskich w okresie naznaczonym skutkami kryzysu AIDS, a tekst o stracie nabierał w tym kontekście dodatkowego znaczenia. Według wokalistki utwór był później odtwarzany także podczas pogrzebów i uroczystości upamiętniających zmarłych.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Piosenki brytyjskie Kategoria:Piosenki powstałe w roku 1994