Pterolocera amplicornis – gatunek motyla z rodziny i podrodziny Anthelinae. Występuje w południowo-wschodniej części Australii, włącznie z Tasmanią.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1855 roku przez . Jako miejsce typowe wskazano Adelaidę w Australii. Walker zaliczył go jako jedynego do nowego rodzaju Pterolocera, w związku z czym stanowi on dlań gatunek typowy. Epitet gatunkowy wywodzi się z greki i oznacza „wielkoroga”, nawiązując do wydatnych czułków samców.
Morfologia Owad dorosły Samce osiągają od 35 do 54 mm rozpiętości skrzydeł, u samic zaś skrzydła są silnie uwstecznione, szczątkowe. Długość ciała samicy wynosi około 20 mm.
Głowa i tułów samca są gęsto owłosione, o ubarwieniu od ochrowobrązowego przez czerwonobrązowe po brązowe, odwłok bywa ochrowobrązowy, brązowawy, rudobrązowy, czasem w nasadowej części wierzchu przyciemniony. U samicy całe ciało jest ciemnobrunatne i obficie owłosione. Czułki samca mają ⅔ długości ciała i są po szczyt podwójnie grzebykowane z bardzo długimi wypustkami członów. Barwa ich jest biaława do szarej lub ceglastej z ciemnobrązowymi do czarnych wypustkami. U samicy czułki są niezmodyfikowane. Aparat gębowy obu płci cechuje się uwstecznioną ssawką oraz sterczącymi, dłuższymi od głowy, silnie owłosionymi, brązowawymi do brunatnych głaszczkami wargowymi o członie drugim znacznie dłuższym od pierwszego oraz długim członie trzecim. Odnóża są rudobrązowe do brązowych lub miejscami czarniawych, zwykle z brunatnoszarymi stopami. Samice mają zredukowane ostrogi na goleniach.
Skrzydło przednie samca jest trójkątne z prostą lub lekko zafalowaną krawędzią przednią, spiczastym wierzchołkiem i łukowatą, lekko ukośną krawędzią zewnętrzną; tło ma ochrowobrązowe, brązowe, rudobrązowe lub brunatnoszare, czasem z ciemno obrysowanymi żyłkami, a wzór w postaci ciemnych plamek przedśrodkowych i ciemnej, czasem rozbitej na kropki przepaski zaśrodkowej. Skrzydło tylne samca ma lekko zaokrągloną krawędź zewnętrzną i podobne przedniemu ubarwienie, acz jego żyłki mogą blednąć ku nasadzie. Strzępiny mają kolor tła skrzydeł.
Larwa Gąsienica ma ciało brązowe z czarnymi i żółtymi znakami. Włoski występują na nim licznie, ale mniej obficie niż u większości przedstawicieli rodziny. Ostatnie stadium dorasta do około 4 cm długości.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla tereny otwarte, półotwarte i suche lasy. Spotykany jest m.in. na pastwiskach. Samce latają bardzo szybko, kreśląc w powietrzu zygzaki. Samice są niezdolne do lotu. Gąsienice aktywne są zimą, zwłaszcza w dni słoneczne. Żerują na różnych trawach, w tym na . Wiosną zakopują się w glebie i tam się przepoczwarczają. Poczwarka spoczywa w pionowo zorientowanym, ciemnobrązowym kokonie, do którego wiedzie z powierzchni gruntu rurkowaty oprzęd. Lato owad spędza pod ziemią, co jest adaptacją chroniącą przed występującymi naturalnie o tej porze pożarami.
Gatunek endemiczny dla Australii, znany z Nowej Południowej Walii, Wiktorii, Australii Południowej oraz Tasmanii.
Przypisy
Kategoria:Anthelidae Kategoria:Motyle Australii Kategoria:Fauna endemiczna Australii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1855 roku