Nacjonalizm irlandzki – ideologia nacjonalistyczna, która w najszerszym znaczeniu głosi, że naród irlandzki powinien rządzić Irlandią jako suwerennym państwem. Od połowy XIX wieku irlandzki nacjonalizm przybrał w dużej mierze formę opartego na zasadach samostanowienia narodowego i suwerenności ludu. Nacjonalizm irlandzki reprezentowało w XVIII, XIX i XX wieku wiele kolejnych ruchów: w latach 90. XVIII wieku, Młodzi Irlandczycy w latach 40. XIX wieku, Bractwo Feniańskie w latach 80. XIX wieku, Fianna Fáil w latach 20. XX wieku oraz Sinn Féin. Wzorowały się one w różny sposób na francuskim radykalizmie lewicowym i republikanizmie. Nacjonalizm irlandzki celebruje , szczególnie język irlandzki, literaturę, muzykę i sport. Jego znaczenie wzrosło, gdy cała Irlandia stała się częścią Zjednoczonego Królestwa (1801); sprzeciw wobec unii doprowadził do uzyskania niepodległości przez większą część wyspy w 1922 roku.
Nacjonaliści irlandzcy uważają, że obce rządy Anglików, a później Brytyjczyków, począwszy od na wyspę w 1169 roku, szkodziły interesom Irlandii. W momencie (1921) większość mieszkańców wyspy była rzymskokatolicka i w dużej mierze rdzenna. Znacząca mniejszość, skoncentrowana głównie na północy, wyznawała protestantyzm — jej przodkowie przybyli z Wielkiej Brytanii jako osadnicy, którzy skolonizowali ten teren za panowania króla Jakuba I w 1609 roku. Podział nastąpił według kryteriów etniczno-religijnych – większość Irlandii uzyskała niepodległość, natomiast sześć północnych hrabstw pozostało częścią Zjednoczonego Królestwa (Irlandia Północna). Irlandzcy nacjonaliści popierają zjednoczenie Irlandii.
Przypisy
Kategoria:Historia Irlandii Kategoria:Polityka Irlandii Kategoria:Nacjonalizm według państw Kategoria:Ruchy niepodległościowe