Miodrag Damjanović cyr. Миодраг Дамјановић (ur. 16 stycznia 1893 w Aleksinacu, zm. 4 sierpnia 1956 w Hanowerze) – jugosłowiański i serbski generał, komendant kolaboracyjnego Serbskiego Korpusu Ochotniczego (SDK) podczas II wojny światowej.
Młodość i okres przedwojenny Syn Milana i Poleksiji z d. Filipović. Po ukończeniu szkoły średniej w Kragujevacu, wstąpił do Akademii Wojskowej w Belgradzie. Jako kadet w stopniu sierżanta wziął udział w I wojnie bałkańskiej. Walczył w dywizji szumadyjskiej, w grudniu 1912 uzyskał awans na pierwszy stopień oficerski. W czasie I wojny światowej w stopniu kapitana II klasy uczestniczył w obronie Belgradu, a następnie przeszedł przez Albanię na Korfu. W 1918 walczył na froncie salonickim jako dowódca baterii artylerii górskiej.
Po zakończeniu wojny nadal służył w jednostkach artylerii. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojskowej otrzymał przydział do sztabu dywizji szumadyjskiej i awans na stopień majora. W latach 1927-1928 przebywał we Marsylii, gdzie przeszedł szkolenie dla wyższych oficerów. Po powrocie do kraju otrzymał awans na stopień pułkownika i przydział do sztabu lotnictwa wojskowego. W latach 1930-1932 był attache wojskowym Jugosławii na Węgrzech. W 1932 objął stanowisko szefa sztabu dywizji sawskiej. a następnie szefa sztabu sił lotniczych. 1 grudnia 1937 uzyskał awans na pierwszy stopień generalski.
Okupacja niemiecka Po najeździe wojsk niemieckich na Jugosławię 6 kwietnia 1941, pełnił funkcję szefa sztabu 3 armii. Po kapitulacji, w okolicy Novego Pazaru trafił do niewoli niemieckiej, a następnie do oflagu w Norymberdze. Przebywał w kilku obozach jenieckich do maja 1944, kiedy to na prośbę gen. Milana Nedicia został zwolniony przez Niemców z niewoli i dołączył do rządu Nedicia. Na życzenie Nedicia Damjanović podjął rozmowy z przedstawicielami Dražy Mihailovicia, zmierzające do połączenia sił serbskich w walce z komunistyczną partyzantką. Rozmowy te zakończyły się niepowodzeniem.
6 października 1944, niemiecki komendant Serbii Hans Felber przekazał komendę nad serbskimi jednostkami wspierającymi władze kolaboracyjne w ręce Damjanovicia. Ten jednak opuścił szeregi Serbskiego Korpusu Ochotniczego i dołączył do czetników Dražy Mihailovicia. Damjanović objął funkcję dowódcy czetników w Słowenii. Pod koniec wojny dotarł wraz z podległymi mu oddziałami do Austrii, a stamtąd przedostał się do Włoch, a w 1947 do Niemiec. Ujęty przez Brytyjczyków, do 1948 był internowany. Pełnił funkcję prezesa stowarzyszenia skupiającego byłych żołnierzy Dražy Mihailovicia. Pod koniec życia mieszkał w Hanowerze, gdzie zmarł w 1956 roku. Spoczywa na cmentarzu wojskowym w Osnabruck.
Był żonaty (żona Mila z d. Spišić), miał córkę Radmilę.
Odznaczenia Odznaczony Medalem Waleczności Miloša Obilicia, Orderem Korony Jugosłowiańskiej III stopnia, Orderem Orła Białego V stopnia i Orderem Świętego Sawy V stopnia.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jugosłowiańscy generałowie Kategoria:Serbscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Serbscy generałowie Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Jugosłowiańskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (Serbia) Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Serbii) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1956 Kategoria:Odznaczeni Medalem Waleczności (Serbia)