Lucyna Woliniewska (ur. 10 stycznia 1896, zm. 21 listopada 1972) – polska działaczka socjalistyczna i działaczka Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS), uczestniczka powstania śląskiego.
Życiorys W latach 1917–1918 należała do Pogotowia Bojowego PPS.
Była związana z ruchem socjalistycznej młodzieży akademickiej i działalnością Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej (ZNMS). W okresie walk o Górny Śląsk należała do działaczy tego środowiska zaangażowanych w sprawę śląską.
W okresie międzywojennym działała w PPS, m.in. w jej organizacji kobiecej. W latach 1927–1928 należała do Centralnego Wydziału Kobiecego PPS i pełniła funkcję sekretarki jego prezydium. W marcu 1928 warszawski Wydział Kobiecy PPS zapowiadał jej referat dotyczący ochrony pracy kobiet. W 1923 weszła do organu Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (TUR) Centralnego Wydziału Młodzieży, który był prekursorem późniejszej Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (OM TUR). Na ostatnim kongresie PPS przed wybuchem II wojny światowej, który odbył się w 1937 roku w Radomiu, została wybrana do Rady Naczelnej. Była jedną z pięciu kobiet wśród wszystkich wybranych 75 osób.
Równocześnie pracowała w państwowej Inspekcji Pracy. W 1928 była podinspektorem pracy i reprezentowała Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej podczas posiedzeń komisji rozjemczej. W maju 1930 objęła obowiązki podinspektora pracy w Inspektoracie Pracy II Okręgu, a od 1 czerwca 1931 została przeniesiona do I Okręgu. W 1936 nadal zajmowała stanowisko podinspektora pracy.
W okresie II wojny światowej była związana ze środowiskiem Polskiej Partia Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość (PPS-WRN). Jej nazwisko znajduje się w indeksie osób do publikacji dotyczącej działalności PPS w okupowanym kraju. 6 października 1945 delegacja powiązanych z PPS-WRN Oddziałów Wojskowych Powstańczego Pogotowia Socjalistów (OW PPS) w składzie Józef Dzięgielewski, Lucyna Woliniewska i Ludwik Cohn spotkała się z wiceministrem bezpieczeństwa publicznego płk. Romanem Romkowskim (przyjął ich w zastępstwie ministra Stanisława Radkiewicza). Celem spotkania było powołanie Komisji Likwidacyjnej b. OW PPS (na wzór podobnych komisji dla Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich). Mającej na celu powstrzymanie represji. Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego zdecydowanie odmówiło powołania odrębnej komisjiAkta WRN, IPN BU_00_231_107_3.
W 1945 Woliniewska uczestniczyła w działaniach zmierzających do utworzenia niezależnej partii socjalistycznej. 12 października 1945 weszła w skład Komitetu Organizacyjnego Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej (PPSD), powołanego w Krakowie przez działaczy przedwojennej i konspiracyjnej PPS. Należała również do osób, które podpisały podanie o zalegalizowanie PPSD skierowane do Prezydium Rady Ministrów i Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Politycznych przy Krajowej Radzie Narodowej.
Po 1946 była inwigilowana przez służby Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
Podczas odwilży w październiku 1956 angażowała się w publiczne debaty dotyczące zmiany systemu.
W 1987 ukazały się pośmiertnie jej wspomnienia pt. Pierwsze lata Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, zamieszczone w tomie II publikacji PPS. Wspomnienia z lat 1918–1939. Jej wspomnienia są cytowane w późniejszych opracowaniach dotyczących początków ruchu socjalistycznej młodzieży.
Przypisy
Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej (1919–1939) Kategoria:Członkowie Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej Kategoria:Powstańcy śląscy Kategoria:Polskie działaczki kobiece XX wieku Kategoria:Członkowie PPS-WRN Kategoria:Członkowie Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej Kategoria:Żołnierze Gwardii Ludowej WRN Kategoria:Ofiary represji w Polsce Ludowej Kategoria:Uczestnicy wydarzeń Października 1956 Kategoria:Urodzeni w 1986 Kategoria:Zmarli w 1972