Yōfūga

mały|Nobukata, Dwaj zachodni wojownicy, Mistrz i dwóch uczniów , obrazy w stylu zamorskim – malarstwo japońskie przed erą Meiji naśladujące wzorce europejskie. Jego powstanie wiąże się z misjami ewangelizacyjnymi jezuitów w połowie XVI wieku, którzy w prowadzonych przez siebie seminariach w Japonii propagowali europejskie kanony artystyczne.

W Japonii zachodnie techniki malarskie przyswajano w trzech etapach: od połowy XVI wieku do 1639 roku trwała tzw. „faza chrześcijańska”, w której malarstwo służyło głównie szerzeniu chrześcijaństwa i zakończyła się wraz z zakazem działalności misyjnej. W drugim etapie, zapoczątkowanym w XVIII wieku, artyści naśladowali realizm sztuki zachodniej, jak również wykorzystywali zapożyczone z Zachodu techniki do rozwoju nowych nurtów w sztuce japońskiej. Obrazy powstałe w pierwszych dwóch etapach, przed okresem Meiji, określa się mianem yōfūga. Trzeci etap to pełna asymilacja malarstwa zachodniego od okresu Meiji, a dzieła powstałe po 1868 roku znane są jako (洋画).

Historia mały|Naotake Odano, Staw Shinobazu Kształcenie artystyczne w jezuickich seminariach traktowane było jako uzupełnienie nauczania humanistycznego. Japońscy twórcy pobierający w nich nauki stosowali nieznane dotąd na archipelagu techniki, takie jak perspektywa jednopunktowa, malarstwo olejne. W 1583 roku do Nagasaki przybył Giovanni Niccolò, zakonnik i równocześnie malarz, który przyczynił się do utworzenia w roku 1583 lub 1590 Seminario dei Pittori i zwiększenia liczby dostarczanych do Japonii dzieł sztuki zachodniej. Ich naśladownictwo było podstawową metodą pracy twórczej, dlatego też tematy obrazów pozbawione były lokalnego kontekstu, dotyczyły motywów chrześcijańskich czy zwyczajów Europejczyków. Ten etap w historii rozwoju Yōfūgi przerwany został przez wydanie edyktu o wygnaniu misjonarzy w 1614 roku, po którym szkoła prowadzona przez Niccolò została przeniesiona poza Japonię, do Makau.

W 1720 roku siogun Yoshimune Tokugawa zniósł zakaz importu książek zachodnich; te kontakty z zachodnią nauką (rangaku), zapoczątkowały rozwój dwóch szkół malarskich, dążących do większego realizmu w przedstawieniach: yōfūga i Maruyama–Shijō. Przedstawiciele tej pierwszej kładli nacisk na wykorzystanie perspektywy i światłocienia, używając zarówno europejskich farb olejnych, jak i tradycyjnych farb japońskich. Propagatorem użycia europejskich technik malarskich wśród intelektualistów z Edo był Gennai Hiraga. Ilustracje z holenderskich książek i miedzioryty, stały się inspiracją dla szkoły malarskiej Akita ranga (jap. 秋田蘭画), której przedstawicielem był między innymi Kōkan Shiba, uznawany za najwybitniejszego malarza w stylu yōfūga. Wywodził się ze szkoły Kanō, ale uczył się także od Shisekiego Sō, malarza realistycznej tradycji chińskiej, i Hiragi. Oprócz obrazów napisał on też krytyczny wobec japońskiej tradycji malarskiej traktat Seiyō gaden (Komentarz do malarstwa zachodniego).

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Malarstwo japońskie