Alojzy Adamczyk (ur. 8 grudnia 1899 w Czyżowicach, zm. 15 maja 1959 w Wiesbaden) – polski działacz polityczny i związkowy, socjalista, z zawodu szofer, działacz Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS).
Życiorys Uczestniczył w powstaniach śląskich. W 1924 założył na Górnym Śląsku spółdzielnię kierowców samochodowych, a następnie zorganizował Związek Zawodowy Kierowców Samochodowych Górnego Śląska. W 1928, gdy powstał Ogólnopolski Związek Kierowców Samochodowych, organizacja śląska przyłączyła się do niego. Związek ten należał do Polskiego Związku Transportowców, afiliowanego do Międzynarodowej Federacji Robotników Transportowych. W 1931 Adamczyk został wybrany prezesem Polskiego Związku Transportowców i piastował to stanowisko przez trzy lata, biorąc również udział w kongresach Międzynarodówki Transportowców.
Był członkiem PPS na Śląsku. W latach trzydziestych brał udział w krajowych kongresach PPS, a na jednym z nich został wybrany do Rady Naczelnej Polskiej Partii Socjalistycznej. Był również członkiem Rady Miejskiej miasta Katowice, a w 1937 wszedł w skład Rady Naczelnej PPS. Pełnił także funkcję komendanta Akcji Socjalistycznej w województwie śląskim, która opierała się na strukturach sportu robotniczego.
W 1939, po wybuchu II wojny światowej, zmuszony był opuścić kraj z powodu inwazji niemieckiej i sowieckiej. Przedostał się do Francji, gdzie objął stanowisko kierownika Wydziału Opieki Społecznej przy Ministerstwie Pracy w rządzie Władysława Sikorskiego. Po upadku Francji w 1940 wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie kontynuował pracę na tym samym stanowisku. W Anglii pełnił liczne funkcje: był delegatem rządu do spraw uchodźczych, prezesem Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny, członkiem Rady Narodowej (1940–1945) oraz prezesem Związku Robotników i Rzemieślników Polskich w Wielkiej Brytanii. W latach 1940–1945 był również członkiem Komitetu Zagranicznego PPS i popierał kierownictwo Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość (PPS-WRN).
W 1943 wyjechał do Nowego Jorku, gdzie został prezesem polskiej grupy robotniczej. Po zakończeniu działań wojennych i cofnięciu uznania dla polskiego rządu w Londynie, poświęcił się walce z komunizmem. W Stanach Zjednoczonych brał udział w licznych zgromadzeniach, wygłaszając referaty i odczyty mające demaskować obłudę komunistyczną. Do 1951 był przedstawicielem Międzynarodowego Centrum Wolnych Związków Zawodowych na Uchodźstwie w USA. Działał w Polish Labor Group, blisko związanej z Polish Information Center, i był współpracownikiem Feliksa Grossa. Był członkiem Polskiego Narodowego Komitetu Demokratycznego w Nowym Jorku oraz Związku Polskich Federalistów w Stanach Zjednoczonych.
Pod koniec 1951 przeniósł się do Brukseli, gdzie podjął pracę w Międzynarodowej Konfederacji Wolnych Związków Zawodowych. Został kierownikiem sekcji radiowej, a później redaktorem miesięcznika „Free Labour World”, poświęconego walce z dyktaturą komunistyczną.
Śmierć Zmarł 15 maja 1959 w szpitalu w Wiesbaden na skutek choroby serca. Pogrzeb odbył się 26 maja 1959 w Paryżu, w kościele polskim, a pochowany został na cmentarzu Thiais pod Paryżem.
Przypisy
Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej (1919–1939) Kategoria:Powstańcy śląscy Kategoria:Polscy związkowcy Kategoria:Polscy działacze spółdzielczy Kategoria:Członkowie Akcji Socjalistycznej Kategoria:Członkowie Delegatury Rządu na Kraj Kategoria:Polska emigracja polityczna w Stanach Zjednoczonych 1939–1989 Kategoria:Członkowie Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Zmarli na zawał serca Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1979