Szpital nr 2 w Prudniku – dawny szpital w Prudniku znajdujący się przy ul. Piastowskiej 6. Powstał w 1896 jako nowy szpital zakonu bonifratrów, upaństwowiony w 1945. Od 2006 w budynku szpitala funkcjonuje Dom św. Jana Bożego prowadzony przez bonifratrów.
Historia
Szpital zakonu bonifratrów (1765–1945) Król Fryderyk II Wielki zatwierdził powstanie klasztoru i szpitala bonifratrów w Prudniku 15 marca 1764. Następnie, 19 grudnia 1765, biskup wrocławski Philipp Gotthard von Schaffgotsch wydał dekret zezwalający prudnickim bonifratrom na otwiercie szpitala. Pierwszy pacjent – Josephus Gross z Jindřichova – został przyjęty 8 maja 1766. Szpital początkowo liczył osiem łóżek. Plany jego rozbudowy przerwała wojna o sukcesję bawarską. W latach 1783–1783 wzniesiono nowy szpital bonifratrów na podstawie planów Michaela Klemensa z Karniowa. Po rozbudowie sali szpitalnej w 1852, w szpitalu można było hospitalizować czterdzieści osób jednocześnie. mały|lewo|Skrzydło wzniesione w 1896 Nowe skrzydło szpitalne zostało wzniesione w latach 1894–1896, a w 1904 powstało kolejne skrzydło. Za jego projekt odpowiadał budowniczy Ritzel.
Podczas I wojny światowej część szpitala służyła za wojskowy lazaret. Niemieccy żołnierze trafiali do niego po wstępnym leczeniu w szpitalach przyfrontowych. Część personelu szpitala służyła na frontach jako sanitariusze. Po zakończeniu wojny przebudowano skrzydło szpitalne powstałe w XIX wieku. Szpital wyposażono w windę, zbudowano kaplicę pogrzebową oraz nową izolatkę. Ponadto posiadał generator spalinowy oraz baterię akumulatorów, dzięki którym w momencie awarii sieci uniezależniał się od elektrowni miejskiej. W okresie III powstania śląskiego w szpitalu funkcjonował lazaret dla rannych żołnierzy i ochotników. mały|Kompleks zakonu bonifratrów ze szpitalem (widoczna też Wieża Woka) (1920) Po wybuchu II wojny światowej szpital ponownie został zmilitaryzowany, a zakonnicy zostali powołani do Wehrmachtu jako sanitariusze. Lazaret w szpitalu bonifratrów był w stanie przyjąć kilkuset pacjentów. Posiadał filie w pałacu w Mosznej oraz w budynku szkolnym przy ul. Szkolnej w Prudniku. Po zajęciu Prudnika przez Armię Czerwoną w marcu 1945, w szpitalu bonifratrów utworzono szpital polowy dla żołnierzy radzieckich. Bonifratrzy zmuszeni zostali do opuszczenia klasztoru, zamieszkali w izolatce szpitala miejskiego. Rosjanie opuścili szpital 25 maja 1945, kradnąc z niego „wszelką bieliznę i ubrania”. Bonifratrzy doprowadzili obiekt do porządku i wprowadzili się do niego 11 czerwca 1945. Wkrótce jednak szpital został przejęty przez administrację polską. Zakonnicy nie uzyskali zgody na pracę w upaństwowionym szpitalu.
Szpital państwowy (1945–2006) mały|Poradnia Upaństwowiony szpital pełnił początkowo siedzibę szpitala powiatowego. Budynek funkcjonującej do 1945 szpitalnej oranżerii zaadaptowano na portiernię szpitala. Od 1972 szpital wchodził w skład Zespołu Opieki Zdrowotnej jako Szpital nr 2. Na przełomie XX i XXI wieku liczył 200 łóżek i mieścił oddziały: wewnętrzny, ginekologiczno-położniczy, noworodkowy i neurologiczny.
17 kwietnia 2004 Rada Powiatu Prudnickiego powołała spółkę Prudnickie Centrum Medyczne. Oddziały znajdujące się w szpitalu nr 2 zostały przeniesione do szpitala nr 1. W 2006 budynek szpitala nr 2 został zwrócony bonifratrom. Zakonnicy utworzyli w nim dom opieki św. Jana Bożego. W dawnej poradni szpitala utworzono Zakład Aktywności Zawodowej.
Struktura organizacyjna Według stanu na 1999 szpital dysponował następującymi oddziałami: wewnętrzny ginekologiczno-położniczy noworodkowy neurologiczny
Przypisy
Bibliografia
Prudnik Kategoria:Obiekty budowlane w Prudniku