Antonie Eva von Roy (ur. 4 lutego 1866 w Braniewie, zm. 12 lipca 1920 na Frankfurt nad Menem) – niemiecka działaczka na rzecz praw pracowniczych i wyborczych kobiet, redaktorka, sekretarz generalny i wiceprzewodnicząca niemieckiego stowarzyszenia pracowniczego kobiet w handlu .
Życiorys lewo|mały|Dziadek Jacob von Roy, twórca browaru Bergschlößchen Urodziła się w Braniewie w Prusach Wschodnich, w ewangelickiej rodzinie zamożnego kupca i rajcy miejskiego Jacoba Rudolfa von Roy (1830–1890) i Caroline Ottilie Antonie Beatrice, z domu Heinrich (1834–1917). Była wnuczką założyciela największego Browaru w Braniewie Jakoba von Roy. Urodziła się jako czwarte dziecko w rodzinie, po niej narodziły się jeszcze bliźniaczki, z których jedna zmarła tuż po urodzeniu. Eva von Roy młodzieńcze lata spędziła w rodzinnym mieście, w którym odebrała staranne wykształcenie, typowe dla córek z zamożnych rodzin, kończąc ewangelickie gimnazjum dla dziewcząt Töchterschule. Następnie została wysłana do szkoły z internatem w Królewcu, gdzie otrzymywała lekcje literatury, historii i języków obcych. W protestanckim Królewcu przystapiła również do konfirmacji, tj. uroczystego obrzędu u ewangelików, podczas którego zostaje złożone publiczne potwierdzenie wiary. Następnie Eva von Roy powróciła do domu rodziców w Braniewie, zajmując się pracami ręcznymi, muzyką i malarstwem. Ponadto pobierała lekcje w zakresie prowadzenia gospodarstwa domowego. Następnie rozpoczęła pracę jako sprzedawczyni w firmie ojca, który prowadził małą wytwórnię likierów. Po śmierci ojca w styczniu 1890 roku matka powierzyła jej zarządzanie rodzinnym przedsiębiorstwem. Potrzebną do tego wiedzę kupiecką i finansową zdobywała, uczęszczając na kursy korespondencyjneVon Roy. Zweig Braunsberg, Hermann Thiessen collection, film 26, Film No. 26 (images), Genealogical correspondence and notes – Folders 91–225, scans 16, 17, 18..
Około 1895 roku, po sprzedaży rodzinnego przedsiębiorstwa i majątku w Braniewie, przeprowadziła się do Berlina, gdzie pracowała między innymi jako księgowa. Następnie wyjechała do pracy w Anglii, by po dziewięciu miesiącach pobytu na Wyspach powrócić do rodziny i zamieszkać z matką i siostrą w Królewcu. Tam, co najmniej od 1901 roku, zaczęła walczyć o prawa pracownic – początkowo jako wolontariuszka. Została wybrana na pierwszą przewodniczącą zarządu Stowarzyszenia Pomocy dla Pracownic w Handlu Kaufmännische und gewerbliche Hilfsverein für weibliche Angestellte. Aby móc lepiej przysłużyć się dla stowarzyszenia, Eva von Roy rozpoczęła studia z zakresu ekonomii na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu. Na zebraniu przed konferencją Federacji Stowarzyszeń Kupieckich w 1901 roku, wsparła starania stowarzyszenia z Frankfurtu nad Menem, mające na celu zjednoczenie lokalnych stowarzyszeń praw kobiet w jeden związek o nazwie Verbündete Kaufmännische Vereine für weibliche Angestellte. Następnego dnia na konferencji w Coburgu spotkała się z burzliwym aplauzem, gdy na przemówieniu powiedziała, iż celem do osiągnięcia jest standard „kobiety-handlowca”Dresdner Nachrichten, 14 czerwca 1901, wydanie poranne, s. 3, szpalta 1: das Ziel der Zukunft ist der weibliche Kaufmann. W marcu 1902 roku Eva von Roy była również współzałożycielką Stowarzyszenia Ruchu Kobiecego w Królewcu, gdzie pozostawała członkiem zarządu co najmniej do 1908 roku. Brała udział w Międzynarodowym Kongresie Kobiet, który odbył się w Berlinie w dniach 12–18 czerwca 1904 roku, na którym wygłosiła dwa referaty („Kobiety w Handlu i Gospodarce” oraz „Sądy Handlowe i Kobiety”). Z powodu odmiennych poglądów na organizację struktur stowarzyszenia rozeszły się jej drogi z berlińskim związkiem praw kobiet. Natomiast związki praw kobiet z Królewca i Frankfurtu nad Menem zaczęły ściślej ze sobą współpracować. Eva von Roy prowadziła również kampanię na rzecz uzyskania praw wyborczych przez kobiety. Już w 1902 roku współorganizowała w Królewcu protest przeciwko ustawie o stowarzyszeniach, która wykluczała kobiety z polityki. Po zniesieniu tego zakazu w maju 1908 roku została członkinią zarządu królewieckiego oddziału Pruskiego Związku Państwowego na rzecz Praw Wyborczych Kobiet.
W 1908 roku objęła stanowisko sekretarza generalnego Federacji Stowarzyszeń Handlowych Pracownic (Verbündete Kaufmännische Vereine für weibliche Angestellte), będące etatowym stanowiskiem. Jednocześnie została przewodniczącą oddziału królewieckiego . Na walnym zgromadzeniu Federacji, które odbyło się we Frankfurcie w dniach 16 i 17 maja 1908 roku, została ponadto wybrana wiceprzewodniczącą Federacji, przewodniczącą została . W kwietniu 1909 roku Eva oraz jej matka Ottilie udzieliły Bröll pełnomocnictwa do opieki nad jej chorym bratem Felixem, który leczył się we Frankfurcie. Być może to z powodów rodzinnych bądź też zawodowych, Eva von Roy zrezygnowała w 1910 roku z funkcji związkowych w Królewcu i w 1911 roku przeprowadziła się z matką i siostrą do Frankfurtu nad Menem, gdzie zamieszkały we wspólnym mieszkaniu. Eva von Roy przeniosła także z Królewca do Frankfurtu wydawanie Komunikatów Związkowych Mitteilungen der Kaufmännischen Vereine Weiblicher Angestellter, które prowadziła od 1907 roku.
Wielkie tournée z wykładami w Zagłębiu Ruhry w styczniu 1912 roku przyniosło Evie von Roy duży rozgłos i uznanie na zachodzie Niemiec. W 1912, wraz z , działaczką z Kassel, opublikowała memorandum w imieniu Federacji, podsumowujące pierwsze dziesięć lat działalności (1901–1911). 19 marca 1912 roku, kiedy powstało frankfurckie stowarzyszenie skautek (Pfadfinderinnenverein für Mädchen), Eva von Roy została wybrana do jego zarządu. Jesienią 1912 roku, w wyniku zmian organizacyjnych Federacji, biuletyn Komunikatów Związkowych, połączono z czasopismem Die Geschäftsgehilfin, i odtąd wydawano w odległym Wrocławiu, zatem Eva von Roy oficjalnie pożegnała się z czytelnikami w ostatnim frankfurckim wydaniu w grudniu 1912 roku. Odtąd zyskany wolny czas wykorzystywała na wygłaszanie okolicznościowych wykładów na temat postulatów sufrażystek. 10 czerwca 1913 roku we Frankfurcie nad Menem powstał lokalny oddział Stowarzyszenia Kobiet Asystentek Naukowych (Vereinigung Wissenschaftlicher Hilfsarbeiterinnen), które miało na celu poprawę możliwości kształcenia kobiet oraz wsparcie dla poszukujących pracy poprzez pośrednictwo. Eva von Roy została wybrana na przewodniczącą zarządu oddziału we Frankfurcie i kierowała frankfurckim oddziałem co najmniej do końca 1917 roku. Na początku stycznia 1914 roku przejęła również obowiązki w biurze informacji o wyborach do kas chorych, utworzonym przez Niemiecki Związek na rzecz Praw Wyborczych Kobiet (Deutscher Verband für Frauenstimmrecht). Wraz z wybuchem I wojny światowej w 1914 roku, stowarzyszenia sufrażystek wkrótce zmieniły charakter działalności na rzecz wsparcia działań wojennych. Eva von Roy dołączyła do Narodowej Służby Kobiet (Nationaler Frauendienst). Za swoją służbę podczas I wojny światowej została 27 stycznia 1917 roku odznaczona Medalem Czerwonego Krzyża Trzeciej Klasy (Rote Kreuz-Medaille), ponadto została uhonorowana Krzyżem Zasługi Pomocy Wojskowej.
W lipcu 1917 roku zmarła matka Evy von Roy, a miesiąc później, w sierpniu, brat Felix. Eva została sama z siostrą Elise. 12 lipca 1920 roku obie siostry Eva i Elise von Roy zmarły w wyniku zatrucia się gazem, przypuszcza się, że popełniły samobójstwo. Urny zmarłych sióstr zostały przewiezione do rodzinnego Braniewa w Prusach Wschodnich, gdzie spoczęły na cmentarzu.
Życie prywatne Eva von Roy nie wyszła za mąż i nie miała dzieci.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Ludzie urodzeni w Braniewie Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Braniewie Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Albrechta w Królewcu Kategoria:Ludzie związani z Frankfurtem nad Menem Kategoria:Niemieckie feministki i feminiści Kategoria:Niemieckie sufrażystki Kategoria:Niemieccy redaktorzy Kategoria:Niemieccy samobójcy Kategoria:Pochowani w Braniewie