Przełęcz Tizi n-Tiszka (berb. , trl. Tizi n Ticka; , trl. Tīzī n-Tīshkah; fr. Tizi-n-Tichka) – przełęcz w Atlasie Wysokim w Maroku, położona w połowie drogi między Marrakeszem a Warzazatem.
Przez przełęcz przebiega droga krajowa (dawniej P31), wybudowana w latach 1924–1936 przez francuską Legię Cudzoziemską.
Dawniej uważano, że ostatni lew berberyjski został odstrzelony w pobliżu przełęczy Tizi n-Tiszka w 1942 roku. Współczesne badania sugerują jednak, że niewielkie populacje tego podgatunku mogły przetrwać na wolności w trudno dostępnych rejonach Algierii do przełomu lat 50. i 60. XX wieku.
Geografia Przełęcz Tizi n-Tiszka leży na wysokości 2260 m n.p.m. i rozdziela masyw Tubkal od masywu Ighil Makun. Znajduje się w zlewni wadi Tansift. Średnie miesięczne temperatury wynoszą tam od 12,3 do 28,2°C, a roczna suma opadów sięga od 600 do 800 mm.
Geologia Przełęcz Tizi n-Tiszka jest jednym z niewielu miejsc w Maroku, w których odkrywają się warstwy skał dewońskich. Są one zbudowane z ciemnych wapieni przeławiconych czarnymi łupkami ilastymi, przy czym warstwy wapieni przechodzą stopniowo w margle; występują tu również zlepieńce. W podłożu obecne są zielone piaskowce, ordowickie łupki, permskie i triasowe bazalty i riolity oraz charakterystyczne czerwone wapienie cenomańskie (fr. couches rouges). Na obszarze przełęczy występuje wysokie zagrożenie osuwiskowe.
Tutejsze warstwy skalne są bogate w skamieniałości, głównie graptolity, konodonty, trylobity i ramienionogi. W skałach środkowego kambru odnaleziono nieznane taksony hiolitów (Oboedalites peregrinus, Emarites decorissimus, Patholites insolitus, Rodentilites cricetus, Slapylites afer, Tajinella mosei, Tizilites creber, Gracilitheca destombesi, Contitheca chrosniaki, Sysoievia exilis) oraz nieopisane wcześniej gatunki trylobitów (Acanthomicmacca sp. nov., Oreisator tichkaensis i „Parasolenopleura” sp.).
Galeria
Przypisy
Kategoria:Przełęcze Maroka