Ludwik Stanisław Sosabowski (ur. 19 września 1916 w Krakowie, zm. 23 września 2012 w Londynie). Polski wojskowy, major Wojska Polskiego w stanie spoczynku, uczestnik kampanii wrześniowej i walk o Monte Cassino, sybirak, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Krakowie jako syn Eugeniusza Waleriana Sosabowskiego i Wandy z de Jastrzębiec Smólskich. Przed wybuchem II wojny światowej podjął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W trakcie nauki zaangażował się w działalność studencką - został przyjęty do korporacji akademickiej K! Cresovia Leopolienis. mały|Ludwik Sosabowski 1941
II wojna światowa Wziął udział w wojnie obronnej Polski we wrześniu 1939 roku. Został wzięty przez Niemców do niewoli, po czym osadzono go w oflagu. Później przeniesiono go do obozu cywilnego, z którego ostatecznie został zwolniony. Powrócił w rodzinne strony, które znalazły się pod okupacją radziecką. Tam został aresztowany przez NKWD i zesłany w głąb Związku Radzieckiego do Kazachstanu. Odzyskał wolność na mocy postanowień układu Sikorski-Majski. Wstąpił do formującej się w ZSRR Armii Polskiej pod dowództwem gen. Władysława Andersa, z którą następnie ewakuował się przez Bliski Wschód. Jako żołnierz 2 Korpusu Polskiego brał udział w kampanii włoskiej, w tym w ciężkich walkach o Monte Cassino. W stopniu porucznika służył w artylerii 3 Dywizji Strzelców Karpackich – przydzielono go do 2 Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej (niektóre opracowania, np. monografia Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich, wymieniają go jako oficera 1 Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej). Za wybitne męstwo na polu walki w 1945 roku został uhonorowany Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari.
Losy powojenne Po demobilizacji i zakończeniu II wojny światowej nie zdecydował się na powrót do skomunizowanej Polski. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii i osiadł na stałe w Londynie. Został awansowany do stopnia majora w stanie spoczynku. Zmarł 23 września 2012 roku w Londynie, w wieku 96 lat. Jego szczątki sprowadzono do Polski – spoczywa w grobie rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym św. Rodziny we Wrocławiu na Sępolnie (Sektor 1B, Rząd 2, Nr grobu 12).
Życie prywatne W trakcie ewakuacji wojsk polskich na Bliski Wschód, 7 listopada 1942 roku w Teheranie zawarł związek małżeński z Zofią Jadwigą Słuką (1919–2009) – polską pielęgniarką, pracującą wówczas w szpitalach w Teheranie i Isfahanie. Mieli syna, Piotra (1953–2006). Oboje są pochowani w tym samym grobie we Wrocławiu. Ludwik Sosabowski był blisko spokrewniony z generałem Stanisławem Sosabowskim, legendarnym dowódcą 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Dziadek Ludwika (Karol) oraz ojciec generała (Władysław) byli rodzonymi braćmi. Oznacza to, że ojcowie obu wojskowych byli braćmi stryjecznymi, a generał Stanisław Sosabowski był dla Ludwika kuzynem ojca (potocznie określano go w rodzinie mianem wuja).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (V klasy) – nadany w 1945 roku
Krzyż Walecznych
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 1829)