Papa Roach – amerykański zespół muzyczny wykonujący szeroko pojętą muzykę rockową. Zespół powstał w Vacaville w Kalifornii w 1993 roku. Jego członkami są Jacoby Shaddix, Jerry Horton oraz Tobin Esperance. Na początku 2008 roku zespół opuścił perkusista Dave Buckner – jeden z założycieli zespołu. Jego odejście spowodowane było problemami w życiu osobistym. Pod koniec kwietnia 2008 roku, do zespołu oficjalnie dołączył Tony Palermo, były perkusista grupy Unwritten Law, który to koncertował z zespołem po odejściu Dave’a.
Shaddix podczas wydania pierwszego albumu używał pseudonimu Coby Dick, później był znany również jako Jonny Vodka. Nazwa grupy wywodzi się od pseudonimu, jakim nazywano dziadka Coby’ego, czyli „Papa”, oraz jego nazwiska: Roatch. Początkowo grupa znana była jedynie w okolicach miasta założenia. Singiel, który dał grupie rozgłos – „Last Resort”, pochodził z albumu Infest. Grupa sprzedała ponad 10 milionów egzemplarzy płyt na całym świecie.
thumb|Logo zespołu
Historia zespołu Początki grupy (1993–1995) Formacja Papa Roach rozpoczęła się w styczniu 1993 roku, kiedy wokalista Jacoby Shaddix i perkusista Dave Buckner spotkali się na boisku piłkarskim Vacaville High School. Później dołączył do nich główny gitarzysta Jerry Horton z pobliskiej szkoły Vanden High School, puzonista Ben Luther i basista Will JamesKerrang source.. Postanowili wziąć udział w szkolnym pokazie talentów, wykonując wersję piosenki Jimiego Hendriksa pt. „Fire”. Ostatecznie przegrali w tej rywalizacji. W marcu 1993 r. Ben Luther opuścił zespół. W tym momencie grupa ćwiczyła codziennie i koncertowała, biorąc udział w każdym możliwym koncercie. Ich pierwsza furgonetka koncertowa nazywała się „Moby Dick”, co było inspiracją dla Shaddixa do stworzenia swojego pseudonimu scenicznego „Coby Dick”. Nazwa zespołu wzięła się od pseudonimu dziadka Shaddixa, Howarda Williama Roatcha. W 1994 roku Papa Roach wydał swój pierwszy EP zatytułowany Potatoes for Christmas. Perkusista Dave Buckner został tymczasowo zastąpiony przez Ryana Browna, ponieważ Buckner spędził rok w Seattle studiując sztukę. W 1995 roku wydali demo w Sound Farm Studios zatytułowane Caca Bonita. W tym czasie Buckner wrócił. W 1996 roku zastąpili pierwotnego basistę Willa Jamesa ich wieloletnim „Roadie” – Tobinem Esperance, ponieważ zaangażowanie Jamesa w letni obóz kościelny ograniczyłoby harmonogram ćwiczeń i tras koncertowych zespołu.
Old Friends from Young Years i pierwsza umowa z wytwórnią (1996–1999)
4 lutego 1997 roku zespół wydał swój debiutancki album studyjny, zatytułowany Old Friends from Young Years. Wciąż intensywnie koncertując, wspierali zespoły takie jak Incubus, Powerman 5000, (hed) P.E, Snot, Far i Static-X.
W 1998 roku wydali EP zatytułowaną 5 Tracks Deep. W pierwszym miesiącu wydania sprzedano ponad 1000 kopii. W 1999 roku wydali kolejną EPkę, która ostatecznie zakończyła się ich ostatnim niezależnym wydawnictwem, zatytułowanym Let ’Em Know. Sukces tego utworu przykuł uwagę Warner Music Group, która w ramach umowy zapewniła niewielką sumę pieniędzy na produkcję pięciościeżkowego promo-demo CD, HitQuarters, 25 Apr 2005.. Zespół zdecydował, że chce zaangażować wpływowego producenta rockowego Jaya Baumgardnera do prac nad wydaniem płyty. W wywiadzie dla HitQuarters Baumgardner powiedział: „Na początku nie byłem przekonany, czy to się uda, ale potem zobaczyłem wideo z ich występami w klubie – widziałem, jak te dzieciaki szaleją, znając piosenki na pamięć – i wtedy zdałem sobie sprawę, że niewątpliwie mają potencjał.”
Demo nie zrobiło wrażenia na wytwórni Warner Bros., w związku z czym zespół nie otrzymał od nich propozycji kontraktu. Niepublikowana płyta zawierała piosenki „Infest”, „Last Resort”, „Broken Home”, „Dead Cell” i „She Loves Me Not”.
Wkrótce potem ofertę złożyła im wytwórnia DreamWorks Records.
Największy sukces, Infest, Lovehatetragedy i Getting Away With Murder (2000–2005) Po podpisaniu kontraktu z DreamWorks Records w październiku 1999 r. Natychmiast weszli do studia, aby nagrać swój debiutancki album zatytułowany Infest. Album zawierał stare piosenki z ich niezależnych wydań, takie jak „Infest”, „Last Resort”, „Broken Home”, „Dead Cell” z płyty demo Warner Bros.; „Revenge In Japanese” jako „Revenge” i „Thrown Away” z ich 5 utworów Deep EP; „Legacy”, „Binge”, „Snakes” oraz bardziej „miękka” wersja pierwotnie cięższego „Tightrope” z EP „Let’em Know, które zostały ponownie nagrane, oraz trzy dodatkowe nowo napisane piosenki: Obsession” (później znana jako „Between Angels and Insects”), „Blood Brothers” i „Never Enough”. Infest została wydanya 25 kwietnia 2000 r. i sprzedała się w nakładzie 30 001 egzemplarzy w pierwszym tygodniu jej wydania.
Po wydaniu drugiego albumu i nagraniu teledysku do „Last Resort” wyruszyli na Vans Warped Tour i wiele innych dużych tras, w tym Anger Management Tour z Limp Bizkit i rapowymi artystami, takimi jak Eminem, E-40, Xzibit i Ludacris. Rozpoczęli główną trasę koncertową „Master Bay” w 2000 roku, przy wsparciu Linkin Park i Hed PE. Zespół był nominowany do nagrody „Best New Artist in a Video” podczas 2000 MTV Video Music Awards za utwór „Last Resort”.
Pod koniec 2000 roku odbyli trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, co było dowodem tego, iż grupa szybko stała się popularna na całym świecie. W 2001 roku zespół wziął udział w festiwalu Ozzfest, gdzie występował na prestiżowej scenie głównej, zarówno podczas tras koncertowych po Stanach Zjednoczonych, jak i Wielkiej Brytanii. Piosenkę „Blood Brothers” można było także znaleźć w popularnej grze wideo Tony Hawk’s Pro Skater 2.
Po koncertach na całym świecie zespół wrócił do studia, aby nagrać swój trzeci album, który miał być zatytułowany „Born to Rock”, ale później przemianowano go na „Lovehatetragedy”. Album został wydany w Stanach Zjednoczonych 18 czerwca 2002 r. I choć nie pobił wyniku sprzedaży poprzedniej płyty – Infest, udało mu się osiągnąć wyższe noty na listach albumów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Album sprzedał się w nakładzie ponad 500 000 egzemplarzy i uzyskał złoty certyfikat. Album kładzie większy nacisk na śpiewanie niż rapowanie, chociaż zespół zachował swoje nu metalowe brzmienie. Zawiera on dwa single: „She Loves Me Not” oraz „Time and Time Again”. Wokal obu utworów zawierał rap i oba miały rap metalowe brzmienie, z którego słynął poprzedni album – Infest. Teledysk do singla „Time and Time Again” pojawił się w reklamie Pepsi Blue. W 2002 r. Papa Roach brał również udział w niektórych trasach, w tym w drugiej Anger Management Tour w 2002 r. Trasa z Lovehatetragedy trwała od 2002 do początku 2003 roku.
thumb|Perkusista Dave Buckner, który był w zespole od 1993 do 2007 roku. Pod koniec 2003 roku Papa Roach napisał i nagrał swój trzeci album z roboczym tytułem Dancing In the Ashes, ale wydany jako Getting Away with Murder. Zespół współpracował z uznanym producentem Howardem Bensonem. Po zakończeniu zespół nakręcił teledysk do tytułowego utworu „Getting Away with Murder” i udał się na małą letnią trasę po klubie, aby się przygotować na następne trasy koncertowe. Płyta ta była początkiem nowego stylu zespołu, stając się jej pierwszym albumem, która nie zawiera stylu nu metal z poprzednich krążków. Był to także pierwszy album zespołu, w którym nie było rapowania. Płyta Getting Away with Murder pobiła wynik sprzedaży albumu Lovehatetragedy, głównie ze względu na popularność drugiego singla albumu „Scars”. Do tej pory album sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i uzyskał platynę. W dniu 9 listopada 2004 r. Zespół wydał swoją piątą EPkę, Rolling Stone Original, która była dostępna tylko w formie cyfrowej. 22 listopada 2005 roku wydali swój pierwszy album na żywo Papa Roach: Live & Murderous in Chicago.
W 2005 roku zespół spędził większość czasu na trasie. Obejmowało to pełną trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie wraz z zespołami takimi jak Dead Poetic, Trust Company, Chronic Future, Skindred, 311 i Unwritten Law.
The Paramour Sessions i odejście Bucknera (2006–2008)
12 września 2006 roku Papa Roach wydał czwarty album zatytułowany The Paramour Sessions. Nazwa wzięła się od miejsca nagrania płyty – Paramour Mansion. Zespół wpadł na pomysł zrobienia albumu w rezydencji, gdy nagrywali Getting Away with Murder, Shaddix stwierdził, że nagrywanie w dworku stało się popularne dzięki wyjątkowemu dźwiękowi i odczuciu, które generuje (co znajduje odzwierciedlenie w tekstach). „...To Be Loved” był pierwszym singlem wydanym z albumu i była oficjalną piosenką przewodnią programu WWE Raw od 2006 do 2009 roku, dopóki nie została zastąpiona przez „Burn It to the Ground” grupy Nickelback. Album był kontynuowany w alternatywnym rockowym kierunku, ale wciąż zawierał łagodniejsze ballady podobne do Getting Away with Murder. Album zadebiutował na 16 miejscu listy „Billboard 200 Charts”.
Zespół rozpoczął tournée w celu promowania albumu w sierpniu 2006 roku, po trasie koncertowej w Ameryce, a następnie w Europie. W październiku 2006 roku Papa Roach koncertował z zespołami takimi jak Guns N 'Roses podczas ich trasy koncertowej Chinese Democracy Tour oraz Deftones w całych Stanach Zjednoczonych, odnosząc duży sukces. Byli także specjalnym zespołem gościnnym podczas Zippo Hot Tour z Hed PE i Stealing December.
10 października 2006 wytwórnia Vitamin Records wydała album The String Quartet Tribute zatytułowany Perfect Murder: Strung Out on Papa Roach.
Zespół pierwotnie planował wydać kompilację nagrań akustycznych do swoich piosenek, takich jak „Forever”, „Scars” i „Not Coming Home”, które zostały nagrane na charytatywny świąteczny album KROQ-FM, Kevin and Bean’s Super Christmas. Prace nad kompilacja zostały później zawieszone. W wywiadzie dla billboard.com Shaddix stwierdził, że nie sądzi, aby fani byli gotowi na akustyczny styl zespołu.
25 kwietnia 2007 roku ogłoszono, że perkusista Dave Buckner nie będzie uwzględniony w harmonogramie koncertów zespołu z powodów osobistych. Oczekiwano, że wkrótce dołączy do grupy. Później Shaddix potwierdził w wywiadzie dla Launch Radio Networks, że Dave poszedł na odwyk, aby „oczyścić się, bo oszalał”. Bucknera zastąpił Tony Palermo, perkusista grupy Unwritten Law.
Latem 2007 roku zespół wyruszył w trasę koncertową Bad Boys of Rock, wspierając grupę Hinder. Podczas trasy koncertowej lider Shaddix i wokalista Hindera Austin John nawiązali bardzo ścisłą przyjaźń, co spowodowało, że oba zespoły występowały razem podczas wielu tras koncertowych w późniejszych latach. W 2015 r. Ujawniono, że Shaddix i Austin wspólnie napisali i nagrali piosenkę na część solowego projektu Austina Johna, chociaż obaj powiedzieli, że nie są pewni, czy piosenka kiedykolwiek ujrzy światło dzienne.
28 stycznia 2008 Shaddix ogłosił na serwisie MySpace, że Buckner definitywnie rozstanie się z Papa Roach. Stwierdził, że Dave wciąż próbuje odzyskać życie. Shaddix wspomniał również, że zespół wróci do Paramour Mansion, aby rozpocząć pracę nad piątym albumem studyjnym.
17 lipca zespół wydał szóstą EPkę, Live Session (wyłącznie w iTunes). 24 lipca wydali siódmą EPkę pt. Hit 3 Pack: Forever. Oba EP są dostępne wyłącznie przez iTunes.
Metamorphosis i trasy koncertowe tours (2008–2010)
W wywiadzie przeprowadzonym w lutym 2008 roku dla stacji radiowej „99,7 The Blitz” Shaddix stwierdził, że zespół pracuje nad kolejnym albumem, który będzie zatytułowany „Days of War, Nights of Love”. Jednak album został przemianowany na Metamorphosis, aby uczcić dziesiątą rocznicę podpisania zespołu z DreamWorks Records w 1999 roku i wszystkie zmiany, jakich doświadczył zespół w tym czasie.
15 kwietnia Papa Roach ogłosił, że będą koncertować w ramach festiwalu Crüe Fest zainicjowanego przez grupę Mötley Crüe wraz z zespołami takimi jak Buckcherry, Sixx: A.M. oraz Trapt. Trasa rozpoczęła się 1 lipca w West Palm Beach na Florydzie. Data wydania albumu została potwierdzona na 26 sierpnia podczas Crüe Fest.