Logatom ( lógos „wyraz” + átomos „niepodzielny”) – sylaba służąca do badania rozumienia mowy w audiometrii słownej, która łączona jest z innymi logatomami w wyrazy niemające znaczenia w danym języku. Bezsensowne wyrazy tworzone są po to, aby badany nie wspomagał się znajomością języka w procesie rozumienia mowy. Powoduje to, iż wyniki testów są bardziej obiektywne. Logatomy tworzone są na podstawie badań statystycznych występowania poszczególnych głosek w danym języku, aby utworzone wyrazy były jak najbardziej podobne do wyrazów w nim występujących. Logatomy wykorzystuje się również w fonetyce, logopedii oraz w psycholingwistyce, do badania percepcji słuchowej.
Przykłady „wyrazów” utworzonych z polskich logatomów: chońki, mijka, ćla, zmufkać, zjol, wbuńdzi.
Logatomy w literaturze Użycie logatomów do badania zrozumiałości transmisji radiowej opisane jest w powieści Joanny Chmielewskiej Klin. Wymienione w niej „wyrazy” składające się z logatomów to: brząścić, wiątek, krztąc, pierzag, mątla, piąrze.
Przypisy
Literatura
Kategoria:Psychoakustyka Kategoria:Fonetyka i fonologia