mały|Gen. Florian Siwicki wręcza banderę wojenną dowódcy okrętu ORP „Iskra” kpt. mar. Lechowi Soroce (11 sierpnia 1982) thumb|Członkowie kierownictwa Ministerstwa Obrony Narodowej dokonują wpisu do Księgi Kondolencyjnej w związku ze zgonem Leonida Breżniewa, Warszawa (listopad 1982)Od lewej: gen. Florian Siwicki, gen. Józef Urbanowicz, gen. Józef Baryła. mały|Spotkanie przywódcy NRD Ericha Honeckera z ministrami obrony Państw-Stron Układu Warszawskiego, Berlin (20 października 1983) mały|Spotkanie kierownictwa MON z żołnierzami WP wpisanymi do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich od czasu jej ustanowienia z okazji 40-lecia Zwycięstwa, Sala Zwycięstwa Muzeum Wojska Polskiego (9 maja 1985) mały|Uroczystość wpisu do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich (październik 1985) mały|Minister obrony narodowej PRL gen. armii Florian Siwicki na audiencji u prezydenta Rumunii Nicolae Ceaușescu, Bukareszt (3 września 1987) mały|Minister obrony narodowej PRL gen. armii Florian Siwicki (z prawej) przyjmuje pisarza i działacza PZPR, płk. Włodzimierza Sokorskiego z okazji jubileuszu 80-lecia urodzin, Warszawa (1 lipca 1988) Florian Siwicki (ur. 10 stycznia 1925 w Łucku, zm. 11 marca 2013 w Warszawie) – polski żołnierz i działacz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, generał armii Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1973–1983), członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983). W latach 1983–1990 minister obrony narodowej. Członek Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR (1986–1990). Poseł na Sejm PRL VII, VIII i IX kadencji. Budowniczy Polski Ludowej.
Życiorys Młodość Syn Elżbiety i Eugeniusza. Jego ojciec był żołnierzem zawodowym, podoficerem 24 Pułku Piechoty w Łucku. W 1930 Eugeniusz Siwicki został przeniesiony do rezerwy i wraz z rodziną wyprowadził się do Miłostowa w pobliżu Równego. Tam początkowo był właścicielem niewielkiego, trzyhektarowego gospodarstwa ziemskiego, a później został zatrudniony jako buchalter w urzędzie gminy.
Przed wojną Florian Siwicki ukończył szkołę powszechną oraz trzy klasy gimnazjum w Krzemieńcu. W kwietniu 1940 jego ojciec został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i ślad po nim zaginął. Miesiąc później Florian wraz z matką został deportowany w głąb Związku Radzieckiego do osiedla zesłańczego Głębokie (Głubokoje) położonego 150 km od Archangielska. Na zesłaniu podjął pracę w zakładzie przemysłu drzewnego.
Kariera wojskowa W wieku 17 lat został przymusowo powołany do Armii Czerwonej. Od grudnia 1942 służył w 105 samodzielnym batalionie saperów, gdzie objął funkcję zastępcy dowódcy plutonu. W maju 1943 znalazł się w szeregach Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Służył w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Ukończył Centrum Szkolenia Podchorążych 1 Dywizji Piechoty (od 2 maja do 14 września 1943) oraz Oficerską Szkołę Piechoty nr 1 w Riazaniu (od 15 września 1943 do 17 grudnia 1943). W życiorysie z 29 października 1953 podał, że w czasie od 1945 do 1946 uczestniczył w likwidowaniu oddziału Józefa Kurasia, ps. „Ogień”. W 1947 był uczestnikiem kursu dowódców baonów w Centrum Wyszkolenia Piechoty (od 3 marca 1947 do 30 listopada 1947).
Od 8 listopada 1952 do 8 stycznia 1954 był szefem Wydziału Szkolenia i Kursów Oficerskich Piechoty Zarządu Szkół Oficerskich w Głównym Zarządzie Wyszkolenia Bojowego. Od 30 listopada 1954 do 27 października 1956 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimienta Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju był od 7 grudnia 1956 do 31 października 1957 dowódcą 5 Dywizji Piechoty, następnie od 22 grudnia 1956Inne źródło podaje styczeń 1958. do 15 marca 1961 dowódcą 3 Dywizji Piechoty.
Od 15 kwietnia 1961 do 31 grudnia 1963 był attaché wojskowym lotniczym i morskim przy ambasadzie PRL w Pekinie. Od 1964 do 1965 dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej. Generał brygady od 1962. Od 13 stycznia 1966 był szefem sztabu – zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego, a od 11 kwietnia 1968 do 18 maja 1971 dowódcą ŚOW. W sierpniu 1968, w czasie operacji „Dunaj”, we wrześniu 1968 dowodził 2 Armią WP. Od 1 marca do 30 września 1970 był uczestnikiem Kursu Operacyjno-Strategicznego w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimienta Woroszyłowa w Moskwie. Od 21 maja 1971 do 12 stycznia 1973 I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP, od 13 stycznia 1973 do 21 listopada 1983 szef Sztabu Generalnego WP i wiceminister obrony narodowej. W latach 1965–1967 był prezesem klubu sportowego Śląsk Wrocław. Poseł na Sejm PRL w latach 1976–1989. Od 22 listopada 1983 do 6 lipca 1990 minister obrony narodowej w Radach Ministrów Wojciecha Jaruzelskiego, Zbigniewa Messnera, Mieczysława Rakowskiego i Tadeusza Mazowieckiego.
Uczestniczył w przygotowaniu i wprowadzeniu stanu wojennego. W czasie jego trwania od 13 grudnia 1981 do 21 lipca 1983 wchodził w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.
6 lipca 1990 odwołany ze stanowiska ministra obrony narodowej i przeniesiony do dyspozycji MON. 13 lipca 1990 został oficjalnie pożegnany przez kierownictwo MON w 1 Praskim Pułku Zmechanizowanym w Wesołej. 7 lipca 1991 oficjalnie przeniesiony w stan spoczynku.
Współpraca z Informacją Wojskową W 1946 został zarejestrowany jako tajny współpracownik (agent) Głównego Zarządu Informacji WP o pseudonimie Grom.
Działalność polityczna i społeczna Od 5 maja 1948 działacz Polskiej Partii Robotniczej i następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Do marca 1961 działał jako członek Komitetu Partyjnego i Komisji Kontroli Partyjnej PZPR w Warszawskim Okręgu Wojskowym. Od 17 listopada 1968 do 12 grudnia 1971 zastępca członka, a od 12 grudnia 1971 do stycznia 1990 członek Komitetu Centralnego PZPR. Od sierpnia 1981 wchodził w skład Komisji Prawa i Praworządności KC PZPR. Od 28 października 1981 do 3 lipca 1986 zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR, a 3 lipca 1986 do 29 stycznia 1990 członek Biura Politycznego KC PZPR. W kadencji 1985–1990 wiceprezes Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. W latach 80. XX wieku pełnił funkcję przewodniczącego Rady Głównej Przyjaciół Harcerstwa. W październiku 1989 wszedł w skład Centralnej Komisji Zjazdowej PZPR, która przygotowywała dokumenty programowe i organizacyjne na ostatni, XI Zjazd PZPR.
Pogrzeb mały|Grób gen. Floriana Siwickiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Pochowany 18 marca 2013 z honorową asystą wojskową na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze FIII-11-2. W pogrzebie wzięli udział m.in. były minister obrony narodowej Janusz Onyszkiewicz, gen. dyw. Zbigniew Blechman, gen. bryg. pil. Roman Harmoza, b. I sekretarz KC PZPR Stanisław Kania i gen. broni Józef Użycki, który odczytał kondolencje przesłane przez nieobecnego na pogrzebie byłego prezydenta RP gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego.
Procesy karne W marcu 2006 Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Instytutu Pamięci Narodowej postawiła go w stan oskarżenia za popełnienie zbrodni komunistycznej polegającej na uczestnictwie w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw polegających na pozbawianiu wolności poprzez internowanie i wykonywanie kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wcześniej niekaralne oraz innych przestępstw przeciwko wolności, a nadto naruszaniu nietykalności cielesnej, tajemnicy korespondencji oraz praw pracowniczych obywateli polskich. Postanowieniem z dnia 14 września 2009 Sąd Okręgowy w Warszawie zawiesił postępowanie wobec oskarżonego z uwagi stan zdrowia. Po śmierci oskarżonego postępowanie umorzono.
W uzasadnieniu wyroku skazującego Czesława Kiszczaka (który był sądzony w tym samym postępowaniu) w dniu 12 stycznia 2012 warszawski Sąd Okręgowy uznał, że stan wojenny przygotowano i wprowadzono niezgodnie z ówczesną konstytucją, a dokonała tego „grupa przestępcza o charakterze zbrojnym” złożona z ludzi na najwyższych stanowiskach, wśród których wymieniono m.in. Floriana Siwickiego.
W 2012 rozpoczął się jego proces w sprawie akcji „Jesień 82”, polegającej na powoływaniu opozycjonistów wytypowanych przez Służbę Bezpieczeństwa na fikcyjne ćwiczenia wojskowe.
Życie prywatne Był żonaty z Krystyną z domu Kostoń (1929–2012). Mieli dwóch synów – Jerzego (1952–2011) i Ryszarda.
Awanse generalskie generał brygady – 1962 generał dywizji – 1968 generał broni – 1974 generał armii – 27 września 1984
Ordery i odznaczenia (lista niepełna) Polskie Order Budowniczych Polski Ludowej (1979) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy (1973) Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu I klasy (1983) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie, po raz pierwszy 1946)Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 20 lipca 1946 r. o odznaczeniach oficerów i szeregowych D.O.W.-V za sumienną pracę i gorliwe wypełnianie obowiązków służbowych. (). Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal im. Ludwika Waryńskiego (1988) Złoty Medal „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Złote Odznaczenie im. Janka Krasickiego Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” (1987) Odznaka Grunwaldzka Złota Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego” Złota Odznaka „Za zasługi w obronie granic PRL” Złota Odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (1967) Odznaka „Za Zasługi dla ZBoWiD” Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej Honorowy Żeton Zasługi „Złom” Polskiego Związku Łowieckiego (1986) Honorowa Odznaka 30-lecia PPR (1972) Złota Odznaka Kół Młodzieży Wojskowej Odznaka „Zasłużony Działacz SZMW” Medal pamiątkowy „40-lecia PZPR” (1988) Medal „Zasłużonemu dla Lotnictwa” Medal „Za zasługi dla Wojsk Obrony Powietrznej Kraju” Medal „Za Zasługi dla Marynarki Wojennej” Medal Sztabu Generalnego WP „Amor Patriae Suprema Lex” Medal pamiątkowy „Zasłużonemu dla Pomorskiego Okręgu Wojskowego” Medal pamiątkowy „Za zasługi dla Warszawskiego Okręgu Wojskowego” Odznaka „Zasłużony dla Śląskiego Okręgu Wojskowego” Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1977)Dz. Urz. RN m.st. Warszawy z 27 lutego 1978 r. Nr 3, s. 4. Złota Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” (1968) Odznaka „Zasłużony dla Sanoka” (1987) Odznaka „Za zasługi dla województwa krośnieńskiego” (1987) Złota odznaka „Zasłużony dla Dolnego Śląska” Honorowa odznaka „Za zasługi dla rozwoju województwa zielonogórskiego” (1967) Odznaka „Budowniczego Wrocławia” Medal „25-lecia odzyskania Dolnego Śląska” (1970)
Zagraniczne Order Lenina (Związek Radziecki, dwukrotnie: 1968 i 1984) Order Przyjaźni Narodów (Związek Radziecki, 1973) Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (Związek Radziecki) Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (Związek Radziecki) Odznaka „25 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Narodowej 1941–1945” (Związek Radziecki, 1970) Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (Związek Radziecki) Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (Związek Radziecki, 1985) Medal jubileuszowy „50 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (Związek Radziecki, 1968) Medal jubileuszowy „60 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (Związek Radziecki, 1978) Medal jubileuszowy „70 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (Związek Radziecki, 1988) Medal Żukowa (Rosja, 1996)