Virginia Ruano Pascual (ur. 21 września 1973 w Madrycie) – hiszpańska tenisistka, specjalistka gry podwójnej, w tej konkurencji zwyciężczyni turniejów wielkoszlemowych i wicemistrzyni olimpijska z Aten (2004) i Pekinu (2008).
W swojej karierze wygrała 3 turnieje cyklu WTA w grze pojedynczej, jednak dużo więcej sukcesów osiągnęła w deblu, triumfując w 43 turniejach tej rangi, w tym dziesięciu wielkoszlemowych (osiem w parze z Argentynką Paolą Suárez i dwa w parze z rodaczką Anabel Mediną Garrigues).
Na swoim koncie ma także wygrane cztery turnieje w grze pojedynczej i dziesięć w grze podwójnej rangi ITF.
Kariera Początki Status profesjonalny Hiszpanka otrzymała w styczniu 1992 roku. Po raz pierwszy zagrała w turnieju ITF w 1989 roku, dochodząc tam do półfinału. W tym sezonie jeszcze kilkakrotnie próbowała udziału w turniejach, kończąc je jednak w kwalifikacjach lub na pierwszej rundzie. W 1990 roku zadebiutowała na turnieju zawodowym w Estoril jako szczęśliwa przegrana. Grała jednak tylko w pierwszej rundzie. Wygrała pierwszy tytuł deblowy ITF w Cascais z Evą Bes, w finale pokonując najwyżej rozstawiony debel. W 1991 zagrała w trzech turniejach głównych; najlepszym rezultatem był ćwierćfinał w São Paulo.
W styczniu następnego roku została zawodową tenisistką. Wygrała swój pierwszy tytuł singlowy ITF. Zadebiutowała na kortach Flushing Meadows w Nowym Jorku, przegrywając w pierwszej rundzie w dwóch setach z Laurą Arrayą. Kolejne dwa ćwierćfinały uzyskała w 1993 roku na turnieju w belgijskim Liège (przegrała z Alexandrą Fusai) oraz w Kitzbühel (porażka z najwyżej rozstawioną Anke Huber). Na turnieju w Curitibie spotkała się w meczu singlowym z Paolą Suárez, z którą kilka lat później zdobyła największe laury deblowego tenisa. Nigdy później nie spotkały się na korcie w meczu gry pojedynczej. Virginia przegrała ten mecz 4/6 1/6. W 1994 przegrała finał turnieju ITF w Valladolid. Zagrała w wielkoszlemowym Australian Open i Roland Garros.
1995 1995 – to rok niespodziewanego sukcesu na kortach Rolanda Garros. Pokonała Ruxandrę Dragomir i Nathalie Tauziat, przegrała z Conchitą Martínez. Pozostałe dwa występy wielkoszlemowe zakończyła na pierwszej rundzie. Po wygranym turnieju ITF w Saragossie awansowała na 98 miejsce w rankingu; po raz pierwszy w karierze znalazła się w czołowej setce rankingu kobiet.
1996 Pokonała Amélie Mauresmo w finale turnieju ITF w Bronx w 1996 roku. Wcześniej wygrała m.in. z Sarah Pitkowski. Osiągnęła ćwierćfinał w Hobarcie i trzecią rundę w Amelia Island. Reprezentowała Hiszpanię na olimpiadzie w Atlancie, docierając do drugiej rundy gry pojedynczej.
1997 Wypadła z czołowej setki rankingu w 1997 roku. Wygrała swój pierwszy zawodowy tytuł singlowy w Cardiff. Tydzień później pokonała 6/0 6/0 trzydziestą wówczas zawodniczkę świata, Amy Frazier, w drodze do ćwierćfinału w Madrycie. W trzeciej rundzie Roland Garros pokonała Angeles Montolio. Dotarła do ćwierćfinału w Palermo i półfinału w Warszawie.
1998-1999 1998 – Virginia sklasyfikowana po raz pierwszy wśród pięćdziesięciu najlepszych zawodniczek świata. Wygrała trzy turnieje gry podwójnej, wszystkie z Paolą Suárez: w Hobarcie, Budapeszcie i Rzymie. Znalazła się w czwartej rundzie Wimbledonu; w meczu trzeciej rundy grała z Sereną Williams. Hiszpanka przegrywała 5/7 1/4, ale Amerykanka musiała zejść z kortu z powodu kontuzji. Pokonała światową jedenastkę, Nathalie Tauziat, w drugiej rundzie Hilton Head. W 1999 roku wygrała kolejny tytuł deblowy z Suárez, miało to miejsce w Madrycie. W grze pojedynczej wzięła udział w ćwierćfinale w Hobarcie oraz w trzeciej rundzie Amelia Island i Miami.
2000 2000 – dotarła do ćwierćfinału w Madrycie; zakwalifikowała się do turniejów w Hilton Head oraz Canadian Open, ale już we wczesnych rundach trafiała na bardzo dobre zawodniczki i przegrywała z nimi (Jennifer Capriati i Lisa Raymond). Wygrała w Hilton Head i w Sopocie turnieje deblowe, w parze z Paolą Suárez.
2001 W roku 2001 po raz pierwszy została mistrzynią turnieju wielkoszlemowego – w parze z Paolą Suárez zdobyła tytuł deblowy, a z Carbonellem wygrała grę mieszaną. W pierwszej rundzie Wimbledonu pokonała najwyżej rozstawioną Martinę Hingis (po raz trzeci w historii tego turnieju, od 1927 roku, odpadła najwyżej rozstawiona zawodniczka już w pierwszej rundzie; wcześniej ten los spotkał Steffi Graf w 1994 roku oraz Martinę Hingis w 1999; Margaret Smith Court odpadła w drugiej rundzie po wolnym losie w pierwszej w 1962 roku). Awans do trzeciej rundy US Open zapewnił jej powrót do czołowej pięćdziesiątki rankingu kobiet. Wygrała tytuły deblowe: w Antwerpii, Madrycie (z Suárez) i w Knokke-Heist (z Magüi Serną). W parze z Suárez zakwalifikowała się do turnieju kończącego sezon. Para skreczowała w półfinale z powodu kontuzji Argentynki; miał to być mecz z najwyżej rozstawionymi Lisą Raymond i Rennae Stubbs.
2002 Najlepszymi rezultatami singlowymi w 2002 roku były półfinał w Brukseli i trzy ćwierćfinały, między innymi w Rzymie, gdzie Virginia przebrnęła kwalifikacje. Wygrała osiem z dziesięciu finałów deblowych, w tym siedem z Paolą Suárez i jeden z Carą Black. 9 września 2002 Paola Suárez została pierwszą deblistką świata, a Virginia drugą (najwyższa pozycja Hiszpanki od czasów występów Arantxy Sánchez Vicario). Finalistki Wimbledonu, przegrały z siostrami Williams. Ponownie z Suárez wystąpiła w turnieju kończącym sezon, odpadła w pierwszej rundzie z japońską parą Fujiwara / Sugiyama.
2003 2003 – po raz pierwszy od Roland Garros 1995 dotarła do wielkoszlemowego ćwierćfinału w Melburne Park (Australian Open), ale przegrała z Justine Henin. Wygrała kolejny tytuł singlowy w Taszkencie. Zaliczyła z Paolą Suárez wszystkie deblowe finały wielkoszlemowe w tym roku. W Australian Open przegrały z siostrami Williams, podczas dwóch kolejnych turniejów uległy parze Clijsters / Sugiyama; wygrały dopiero US Open z Kuzniecową i Navrátilovą. Wygrała pięć z dziesięciu finałów deblowych w sezonie. Przez tydzień razem z Suárez stanowiła najlepszy debel w kobiecym tenisie. Wygrała WTA Tour Championships w deblu, pokonując w finale Kim Clijsters i Ai Sugiyamę.
2004 2004 – najlepsze wyniki to ćwierćfinał w Hasselt, trzecia runda Roland Garros i Wimbledonu (wygrana nad Mary Pierce), druga runda Australian Open i US Open. Wystąpiła w Pucharze Federacji. Po raz pierwszy w karierze wygrała deblowy Australian Open (z Suárez), Roland Garros oraz US Open. Wygrała trzy tytuły deblowe ponadto. Zdobyła srebrny medal na igrzyskach w Atenach, w parze z Conchitą Martínez. Z powodu kontuzji wycofała się z turnieju w Sopocie.
2005 W 2005 roku doszła do półfinału singlowego w Pattaya. W trzech setach przegrała na Roland Garros z późniejszą mistrzynią, Justine Henin (druga runda). Przegrała w pierwszej rundzie Wimbledonu z Tatianą Golovin. W tym sezonie mniej występów zaliczyła u boku Paoli Suárez, która doznała kontuzji, częściej grała z Martínez. Wygrała kilka turniejów gry podwójnej.
2006 2006 – po raz pierwszy od roku znów wystąpiła z parą Suárez, przegrały finał w Sydney. W Australian Open zaliczyła ćwierćfinał debla, a w singlu przegrała znów z Belgijką Henin, późniejszą finalistką. Z Meghann Shaughnessy przegrała finał w Indian Wells. Z tą samą tenisistką doszła do finału debla w Charleston. Zaliczyła deblowy finał na Wimbledonie, ale przegrała z parą Stubbs / Raymond. Osiągnęła trzecią rundę Los Angeles. W Pekinie wygrała kolejny tytuł deblowy, w parze z Suárez. Doszła do ćwierćfinału gry pojedynczej w Luksemburgu.
2007 W roku 2007 osiągnęła drugą rundę Australian Open po zwycięstwie nad Melindą Czink i porażce z Jeleną Janković. Jak do tej pory, oprócz wygranej nad Czink nie odnotowała żadnego innego zwycięstwa w turnieju zawodowym (nie licząc kwalifikacji) w tym sezonie. Znacznie lepiej wiedzie się Virginii w turniejach gry podwójnej. Już na początku sezonu u boku Anabel Mediny Garrigues dotarła do finału w Hobarcie, gdzie przegrały z rosyjskim deblem Lichowcewa / Wiesnina. Niespodziewanie Ruano Pascual i Suárez odpadły już w pierwszej rundzie Australian Open. W marcu w parze z Argentynką Hiszpanka osiągnęła ćwierćfinał w Indian Wells oraz pierwszą rundę w Miami. Na początku kwietnia doszła z Hiszpanką Garrigues do finału w Amelia Island. Tydzień później odpadły w pierwszej rundzie w Charleston. Z tą samą partnerką wygrały turniej Nordea Nordic Light Open.
2008 Rok 2008 rozpoczęła od startu w Australian Open, gdzie dotarła do 3 rundy turnieju głównego.
Na igrzyskach olimpijskich w 2008 roku wraz z Anabel Medina Garrigues zdobyła srebrny medal przegrywając w finale z Sereną i Venus Williams.
Historia występów wielkoszlemowych Legenda
Występy w grze pojedynczej Turniej 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Z–PAustralian Open A A A A A 1R A 1R 2R 2R 2R 1R 3R 1R QF 2R 1R 4R 2R 3R 2R A17 – 15French Open A A A A A A QF 1R 3R 3R 1R A 2R 2R 1R 3R 2R 1R A 1R 2R A14 – 13Wimbledon A A A A A A 1R 1R 2R 4R 1R A 2R 2R 1R 3R 1R 2R 3R 2R A A12 – 13US Open A A A 1R 1R A 1R 1R 1R 3R 3R 2R 3R 1R 1R 2R 1R 2R 1R 2R A A10 – 16 Ranking na koniec roku 512 301 261 138 125 161 64 87 54 32 85 89 56 65 55 64 106 67 83 105 199 -53 – 57
Występy w grze podwójnej Turniej 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Tytuły Z–PAustralian Open A A A A A A A A QF 2R 2R 2R QF 3R F W 1R QF 1R SF 3R 3R1 / 1431 – 13French Open A A A 1R 2R 2R A A 1R 2R 2R F W W F W W 2R QF W W 1R6 / 1754 – 11Wimbledon A A A A A A A 1R 1R 2R 3R QF SF F F SF A F 3R 3R SF 2R0 / 1437 – 14US Open A A A 2R A 1R A 1R 2R SF 2R 1R 3R W W W SF QF 3R SF 3R A3 / 1641 – 13 Ranking na koniec roku 235 187 111 97 202 145 376 115 90 28 44 10 8 2 2 1 4 10 30 5 10 5510 / 61163 – 51
Występy w grze mieszanej Turniej 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Tytuły Z–PAustralian Open A A A A A A A A A A A A 1R 1R 1R QF 2R 1R A A A 1R 0 / 7 4 – 7French Open A A A A A A A A A A A 2R W 2R A 2R 1R 1R 1R A 1R A 1 / 8 9 – 7Wimbledon A A A A A A A 1R A A A 2R 2R A A 2R A A A A SF A 0 / 5 7 – 5US Open A A A A A A A A A A A 1R 2R A QF 2R 2R 2R 1R A 2R A 0 / 8 8 – 8 1 / 28 28 – 27
Finały turniejów WTA
Gra pojedyncza 3 (3-0)
Gra podwójna 78 (43–35)
Gra mieszana 1 (1–0)
Występy w Turnieju Mistrzyń W grze podwójnej Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik2000 Ćwierćfinał Paola Suárez Nicole Arendt Manon Bollegraf 4:6, 2:62001 Półfinał Paola Suárez Lisa Raymond Rennae Stubbs 3:6, 0:3 krecz2002 Ćwierćfinał Paola Suárez Rika Fujiwara Ai Sugiyama 4:6, 3:62003 Zwycięstwo Paola Suárez Kim Clijsters Ai Sugiyama 6:4, 3:6, 6:32004 Półfinał Paola Suárez Cara Black Rennae Stubbs 6:7(7), 4:62005 Półfinał Conchita Martínez Lisa Raymond Samantha Stosur 5:7, 7:5, 3:62008 Półfinał Anabel Medina Garrigues Cara Black Liezel Huber 1:6, 3:6
Turnieje rangi ITF turnieje z pulą nagród 100 000 $ turnieje z pulą nagród 75 000 $ turnieje z pulą nagród 50 000 $ turnieje z pulą nagród 25 000 $ turnieje z pulą nagród 15 000 $ turnieje z pulą nagród 10 000 $
Gra pojedyncza 7 (4-3) RezultatDataTurniej($)Naw. PrzeciwniczkaWynik Finalistka 05/04/1992 Moncalieri Ceglana Isabel Cueto 3:6, 2:6 Zwyciężczyni 26/07/1992 Bilbao Ceglana Claire Wegink 7:5, 6:2 Finalistka 26/06/1994 Valladolid Ceglana Cristina Torrens Valero 3:6, 3:6 Zwyciężczyni 19/03/1995 Saragossa Ceglana Magüi Serna 2:6, 7:6, 6:2 Zwyciężczyni 18/08/1996 Bronx Twarda Amélie Mauresmo 6:4, 6:3 Finalistka 21/05/2000 Porto Ceglana María Sánchez Lorenzo 4:6, 6:4, 3:6 Zwyciężczyni 29/04/2001 Sarasota Ceglana Maria Elena Camerin 6:0, 6:3
Gra podwójna 18 (10-8)