mały|Rodzinny grób Wacława Bojarskiego na cmentarzu Bródnowskim Wacław Stanisław Bojarski, Czarnota (ur. 30 października 1921 w Warszawie, zm. 5 czerwca 1943 tamże) – polski poeta czasu II wojny światowej, należący do pokolenia Kolumbów.
Życiorys Był synem Wacława Józefa, mistrza rymarskiego i Marii z Zaleskich, księgowej. W 1940 na tajnych kompletach ukończył Gimnazjum i Liceum im. Jana Zamoyskiego. Jesienią tego roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie poznał m.in. Andrzeja Trzebińskiego i Tadeusza Borowskiego.
Od 1941 był członkiem organizacji konspiracyjnej Konfederacja Narodu. W kwietniu 1942 wraz z Bronisławem Kopczyńskim zainicjował wydawanie podziemnego miesięcznika kulturalnego „Sztuka i Naród” („SiN”); w styczniu 1943, po aresztowaniu Kopczyńskiego, został drugim redaktorem naczelnym pisma.
25 maja 1943 z Tadeuszem Gajcym i Zdzisławem Stroińskim uczestniczył w akcji składania wieńca z biało-czerwoną szarfą pod pomnikiem Kopernika z okazji czterechsetnej rocznicy śmierci astronoma. W czasie odwrotu został postrzelony przez niemieckiego policjanta. Na łożu śmierci wziął ślub z „Natalią” – Haliną Marczak, córką Michała Marczaka, siostrą swojego kolegi Stanisława Marczaka-Oborskiego.
Zmarł 5 czerwca 1943. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw. 18C-4).
Twórczość Wacław Bojarski był autorem wierszy, liryk prozą, opowiadań, artykułów, recenzji teatralnych oraz licznych piosenek żołnierskich. Był m.in. autorem popularnej piosenki Natalia, w której utrwalił pseudonim swojej narzeczonej i przyszłej żony. W czerwcu 1942 otrzymał pierwszą nagrodę za liryk prozą pt. Ranny różą w konkursie „SiN”-u. Pisał pod pseudonimami: Jan Marzec, Wojciech Wierzejewski, Marek Zalewski.
Jego utwory częściowo zniszczyła wojna. W 1959 kilka jego wierszy opublikowano w miesięczniku „Twórczość” nr 2, z inicjatywy Stanisława Marczaka-Oborskiego Pierwszy zbiór utworów ukazał się w 30. lecie jego śmierci.
Publikacje Ranny różą, zebrał i oprac. Jerzy Tomaszkiewicz, Studencka Spółdzielnia Pracy „Universitas”, Warszawa 1973 Pożegnanie z mistrzem, zebrał i oprac. Jerzy Tomaszkiewicz, Instytut Wydawniczy „Pax”, Warszawa 1983 Ranni różą: poeci walczącej Warszawy: [antologia], wybór i oprac. Andrzej K. Waśkiewicz, wstęp Piotr Kuncewicz, „Anagram”, Warszawa 1994 , s. 165-178
Przypisy Natalia Bojarska (1919-1983) wyszła powtórnie za mąż za językoznawcę Bronisława Wieczorkiewicza i była matką historyka Pawła Wieczorkiewicza. .
Bibliografia Lesław M. Bartelski, Genealogia ocalonych, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1974, s. 308. Tadeusz Szewera, Niech wiatr ją poniesie. Antologia pieśni z lat 1939–1945, Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1975, s. 644–645. Szkolny słownik biograficzny, Kiryk F. i Jureczko A. (red.), Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków 1996, s. 52. Encyklopedyczny słownik sławnych Polaków, praca zbiorowa, Borowiec J. (red.), Wyd. Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna i Reklamowo-Handlowa „Adam”, Warszawa 1996, s. 30.
Linki zewnętrzne Modlitwa o koniec wojny Wacława Bojarskiego w serwisie Wolne Lektury Utwory Wacława Bojarskiego w Cyfrowej Bibliotece Polskiej Piosenki
Kategoria:Absolwenci XVIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Zamoyskiego w Warszawie Kategoria:Członkowie Konfederacji Narodu Kategoria:Ludzie związani z polską prasą podziemną 1939–1945 Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni Kategoria:Polscy żołnierze podziemia Kategoria:Pisarze związani z Warszawą Kategoria:Ofiary II wojny światowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 1943