Czarny Wrzesień (arab. منظمة أيلول الأسود) – palestyńska organizacja terrorystyczna.
Nazwa Nazwa organizacji została nadana na cześć wojny palestyńsko-jordańskiej znanej jako Czarny WrzesieńTerroryzm s. 48-49.
Nazwą Czarny Wrzesień sporadycznie posługiwała się też Rewolucyjna Rada Fatah (znana szerzej jako Organizacja Abu Nidala)Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 84.
Historia Powstał w 1971 roku jako terrorystyczny odłam al-Fatah. Organizację zasilali głównie członkowie al-Fatah i Organizacji Wyzwolenia Palestyny. Pierwotnym celem grupy była zemsta na rządzie Jordanii. Czarny Wrzesień posiadał struktury na Bliskim Wschodzie i w Europie. W Europie do Czarnego Września dołączyli aktywiści legalnych palestyńskich organizacji studenckich i pracowniczych. W grudniu 1974 roku grupa została rozwiązana z inicjatywy kierownictwa al-Fatah. Większość członków formacji przeniesiono do innych palestyńskich ugrupowań.
Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę 28 listopada 1971 roku terroryści zabili jordańskiego premiera Wasfi at-Talla.
W nocy z 6 na 7 lutego 1972 roku bojownicy przeprowadzili atak bombowy na hamburską halę fabryczną firmy Ad Strüver KG. Zamach był zemstą za eksport produktów firmy do Izraela. Kilka godzin po ataku terroryści podłożyli bombę pod stację paliw Esso w Hamburgu. Tej samej nocy członkowie organizacji wysadzili dwie rozdzielnie gazu w Holandii.
8 maja 1972 roku bojownicy uprowadzili lecący z Brukseli do Tel Awiwu samolot belgijskich linii lotniczych Sabena. Zakładnicy zostali odbici przez oddział antyterrorystów.
4 sierpnia 1972 roku członkowie Czarnego Września wysadzili w Trieście pięć zbiorników z ropą naftową należących do rurociągu Ingolstadt.
5 września 1972 roku ośmioosobowe komando Czarnego Września wtargnęło do wioski olimpijskiej w Monachium. Terroryści najpierw zabili dwóch sportowców, a następnie dziewięciu kolejnych wzięli jako zakładników. Napastnicy zażądali uwolnienia 236 Palestyńczyków przebywających w izraelskich więzieniach oraz pięciu członków Frakcji Czerwonej Armii więzionych w RFN. Niemieckie służby podjęły się nieudanej próby odbicia sportowcówTerroryzm s. 50. W akcji zginęli wszyscy zakładnicy oraz pięciu terrorystów (masakra w Monachium). Zniszczeniu uległ też policyjny helikopter, do którego bojownicy wrzucili granat.
29 października 1972 roku terroryści porwali lecący z Bejrutu do Ankary samolot linii Lufthansa. W zamian za uwolnienie pasażerów, zażądali wypuszczenia trójki terrorystów, którzy przeżyli masakrę w Monachium. Rząd RFN spełnił żądania.
5 września 1973 roku bojownicy próbowali zestrzelić w Rzymie samolot linii El Al.
Wsparcie zagraniczne Działalność formacji wspierana była przez służby specjalne Syrii.
Liczebność W 1972 roku liczba członków formacji szacowana była na 300-500 osób.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Organizacje nacjonalistyczne Kategoria:Organizacje rewolucyjne i niepodległościowe Kategoria:Palestyńskie organizacje terrorystyczne Kategoria:Ruchy secesyjne i separatystyczne