Richard Lester (ur. 19 stycznia 1932 w Filadelfii) – brytyjski reżyser i producent filmowy pochodzenia amerykańskiego, znany ze współpracy z zespołem The Beatles.
Edukacja i wczesna kariera Lester był z rodzaju „cudownych dzieci”, w wieku 15 lat rozpoczął studia na University of Pennsylvania, gdzie rozwinął zainteresowanie brytyjskim filmem, zwłaszcza komediami ze studia Ealing. W 1953 r. przeprowadził się do Londynu, gdzie podjął pracę w niezależnej telewizji w charakterze reżysera. Był producentem różnych programów pod nadzorem Petera Sellersa, który zaangażował go do zaadaptowania The Goon Show na potrzeby telewizji jako Idiot Weekly. Program stał się hitem, a po nim nastąpiły kolejne: A Show Called Fred oraz Son of Fred.
Dalsze osiągnięcia W 1959/1960 r. Lester wspólnie z Sellersem wyreżyserował 11-minutową komedię absurdalną , która stała się ulubionym filmem zespołu The Beatles, i wpłynęła na ich decyzję, aby nawiązać współpracę z Lesterem. W 1964 r. wyreżyserował on pierwszy film tego zespołu – komedię Noc po ciężkim dniu (tytuł oryginalny A Hard Day’s Night), w której pokazywał przerysowaną i uproszczoną wersję postaci Beatlesów, co okazało się bardzo efektywnym chwytem marketingowym. Wiele użytych w tym filmie innowacji przyjęło się później w teledyskach, zwłaszcza filmowanie z wielu kamer tej samej sceny oraz spontaniczne sceny „na żywo”.
Lester reżyserował też drugi film Beatlesów, Help! z 1965 r. Przeszedł potem do reżyserowania kilku komedii w stylu 'swinging', takich jak nagrodzony Złotą Palmą na 18. MFF w Cannes Sposób na kobiety (1965) oraz (1968). Do obydwu filmów muzykę skomponował John Barry.
Zasiadał w jury konkursu głównego na 19. MFF w Cannes (1966).
W latach 70. XX w. Lester był reżyserem wielu różnych filmów, w tym thrillera "Britannic" w niebezpieczeństwie (1974), Powrót Robin Hooda, z Seanem Connerym i Audrey Hepburn, oraz romansu z epoki (1979), również z Seanem Connerym. Największym sukcesem komercyjnym tego okresu stał się film Trzej muszkieterowie (1973) i jego sequel Czterej muszkieterowie (1974). Filmy były nieco kontrowersyjne w swoim czasie z powodu postępku producentów, Alexandra i Ilyi Salkindów, którzy nie ujawnili aktorom, iż będą to dwa oddzielne filmy – pozwalając im wierzyć, że uczestniczą w pojedynczej superprodukcji (nie było to trudne, gdyż oba były, podzieloną na dwie części, adaptacją jednej i tej samej powieści). W rezultacie wielu aktorów z obsady pozwało Salkindów do sądu.
Superman W 1978 r. Lester podjął się reżyserii Supermana. Pod koniec 1978 r. Salkindowie zwolnili reżysera drugiej części, Richarda Donnera, zastępując go Lesterem, który większość filmu wyreżyserował na nowo, przez co został wymieniony jako jedyny reżyser Supermana II (1980). Gene Hackman, grający Lexa Luthora, odmówił gry, więc Lester użył scen dubli oraz dublerów aktora do ukończenia filmu. Wiele takich scen zostało później wykorzystanych w adaptacji na potrzeby telewizji. W listopadzie 2006 r. sceny bez Luthora zostały przedstawione po ich ponownym montażu jako Superman II: The Richard Donner Cut.
Lester powrócił jeszcze do postaci Supermana, reżyserując Superman III (1983).
Późniejsze lata Pod koniec lat 80. Lester ponownie zwołał zespół aktorski z filmów o muszkieterach, by wyreżyserować kolejny sequel, Powrót muszkieterów. Podczas pleneru filmowego w Hiszpanii bliski przyjaciel Lestera, aktor , zginął tragicznie, upadając z konia. Lester dokończył film i postanowił zakończyć karierę reżyserską. Wrócił tylko by wyreżyserować teledysk dla swego przyjaciela, Paula McCartneya pt. Get Back (1991).
W 1993 r. zaprezentował Hollywood UK, pięcioczęściową serię filmów brytyjskich z lat 60. XX w. dla BBC.
W 1999 r. Steven Soderbergh napisał książkę Getting Away With It której znaczną część stanowi wywiad z Lesterem.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańscy reżyserzy filmowi Kategoria:Amerykańscy producenci filmowi Kategoria:Laureaci MTV Video Music Awards Kategoria:Ludzie urodzeni w Filadelfii Kategoria:Urodzeni w 1932