thumb thumb Pięknogrzybek brzoskwiniowy, podgrzybek brzoskwiniowy (Rheubarbariboletus armeniacus (Quél.) Vizzini, Simonini & Gelardi) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Rheubarbariboletus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1884 r. Lucien Quélet nadając mu nazwę Boletus armeniacus, później zaliczany był do różnych innych rodzajów. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w 2015 r. Simonini & Gelardi, przenosząc go do nowego rodzaju Rheubarbariboletus.
Synonimy:
Nazwę podgrzybek brzoskwiniowy zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był także jako podgrzybek wielobarwny, odmiana brzoskwiniowa. Nazwa ta zdążyła się już rozpowszechnić w atlasach grzybów. W 2021 Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała używanie nazwy pięknogrzybek brzoskwiniowy.
Morfologia Kapelusz Średnica 3–8 cm, początkowo półkulisty, potem spłaszczony. Powierzchnia delikatnie aksamitna o barwie początkowo żółtawej z różowawym odcieniem, potem morelowopomarańczowej lub morelowożółtej z brązowym odcieniem. Hymenofor Rurkowy. Rurki długości 6–12 mm, początkowo jasnożółte, potem zielonkawożółte. Pory o podobnej barwie jak rurki. Trzon Cylindryczny, gruby, u podstawy zwężony, często zgięty. Powierzchnia gładka lub delikatnie zamszowata, w górnej części żółtawa, w dolnej brązowoczerwonawa. Miąższ W kapeluszu jasnożółty, w trzonie żółty z pomarańczowym odcieniem. Po uszkodzeniu błękitnieje, szczególnie w kapeluszu nad rurkami. Smak łagodny, zapach niewyraźny.
Występowanie i siedlisko W Polsce gatunek bardzo rzadki. W literaturze mykologicznej podano tylko 2 jego stanowiska: w Janowie Lubelskim i Kuźnicy Białostockiej. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający. Jest na czerwonej liście gatunków zagrożonych także w Belgii, Danii, Słowacji i Niemczech.
Siedlisko: cieniste, ciepłe lasy liściaste, głównie pod dębami. Od czerwca do października.
Przypisy
Kategoria:Borowikowate Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Mykobiota Polski