Vought SB2U Vindicator – pokładowy bombowiec nurkujący zaprojektowany dla US Navy w zakładach Vought w latach 30. Był to pierwszy amerykański jednopłatowiec tego typu. W momencie wybuchu II wojny światowej była to już konstrukcja przestarzała, ale pozostała na wyposażeniu jednostek amerykańskich do czasu bitwy pod Midway.
Historia thumb|left|SB2U startujące z Midway 2 czerwca 1942 r. W 1934 US Navy ogłosiła konkurs na nowe samoloty rozpoznawczo-bombowe (scout bomber) jedno- i dwupłatowe, na który odpowiedziało sześć firm lotniczych. Firma Vought zgłosił projekty w obu kategoriach (drugim projektem był Vought XSB3U). Do konkursu stanęły wówczas samoloty Brewster XSBA-1, Curtiss XSBC-3, Great Lakes XB2G-1, Grumman XSBF-1 i Northrop XBT-1, z wyjątkiem samolotów Grummana i Great Lakes do produkcji weszły wszystkie pozostałe konstrukcje.
Łącznie zbudowano około 170 sztuk Vindicatora, z czego do czasów dzisiejszych przetrwał jeden egzemplarz obecnie znajdujący się w National Museum of Naval Aviation w Pensacoli.
Historia operacyjna US Navy Vindicatory służyły na czterech lotniskowcach Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych – USS „Lexington”, USS „Saratoga”, USS „Ranger” i USS „Wasp” od grudnia 1937 do września 1942.
US Marine Corps Dwa dywizjony należące do sił Piechoty Morskiej zostały wyposażone w samoloty tego typu od marca 1941 do września 1943, dywizjon VMSB-241 wziął udział w czasie bitwy pod Midway.
Marine Nationale thumb|left|SB2U na pokładzie lotniskowca USS „Wasp” w San Diego, czerwiec 1942 Wersja francuska, V-156-F, bazowała na modelu SB2U-2 i została wyposażona we francuskie oprzyrządowanie. Samoloty zostały dostarczone w lipcu 1939 i przeprowadzono wówczas testy na francuskim lotniskowcu „Béarn”, ale po wybuchu wojny zdecydowano, że ten stary okręt jest zbyt powolny i dwie jednostki wyposażone w te samoloty escadrilles AB 1 i AB 3 zostały przeniesione na lotniska lądowe.
Eskadra AB 1 wzięła udział w walkach w północnej Francji, gdzie poniosła bardzo wysokie straty, AB 3 walczyła przeciwko wojskom włoskim.
Royal Navy Siły powietrzne Królewskiej Marynarki Wojennej, Fleet Air Arm, zakupiły 50 samolotów tego typu w czerwcu 1941, sformowano z tych samolotów Dywizjon 811. W nomenklaturze angielskiej samoloty te otrzymały nazwę „Chesapeake”, a popularnie znane były jako „cheesecake” (sernik). Początkowo założono, że „serniki” zostaną przeznaczone do patroli przeciwko okrętom podwodnym, a Dywizjon 811 będzie stacjonował na lotniskowcu eskortowym . Po pierwszych próbach w październiku zdecydowano, że samoloty te mają zbyt małą moc, aby mogły się wzbić ze stosunkowo małego pokładu lotniskowca eskortowego z pełnym uzbrojeniem i zostały one zastąpione przez angielskie Fairey Swordfish.
Opis konstrukcji SB2U był dolnopłatem o konstrukcji klasycznej z kołem ogonowym, kabina pilota i tylnego strzelca przykryta dużą, przeszkloną owiewką. Jedyną niezwykłą cechą tej konstrukcji było śmigło o możliwości odwrócenia ciągu co było wykorzystywane do spowalniania samolotu w czasie nurkowego ataku bombowego.
Wersje produkcyjne XSB2U-1 – prototyp (1) SB2U-1 – Pierwsza wersja produkcyjna) (54) SB2U-2 – Druga wersja produkcyjna (58) XSB2U-3 – Prototyp wersji o większym zasięgu, zmodyfikowany SB2U-1 (1) SB2U-3 – Trzecia wersja produkcyjna (57) V-156B – Wersja eksportowa dla francuskiej marynarki wojennej (24) V-156B-1 – Wersja eksportowa dla Royal Navy, Chesapeake Mk.I (50)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańskie samoloty rozpoznawcze II wojny światowej Kategoria:Amerykańskie samoloty bombowe II wojny światowej Kategoria:Amerykańskie samoloty pokładowe SB2U Kategoria:Samoloty bitwy pod Midway Kategoria:Samoloty bombowe z napędem śmigłowym