Łokacze () – osiedle typu miejskiego na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie wołyńskim.
Do 2020 w rejonie łokackim.
Historia Prywatne miasto szlacheckie położone w XVI w. w województwie wołyńskim. W 1570 własność Mikołajowej Zbarskiej, wdowy po Fiodorze Sanguszko (zm. 1548). W 1583 własność jego syna, Romana Sanguszko (1537–1571), wojewody bracławskiego, który był z linii niesuchojsko-łokackiej, pisał się książę na Niesuchojeżach i Łokaczach. W 1739 r. należało do klucza Łokacze LubomirskichZenon Guldon, Jacek Wijaczka: Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, [w:] Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 163Adam Homecki, Rozwój terytorialny latyfundium Lubomirskich (starszej gałęzi rodu) w latach 1581-1754, w: Studia Historyczne, rok V, zeszyt 3 (58), 1972, s. 438..
W II RP Łokacze należały do gminy Chorów powiatu horochowskiego województwa wołyńskiego. Żydzi stanowili 70% mieszkańców, oprócz nich mieszkali także Ukraińcy i Polacy.
Od września 1939 pod okupacją sowiecką, od 23 czerwca 1941 pod okupacją niemiecką. W miasteczku znajdował się posterunek niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji. Ludność żydowską w październiku 1941 zamknięto w getcie, zlikwidowanym 13 września 1942; SD z udziałem ukraińskich policjantów rozstrzelało 1350 osóbХолокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, s. 538.
17 kwietnia 1943 korzystając z nieobecności Niemców i dezercji ukraińskich policjantów Łokacze zaatakowała UPA zabijając 14 Polaków; zabrano także lekarstwa i środki opatrunkowe z apteki. Po 11 lipca 1943 Łokacze stały się schronieniem dla uchodźców z rzezi wołyńskiej. Niemcy zwerbowali do policji 27 Polaków; istniała także tolerowana przez nich samoobrona. Oba oddziały wraz z Niemcami broniły miasteczka oraz patrolowały okolicę. Ustalono, że zabiły one 26 Ukraińców. W styczniu i lutym 1944 większość Polaków ewakuowała się do większych ośrodków; 2 lutego Łokacze opuścili Niemcy. 13 czerwca 1944 na miejscowość ponownie napadła UPA zabijając nieustaloną liczbę Polaków.
W 1945 roku zaczęto wydawać gazetę№ 2637. Колхозная правда // Летопись периодических и продолжающихся изданий СССР 1986 - 1990. Часть 2. Газеты. М., «Книжная палата», 1994. стр.345.
W 1989 liczyło 4118 mieszkańcówВсесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу.
W 2013 liczyło 3920 mieszkańców.
Zabytki zamek
Przypisy
Bibliografia Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. V, Warszawa, 1880–1902, ss. 687-88
Linki zewnętrzne
Kategoria:Osiedla typu miejskiego w obwodzie wołyńskim Kategoria:Prywatne miasta Lubomirskich herbu Szreniawa bez Krzyża Kategoria:Prywatne miasta szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo wołyńskie) Kategoria:Rejon łokacki Kategoria:Łokacze (hromada)