Liga językowa () – grupa języków różnego pochodzenia, które wskutek wzajemnego oddziaływania wytworzyły cechy wspólne w strukturze gramatycznej i fonologicznej, np. liga bałkańska. Nie zawsze można jednoznacznie rozstrzygnąć, czy dana grupa języków tworzy rodzinę językową (którą można sprowadzić do wspólnego przodka), czy też jest ona ligą, łączącą języki upodobnione do siebie w wyniku kontaktów językowych.
Języki należące do tej samej ligi językowej nazywane są powinowatymi.
Przykłady liga SAE, tzw. wielkich języków Europy (Standard Average European) – angielski, francuski, niemiecki, rosyjski, włoski liga wikińska – anglosaski, bretoński, duński, farerski, fiński, irlandzki, islandzki, karelski, języki lapońskie, norweski, gaelicki szkocki, szwedzki, walijski, wepski liga pobrzeżna (litoralna) – baskijski, fryzyjski, hiszpański, niderlandzki, maltański, portugalski liga pejpuska – estoński, liwski, łotewski, wotycki liga rokitnicka – białoruski, kaszubski, litewski, polski, ukraiński liga dunajska – czeski, serbsko-chorwacki, słowacki, słoweński, węgierski liga bałkańska – albański, bułgarski, grecki, macedoński, mołdawski, rumuński, turecki liga kamska – baszkirski, czuwaski, kałmucki, komi (zyriański), krymskotatarski, maryjski, mordwiński, nieniecki, tatarski, udmurcki (wotiacki) języki wschodniej Nusantary – języki austronezyjskie i papuaskie używane we wschodniej Indonezji, a także w Timorze Wschodnim
Zobacz też
europejska liga słownikowa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Językoznawstwo historyczno-porównawcze