Jan Damascen Kaliński herbu Jelita, w zlatynizowanej formie Ioannes Damascenus Calinius, (ur. 8 maja 1664 w Sompolinku na Kujawach, zm. 26 listopada 1726 w Dąbrowicy) – polski poeta i mówca, prezbiter. Znawca kultury antycznej, w swoich pismach wzorował się na Wergiliuszu, Horacym i Owidiuszu.
Pochodził z rodziny drobnoszlacheckiej. W 1681 został pijarem. Uczył w kolegiach, był kapelanem Stanisława Rzewuskiego i rektorem kolegium w Dąbrowicy.
Dzieła Prodigium virtutis heroicae Alexander Magnus (1689) – utwór dramatyczny Erymanthus in Helicone (1713) – liryki Zodiacus caeli Sarmatici (1715) – liryki Viennis (1717) – epopeja o wiktorii wiedeńskiej Jana III Sobieskiego w dwunastu księgach Atomi minores in sydera eloquentiae (1718) – podręcznik retoryki Auges siderum eloquentiae (1720) – mowy okolicznościowe Proces duszy niepokutującej(1726) – kazania wielkopostne i adwentowe Korona z prześwietnych dostojności (1726) – kazania maryjne
Przypisy
Linki zewnętrzne Dzieła Jana Damascena Kalińskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Duchowni katoliccy – szlachta I Rzeczypospolitej Jan Damascen Kaliński Kategoria:Polscy dramaturdzy XVII wieku Kategoria:Polscy homiletycy Kategoria:Polscy pijarzy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy prezbiterzy pijarscy Kategoria:Polscy pisarze barokowi Kategoria:Polscy pisarze nowołacińscy XVII wieku Kategoria:Polscy pisarze nowołacińscy XVIII wieku Kategoria:Polscy pisarze religijni XVIII wieku Kategoria:Polscy poeci nowołacińscy XVIII wieku Kategoria:Polscy poeci religijni XVIII wieku Kategoria:Polscy językoznawcy Kategoria:Urodzeni w 1664 Kategoria:Zmarli w 1726