Plac gen. Jana Henryka Dąbrowskiego w Łodzi – śródmiejski plac miasta Łodzi, istniejący od XIX wieku między ulicami prez. Gabriela Narutowicza, dr. Seweryna Sterlinga i Stefana Jaracza.
Plac zlokalizowany jest w modernistycznej części miasta, a jego przestrzeń wyłożona jest płytami granitowymi. Całość zwieńcza stojąca na środku fontanna w kształcie płynącej fali.
Na przestrzeni lat istnienia placu, wzniesiono wokół niego m.in. gmachy Teatru Wielkiego, Sądu Okręgowego oraz uniwersyteckiego Collegium Anatomicum. Całość sąsiaduje z obszarem Nowego Centrum Łodzi, gdzie znajduje się Centrum Nauki i Techniki EC-1 oraz Dworzec Łódź Fabryczna, dzięki czemu okolica placu jest zintegrowana z komunikacją miejską, aglomeracyjną i dalekobieżną.
Historia Plac ten pełnił w XIX wieku rolę centrum sprzedaży wyrobów pobliskiej cegielni, znajdującej się w miejscu dzisiejszego kompleksu mieszkaniowego Polonia-Palast, od której zawdzięcza swoje pierwotne nazewnictwo: +LataNazwa?Cegielniany Rynek vel Cegielniany Plac 1915Targowy Rynek1915-1918Marktplatz1918-1930Targowy Rynek1930-1940Plac gen. Jana Henryka Dąbrowskiego 1940-1945Hindenburgplatz Przed I wojną światową plac (wówczas o kształcie wydłużonego południkowo rombu) zaczął uzyskiwać nowy kształt dzięki powstającemu przy nim ciągowi wielkomiejskich kamienic; ówczesną dominantą był gmach Szkoły Zgromadzenia Kupców, przy którym wytyczono park miejski.
W okresie międzywojennym opracowano plan przebudowy placu, wpisujący się w szersze starania, mające na celu nadanie tej części miasta atrakcyjniejszego wyglądu, m.in. poprzez przebudowę dworca kolejowego Łódź Fabryczna i jego okolicy.
Obraz placu zaczął zmieniać się w XX wieku. W latach 1927–1930 stanął Sąd Okręgowy – obecnie Sąd Apelacyjny (projekt J. Kaban-Korski) – zajmując część wschodniej pierzei placu. Wraz z budową gmachu sądowego plac uporządkowano, wytyczono alejki z ławkami i zainstalowano oświetlanie elektryczne w miejsce gazowego.
Na placu w latach 1949-1966 wybudowano Teatr Wielki.
Współcześnie Na północy stoi Willa Jakuba Kestenberga. Od strony zachodniej z placem sąsiaduje budynek Collegium Anatomicum.
Plac Dąbrowskiego to także duży węzeł komunikacyjny. Zatrzymuje się tu kilkanaście linii tramwajowych i autobusowych. Wraz z przebudową ulic wokół placu powstał wspólny przystanek dla obu środków lokomocji oraz likwidacji uległa krańcówka, która została przeniesiona pod budynek Dworca Fabrycznego. Decyzja ta zapadła po przedstawieniu przez władze Łodzi wizji modernizacji placu. Główną jego atrakcją jest fontanna w kształcie fali projektu architekta Rafała Szrajbera. Remont rozpoczął się 11 marca 2009 roku i zakończył w połowie sierpnia tego samego roku.
Oficjalna prezentacja nowego placu nastąpiła 24 sierpnia w samo południe, a wieczorem zaprezentowano wodno-świetlny pokaz, na który przybyły tłumy łodzian. Budowa samej fontanny pochłonęła 5 milionów złotych, a cała modernizacja (wraz z placem) kosztowała miasto ok. 16 milionów złotych. Pierwszym wydarzeniem na nowym placu był koncert Siedem bram Jerozolimy pod batutą Krzysztofa Pendereckiego, który odbył się 29 sierpnia w ramach obchodów 65. rocznicy likwidacji przez Niemców łódzkiego getta.
Po zmodernizowaniu płyty placu przewidziana jest przebudowa ul. Narutowicza w reprezentacyjny bulwar, który stać ma się częścią Nowego Centrum Łodzi.
Przypisy
Dąbrowskiego Kategoria:Jan Henryk Dąbrowski Kategoria:Śródmieście (Łódź)