Richard Charles Lewontin (ur. 29 marca 1929, zm. 4 lipca 2021) – amerykański biolog, genetyk i komentator społeczny.

Jest jednym z twórców matematycznych podstaw genetyki populacyjnej, pionierem nowych technik badawczych w zakresie biologii molekularnej, takich jak elektroforeza żelowa, stosowanych do badania zmienności genetycznej. Lewontin jest uważany za jednego z twórców dziedziny nauki zajmującej się ewolucją molekularną.

Laureat Nagrody Crafoorda w dziedzinie nauk o życiu za 2015 rok The Crafoord Prize in Biosciences 2015, crafoordprize.se, 15 stycznia 2015 [dostęp 2025-05-14]..

Genetyka populacyjna W latach 1960. rozpoczął wraz z Johnem Hubby'm stosowanie elektroforezy do badania zmienności białek w populacjach naturalnych i wykazali, że naturalne populacje są genetycznie bardzo zmienne. Doprowadziło to do porzucenia przekonania o jednorodności genetycznej w obrębie gatunku i zmusiło genetyków populacyjnych pracujących nad populacjami naturalnymi do wyjaśnienia przyczyn tej zmiennościA.Łomnicki, Ekologia ewolucyjna, PWN, s.24 (epub).. Było to też jedną z inspiracji do stworzenia teorii neutralnej ewolucji molekularnej przez Motoo Kimurę.

Konstruowanie Nisz Choć ideę budowania nisz ekologicznych można przypisać takim autorom jak Ervin Schrodinger, czy Conrad Waddington to jej wyraz najlepiej dał Richard Lewontin. W latach 70. i 80. Lewontin napisał serię artykułów na temat adaptacji, w których wskazywał, że organizmy nie przystosowują się biernie – poprzez dobór naturalny – do już istniejących warunków, lecz aktywnie współtworzą istotne elementy swoich nisz ekologicznychLewontin RC. 1983. Gene, organism, and environment. In: Bendall DS, ed. pp. 273-285. Cambridge: Cambridge University Press. Lewontin, Richard C. (2000). The triple helix: gene, organism, and environment. Cambridge: Harvard University Press. .

Argument Lewontina o rasach W opublikowanym w 1972 roku artykule pod tytułem The Apportionment of Human Diversity (Rozkład ludzkiej różnorodności) Lewontin wykazał, że wariancja genetyczna człowieka jako gatunku w 85% wynika ze zróżnicowania wewnątrzpopulacyjnego, a z różnic między populacjami (ale nadal wewnątrz arbitralnie wyodrębnionych, wielkich „ras”) w 8% wariancji, a ok. 6% wariancji genetycznej można uznać za zmienność „międzyrasową”Zbliżone wyniki otrzymali badacze w XXI wieku. Zobacz: Rosenberg N. A., Pritchard J. K., Weber J. L., Cann H. M., Kidd K. K., Zhivotovsky L. A., Feldman M. W., 2002. Genetic structure of human populations. Science 298, 2381–2385. Link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12493913/. Wg Lewontina taki wynik dowodzi, że nie ma potrzeby (i możliwości) wyodrębniania ras w oparciu o kryteria genetyczne.

Lewontin jako pierwszy zwrócił uwagę na fakty takie jak te i uczynił z nich przesłankę argumentacji za tym, że nie ma żadnych znaczących różnic między rasami, i w związku z tym należy porzucić samo pojęcie rasyM.Ruse, Ludzie.Okiem Filozofa, PWN, 2023 (epub).Ł.Lamża, Trudno powiedzieć. Co nauka mówi o rasie, chorobie, inteligencji i płci, Czarne, 2022(epub)..

Przypisy

Kategoria:Amerykańscy biolodzy Kategoria:Amerykańscy genetycy Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2021 Kategoria:Laureaci Nagrody Crafoorda – nauki o życiu