Nino Rota, właśc. Giovanni Rota (ur. 3 grudnia 1911 w Mediolanie, zm. 10 kwietnia 1979 w Rzymie) – włoski kompozytor muzyki filmowej.
Życiorys mały|Nino Rota (po lewej) z Riccardo Bacchellim i Bruno Maderną w 1963. Urodzony w rodzinie muzyków, studiował w mediolańskim konserwatorium u Ildebranda Pizzettiego. Dyrygent Arturo Toscanini doradził mu kontynuację studiów w Filadelfii. Tam pracował, między innymi, pod kierunkiem Fritza Reinera. Po powrocie do Mediolanu ukończył studia pracą o renesansowym kompozytorze Gioseffie Zarlinie.
Obdarzony subtelną wyobraźnią i niezwykłą inwencją melodyczną, dbały o efektowną instrumentację, sięgający świadomie do rozległych pokładów tradycji (jak barok lub Richard Wagner) stał się mistrzem wyrafinowanej muzyki filmowej. Zaprzyjaźniony z Federico Fellinim przez lata ścisłej współpracy stworzył do jego filmów wyrazistą stylistycznie ilustrację muzyczną.
Mniej znana jest jego twórczość autonomiczna (np. symfonie, balet La strada, opery, utwory kameralne).
Federico Fellini: Na drodze (La strada, 1954, z rozpoznawalnym motywem na trąbkę), Słodkie życie (1960), Osiem i pół (1963, z cyrkowym, tanecznym motywem w scenie finałowej), Giulietta i duchy (1965, z psychodeliczną muzyką ilustrującą urojenia bohaterki), Rzym (1972, tu współtworząca syntezę sztuk ilustracja epizodu pokazu mody kościelnej), Amarcord (1974, z motywem przewodnim powtarzanym w różnych wersjach instrumentalnych), Casanova (1976, próba asymilacji klimatu muzyki XVIII wieku oraz Wagnera), Próba orkiestry (1979, gdzie pomysł filmu wyszedł od kompozytora, a ilustracją jest suita Roty, zmarłego wkrótce na wylew krwi do mózgu). Luchino Visconti: Lampart, Rocco i jego bracia. Franco Zeffirelli: Romeo i Julia. Francis Ford Coppola: Ojciec chrzestny (1972), Ojciec chrzestny II (1974) Franco Rossi: Młodzi przyjaciele (1955)
Nagrody Nagroda Akademii Filmowej Najlepsza muzyka w dramacie: 1975: Ojciec chrzestny II Złoty Glob Najlepsza muzyka: 1973: Ojciec chrzestny Nagroda BAFTA Najlepsza muzyka: 1973: Ojciec chrzestny Nagroda Grammy Najlepsza muzyka do filmu kinowego lub specjalnego programu tv: 1973: Ojciec chrzestny
Uwagi
Bibliografia Maria Kornatowska: Fellini. Warszawa, WAiF, 1972, brak numeru ISBN (wyd. 3: 1989, ) – podstawowa monografia, w wydaniach kolejnych znacznie rozbudowana i stale aktualizowana; liczne mikrointerpretacje muzyki filmowej Nino Roty. Geneviève Agel: Les chemins de Fellini. Wstęp: Roberto Rossellini. Paris, Éd. du Cerf, 1956 – książka w jęz. francuskim; zawiera m.in. wywiad z Fellinim i portret kompozytora Nino Roty; liczne ilustracje: kadry z filmów, zdjęcia Felliniego i Roty. Chris Wiegand: Federico Fellini. The Complete Films. Köln, Taschen, 2003, – książka w jęz. angielskim; próba monografii całej twórczości reżysera,także uwagi o ilustracji muzycznej Nino Roty do jego filmów.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Laureaci Nagrody David di Donatello Kategoria:Laureaci Oscara za najlepszą muzykę Kategoria:Ludzie urodzeni w Mediolanie Kategoria:Muzycy związani z Mediolanem Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Włoscy kompozytorzy muzyki filmowej Kategoria:Zmarli w 1979