thumb|Kjetil André Aamodt – ośmiokrotny medalista olimpijski thumb|Alberto Tomba – pięciokrotny medalista olimpijski Medaliści igrzysk olimpijskich w narciarstwie alpejskim – zestawienie zawodników, którzy przynajmniej raz stanęli na podium zawodów olimpijskich w narciarstwie alpejskim mężczyzn.
Narciarstwo alpejskie zadebiutowało na igrzyskach olimpijskich w 1936 roku w Garmisch-Partenkirchen. Wówczas do programu olimpijskiego włączono zawody w kombinacji alpejskiej. Kombinację rozegrano również podczas kolejnych igrzysk, w 1948 w Sankt Moritz, a następnie wyłączono ją z programu olimpijskiego. Kolejne zawody olimpijskie w kombinacji odbyły się po czterdziestoletniej przerwie, tzn. podczas igrzysk w Calgary. Znajdowała się wśród konkurencji olimpijskich do 2006 roku włącznie, od kolejnych igrzysk w zamian rozgrywana jest superkombinacja. Od 1948 roku w ramach igrzysk olimpijskich rozgrywane są zawody w zjeździe i slalomie, od 1952 w slalomie gigancie, a od 1988 w supergigancie. Od początku do kalendarza igrzysk włączane były jednocześnie te same konkurencje alpejskie wśród mężczyzn i wśród kobiet. W 2018 roku po raz pierwszy rozegrano olimpijskie zawody drużynowe, w których udział wzięły czteroosobowe zespoły, składające się z dwóch kobiet i dwóch mężczyzn.
W narciarstwie alpejskim mężczyzn najwięcej medali olimpijskich zdobyli reprezentanci Austrii. W ich dorobku jest 68 medali – 23 złote, 20 srebrnych i 25 brązowych. Druga w klasyfikacji wszech czasów jest Norwegia (33 medale – 11 złotych, 11 srebrnych i 11 brązowych), a trzecia Francja (29 medali – 11 złotych, 8 srebrnych i 10 brązowych). Więcej medali od Francji i Norwegii zdobyła Szwajcaria (36), jednak narciarze z tego kraju mniej razy (10) stawali na najwyższym stopniu podium olimpijskiego.
Najbardziej utytułowanym narciarzem alpejskim jest Norweg Kjetil André Aamodt. W latach 1992–2006 zdobył on osiem medali – cztery złote, dwa srebrne i dwa brązowe. Pozostaje jedynym alpejczykiem, który ma na koncie cztery tytuły mistrza olimpijskiego. Po trzy złote medale zdobyli Alberto Tomba, Toni Sailer i Jean-Claude Killy. Tomba wywalczył ponadto dwa srebrne medale.
Trzykrotnie w konkurencjach mężczyzn zdarzyło się, że wszystkie trzy miejsca na podium olimpijskim zajęli reprezentanci jednego kraju. Po raz pierwszy wydarzyło się to w slalomie gigancie podczas igrzysk w Cortinie d’Ampezzo – wtedy wszystkie medale zdobyli Austriacy. Reprezentanci tego kraju zdobyli także wszystkie medale w slalomie podczas igrzysk w Turynie. Z kolei wszystkie miejsca podium w kombinacji na igrzyskach w Lillehammer przypadły Norwegom.
Dwukrotnie przyznano dwa medale tego samego kruszcu w jednej konkurencji podczas tych samych igrzysk olimpijskich. Po raz pierwszy w 1948 roku w zjeździe – wówczas ex aequo trzecie miejsce zajęli Karl Molitor i Ralph Olinger. Był to jedyny przypadek w narciarstwie alpejskim mężczyzn, że przyznano łącznie cztery medale olimpijskie. Podczas igrzysk w Nagano dwa srebrne medale przyznano w supergigancie. Wtedy ex aequo drugie miejsce zajęli Didier Cuche i Hans Knauß.
W haśle przedstawiono zestawienia medalistów igrzysk olimpijskich w narciarstwie alpejskim mężczyzn, czyli zawodników, którzy przynajmniej raz w karierze stanęli na podium olimpijskim. W tabelach nie zostały natomiast uwzględnione medalistki zawodów kobiet.
Medaliści chronologicznie Kombinacja Kombinacja po raz pierwszy znalazła się w programie olimpijskim podczas igrzysk w Garmisch-Partenkirchen. Była to pierwsza konkurencja alpejska rozgrywana w ramach igrzysk olimpijskich. Zawody w kombinacji rozegrano również podczas kolejnych igrzysk, przeprowadzonych w 1948 roku w Sankt Moritz, a następnie wyłączono tę konkurencję z programu olimpijskiego. Kombinacja powróciła w roku 1988 podczas igrzysk w Calgary i była rozgrywana w niezmiennej formie do roku 2006. Począwszy od 2010 roku, w związku z utworzeniem przez Międzynarodową Federację Narciarską nowej konkurencji, w ramach igrzysk olimpijskich przeprowadza się konkurs w superkombinacji.
Najwięcej medali w kombinacji mężczyzn zdobył Ivica Kostelić, w dorobku którego znalazły się trzy srebrne medale zdobyte w latach 2006–2014. Ponadto trzech zawodników zdobyło po jednym złotym i jednym srebrnym medalu – Kjetil André Aamodt, Lasse Kjus i Bode Miller. Podczas igrzysk w Lillehammer wszystkie medale w tej konkurencji zdobyli reprezentanci Norwegii – Lasse Kjus (złoty), Kjetil André Aamodt (srebrny) i Harald Christian Strand Nilsen (brązowy).
Poniższa tabela przedstawia wszystkich medalistów olimpijskich w kombinacji mężczyzn w latach 1936–2022.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1936, Garmisch-Partenkirchen 1948, Sankt Moritz 1988, Calgary 1992, Albertville 1994, Lillehammer 1998, Nagano 2002, Salt Lake City 2006, Turyn 2010, Vancouver 2014, Soczi 2018, Pjongczang 2022, Pekin
Zjazd Pierwsze zawody olimpijskie w zjeździe odbyły się podczas igrzysk w 1948 w Sankt Moritz. Konkurencja ta była częścią wszystkich zimowych igrzysk olimpijskich w latach 1948–2014.
Siedmiu zawodników zdobyło w zjeździe po dwa medale olimpijskie. Dokonali tego: Bernhard Russi i Aksel Lund Svindal (złoto i srebro), Lasse Kjus i Peter Müller (obaj dwa razy srebro) oraz Franck Piccard, Guy Périllat i Kjetil Jansrud (srebro i brąz). W 1948 roku przyznano dwa brązowe medale – trzecie miejsce ex aequo zajęli Karl Molitor i Ralph Olinger. Był to jedyny przypadek w tej konkurencji, że przyznano cztery medale olimpijskie.
W poniższej tabeli ujęto wszystkich medalistów olimpijskich w zjeździe mężczyzn w latach 1948–2022.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1948, Sankt Moritz 1952, Oslo 1956, Cortina d’Ampezzo 1960, Squaw Valley 1964, Innsbruck 1968, Grenoble 1972, Sapporo 1976, Innsbruck 1980, Lake Placid 1984, Sarajewo 1988, Calgary 1992, Albertville 1994, Lillehammer 1998, Nagano 2002, Salt Lake City 2006, Turyn 2010, Vancouver 2014, Soczi 2018, Pjongczang 2022, Pekin
Slalom Zawody w slalomie mężczyzn rozgrywane są w ramach igrzysk olimpijskich nieprzerwanie od 1948 roku. Wówczas slalom został włączony do kalendarza olimpijskiego wspólnie ze zjazdem alpejskim i znajdował się w programie wszystkich kolejnych zimowych igrzysk olimpijskich.
Najbardziej utytułowanym alpejczykiem w slalomie mężczyzn jest Alberto Tomba, który w latach 1988–1994 zdobył w tej konkurencji trzy medale olimpijskie – jeden złoty i dwa srebrne. Ponadto jeszcze czterech zawodników dwukrotnie stanęło na podium olimpijskim w slalomie. Byli to: Phillip Mahre i André Myhrer (złoto i srebro), Benjamin Raich (złoto i brąz) oraz Gustav Thöni (dwa razy srebro). Podczas igrzysk w Turynie wszystkie medale w tej konkurencji zdobyli reprezentanci Austrii – Benjamin Raich (złoty), Reinfried Herbst (srebrny) i Rainer Schönfelder (brązowy).
Poniższa tabela przedstawia wszystkich medalistów olimpijskich w slalomie mężczyzn w latach 1948–2022.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1948, Sankt Moritz 1952, Oslo 1956, Cortina d’Ampezzo 1960, Squaw Valley 1964, Innsbruck 1968, Grenoble 1972, Sapporo 1976, Innsbruck 1980, Lake Placid 1984, Sarajewo 1988, Calgary 1992, Albertville 1994, Lillehammer 1998, Nagano 2002, Salt Lake City 2006, Turyn 2010, Vancouver 2014, Soczi 2018, Pjongczang 2022, Pekin
Slalom gigant Rywalizacja olimpijska w slalomie gigancie po raz pierwszy odbyła się podczas igrzysk w Oslo w 1952 roku. Wówczas konkurencja ta zastąpiła dotychczas rozgrywaną kombinację alpejską. Zawody w slalomie gigancie były rozgrywane na wszystkich kolejnych zimowych igrzyskach.
Jedynym zawodnikiem, który zdobył tytuł mistrza olimpijskiego w slalomie gigancie i ten obronił na kolejnych igrzyskach, jest Alberto Tomba, który zwyciężył w 1988 i 1992 roku. Pozostaje również jedynym alpejczykiem z dwoma złotymi medalami w slalomie gigancie. Ponadto jeszcze sześciu zawodników zdobyło po dwa medale olimpijskie w tej konkurencji. Byli to: Stephan Eberharter (złoto i srebro), Hermann Maier i Ingemar Stenmark (obaj złoto i brąz), Josef Stiegler i Andreas Wenzel (obaj srebro i brąz) oraz Alexis Pinturault (dwa razy brąz). Podczas igrzysk w Cortinie d’Ampezzo wszystkie medale w tej konkurencji zdobyli reprezentanci Austrii – Toni Sailer (złoty), Andreas Molterer (srebrny) i Walter Schuster (brązowy).
W poniższym zestawieniu ujęto wszystkich medalistów olimpijskich w slalomie gigancie mężczyzn w latach 1952–2022.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1952, Oslo 1956, Cortina d’Ampezzo 1960, Squaw Valley 1964, Innsbruck 1968, Grenoble 1972, Sapporo 1976, Innsbruck 1980, Lake Placid 1984, Sarajewo 1988, Calgary 1992, Albertville 1994, Lillehammer 1998, Nagano 2002, Salt Lake City 2006, Turyn 2010, Vancouver 2014, Soczi 2018, Pjongczang 2022, Pekin
Supergigant Supergigant po raz pierwszy w ramach igrzysk olimpijskich został rozegrany w 1988 roku, podczas igrzysk w Calgary. Konkurencja ta organizowana była również podczas wszystkich kolejnych zimowych igrzysk olimpijskich.
Najbardziej utytułowanym narciarzem alpejskim w supergigancie jest Kjetil André Aamodt, w dorobku którego w latach 1992–2006 znalazły się cztery medale olimpijskie – trzy złote i jeden brązowy. Jeszcze czterech zawodników zdobyło po dwa medale olimpijskie w tej konkurencji – Hermann Maier (złoty i srebrny), Kjetil Jansrud (złoty i brązowy) oraz Andrew Weibrecht i Bode Miller (obaj srebrny i brązowy). Dwukrotnie zdarzyło się, że przyznano po dwa medale tego samego kruszcu w trakcie jednych igrzysk. W 1998 roku w Nagano rozdano dwa srebrne medale (drugą pozycję zajęli ex aequo Hans Knauß i Didier Cuche), a w 2014 roku w Soczi dwa brązowe medale (na trzecim stopniu podium stanęli Bode Miller i Jan Hudec).
W poniższej tabeli zaprezentowano wszystkich medalistów olimpijskich w supergigancie mężczyzn w latach 1988–2022.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 1988, Calgary 1992, Albertville 1994, Lillehammer 1998, Nagano – 2002, Salt Lake City 2006, Turyn 2010, Vancouver 2014, Soczi 2018, Pjongczang 2022, Pekin
Zawody drużynowe Podczas igrzysk w Pjongczangu w 2018 roku po raz pierwszy rozdano medale olimpijskie w zawodach drużynowych. Każdy zespół składał się z dwóch kobiet i dwóch mężczyzn. Poniżej przedstawiono medalistów tych zawodów. Kursywą oznaczono startujące w poszczególnych drużynach kobiety.
Rok i miejsce Złoto Srebro Brąz 2018, Pjongczang Szwajcaria Denise Feierabend Wendy Holdener Daniel Yule Ramon Zenhäusern Austria Katharina Gallhuber Katharina Liensberger Michael Matt Marco Schwarz Norwegia Nina Løseth Kristin Lysdahl Sebastian Foss Solevåg Leif Kristian Haugen
Klasyfikacje medalowe Klasyfikacja zawodników
W poniższym zestawieniu ujęto klasyfikację zawodników, którzy zdobyli przynajmniej jeden medal olimpijski w narciarstwie alpejskim. W przypadku gdy dany zawodnik zdobywał medale dla dwóch krajów, podano wszystkie państwa, w barwach których startował. W przypadku gdy dwóch zawodników zdobyło tę samą liczbę medali wszystkich kolorów, wzięto pod uwagę najpierw kolejność chronologiczną, a następnie porządek alfabetyczny.