Silez (ang. Silesian, fr. Silésien, pol. dawniej także sylezjan, sylezjen, oddział śląski) – niestandardowe wydzielenie stratygraficzne, obejmujące wyższą (późniejszą) część karbonu. Nazwa pochodzi od łacińskiej nazwy Śląska – Silesia; zaproponował ją w 1958 paleobotanik Stanisław Zbigniew Stopa. W podziale standardowym silez jest odpowiednikiem serpuchowu oraz całego pensylwanu. Innymi słowy granica dinant–silez znajduje się niżej od granicy missisip–pensylwan (namur A w przybliżeniu odpowiada najwyższej części missisipu, choć kończy się nieco później).
Silez w sensie geochronologicznym – druga epoka karbonu, trwająca 24,3 miliona lat (od 323,2 ±0,4 do 298,9 ±0,15 mln lat temu). Dzieli się na trzy wieki: namur, westfal i stefan.
Silez w sensie chronostratygraficznym – wyższy oddział karbonu. Dzieli się na trzy piętra: namur, westfal i stefan.
Silez jest tradycyjną jednostką stratygraficzną karbonu, stosowaną dla regionu europejskiego. Osady silezu tworzyły się zwykle w warunkach lądowych z niewielkimi ingresjami morskimi i zawierają liczne pokłady węgla kamiennego - obejmuje tzw. karbon produktywny.
Zobacz też tabela stratygraficzna karbon pensylwan dinant
Przypisy
Bibliografia International Commission on Stratigraphy
Kategoria:Karbon