Geneza Szkolnictwo Armii Polskiej w ZSRR Szkolnictwo wojskowe Armii Polskiej w ZSRR opierało się na pododdziałach szkolnych (szkołach oficerskich), które powstały w okresie formowania 1 Dywizji Piechoty, a następnie 1 Korpusu. W czerwcu 1943 dowódca 1 DP powołał do życia 1 samodzielny batalion szkolny. W jego skład wchodziła kompania podchorążych, złożona z dwóch plutonów piechoty, plutonu ciężkich karabinów maszynowych i plutonu moździerzy. Po przekształceniu 1 Dywizji Piechoty w 1 Korpus w oparciu o dotychczasową kompanię podchorążych zostały zorganizowane dwa bataliony szkolne podchorążych, nadal szkolące specjalistów piechoty, ciężkich karabinów maszynowych i moździerzy. W 2 batalionie szkolnym została utworzona kobieca kompania moździerzy. W ten sposób powstała Szkoła Oficerska 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych z siedzibą w Riazaniu na terenie radzieckiej Szkoły Oficerskiej im. Woroszyłowa.

17 marca została oficjalnie utworzona Centralna Szkoła Podchorążych Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, która składała się z trzech batalionów piechoty, batalionu ciężkich karabinów maszynowych, batalionu moździerzy, kompanii czołgów, kompanii łączności, kompanii saperów, dywizjonu artylerii i szwadronu kawalerii. Przygotowywała przyszłych oficerów różnych specjalności dla większości rodzajów wojsk.

W miarę jak rozwijały się Polskie Siły Zbrojne w Związku Radzieckim (przekształcenie korpusu w armię), wzrastał również stan etatowy szkoły. 7 czerwca 1944 szkoła liczyła: 36 oficerów, 133 podoficerów, 350 szeregowców oraz ok. 2 000 podchorążych stanu zmiennego. Niezależnie od tego w szkołach Armii Czerwonej (artylerii, pancernych, lotniczych, łączności, saperskich) uczyło się 2 846 podchorążych.

Ponieważ jednak potrzeby armii były znacznie większe, zorganizowano w Łucku kurs chorążych o stanie zmiennym 800 żołnierzy.

20 czerwca 1944 został wydany rozkaz nr 100 o utworzeniu Centrum Wyszkolenia Armii. Na jego czele stanął komendant o uprawnieniach dowódcy dywizji, podlegający bezpośrednio szefowi Głównego Sztabu Formowania.

Skład Centrum Centralna Szkoła Podchorążych szkoła podchorążych piechoty szkoła podchorążych kawalerii szkoła podchorążych artylerii szkoła podchorążych broni pancernej i zmotoryzowanej szkoła podchorążych saperów szkoła podchorążych łączności. Wyższa Szkoła Oficerska WSO przygotowywała oficerów rodzajów wojsk, przeznaczonych na stanowiska od dowódcy kompanii (baterii) wzwyż. Zgodnie z etatem w Wyższej Szkole Oficerskiej miało się kształcić 750 oficerów różnych rodzajów wojsk. Zamierzano również przeszkolić pewną liczbę oficerów politycznych niemających do tej pory żadnego przygotowania wojskowego.

Ponadto zostały powołane kursy oficerskie: kurs dowódców batalionów piechoty i ich zastępców, kurs adiutantów dowódców batalionów i pomocników szefów sztabów, kurs dowódców kompanii piechoty, ciężkich karabinów maszynowych, moździerzy, fizylierów i zwiadowczych, kurs dowódców baterii artylerii, kurs dowódców kompanii łączności i ich zastępców, kurs dowódców kompanii saperów, ich zastępców i starszych adiutantów. Łączny stan etatowy kursów liczył 350 osób.

Na podstawie rozkazu szefa Głównego Sztabu Formowania z 15 lipca 1944 została utworzona Centralna Szkoła Oficerów Polityczno-Wychowawczych.

23 lipca 1944 został wydany rozkaz formowania Szkoły Artylerii Armii.

Szkolnictwo Wojska Polskiego na przełomie 1944/1945 Jesienią i zimą 1944 na bazie grup specjalistycznych wydzielonych z Centralnej Szkoły Podchorążych przystąpiono do formowania szkół oficerskich na terenie kraju. Były to: Oficerska Szkoła Piechoty nr 1 w Krakowie Oficerska Szkoła Piechoty nr 2 w Gryficach Oficerska Szkoła Czołgów w Chełmie Oficerska Szkoła Łączności w Zamościu Oficerska Szkoła Saperów w Przemyślu Zjednoczona Szkoła Lotnicza w Zamościu Oficerska Szkoła Poborowych w Lublinie Katedra Medycyny Wojskowej przy Uniwersytecie Lubelskim Utworzono też armijne kursy chorążych, kursy intendentury i finansów.

Szkolnictwo wojskowe po II wojnie światowej Po wojnie zapoczątkowano proces tworzenia wyższych uczelni wojskowych. Pierwszą z nich, podporządkowaną ministrowi obrony narodowej była reaktywowana w 1946 Akademia Wychowania Fizycznego. Typowa wyższa uczelnia typu akademickiego – Akademii Sztabu Generalnego – powstała w 1947, a w 1951 powołano Akademię Wojskowo-Polityczną.

System kształcenia kadry oficerskiej i podoficerskiej intensywnie rozbudowywano poprzez reorganizację istniejących i formowanie nowych szkół wojskowych. W styczniu 1946 utworzono Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej. W maju powstała Oficerska Szkoła Lotnicza w Dęblinie i Techniczna Szkoła Lotnicza w Boernerowie. Utworzono też Oficerską Szkołę Samochodową i Oficerską Szkołę Wojsk Ochrony Pogranicza.

Szkoły oficerskie przygotowywały początkowo absolwentów na poziomie średniej szkoły zawodowej, a od 1967 na poziomie wyższych studiów inżynierskich. Oprócz szkół poszczególnych rodzajów wojsk, które funkcjonowały już w końcowym okresie II wojny światowej, swoje szkoły oficerskie miały również ważniejsze służby, jak: czołgowo-samochodowa, uzbrojenia, kwatermistrzowska i prawnicza. Liczba szkół oficerskich ulegała stopniowemu zmniejszeniu, co wiązało się z koncentrowaniem procesu kształcenia w zbliżonych specjalnościach w większych ośrodkach dysponujących rozbudowaną bazą techniczno-szkoleniową i odpowiednio przygotowaną kadrą dydaktyczną. Absolwent szkoły otrzymywał awans na pierwszy stopień oficerski i dyplom inżyniera określonej specjalności wojskowej z możliwością kontynuowania nauki na studiach II stopnia w uczelniach wojskowych lub cywilnych.

Kształceniem oficerów rezerwy od 1973 zajmowały się szkoły oficerów rezerwy, w których przeszkalano absolwentów wyższych uczelni cywilnych. W 1980 szkoły te przemianowano na szkoły podchorążych rezerwy. Funkcjonowały one przy szkołach oficerskich, centrach szkolenia i niektórych jednostkach wojskowych.

Wykształcenie na poziomie wyższym zapewniały szkoły wyższe, a potem akademie wojskowe. W akademiach tych, oprócz studiów II stopnia, uruchomiono studia podyplomowe oraz różnorodne kursy zawodowe i doskonalące zapewniając tym samym całkowitą autonomię szkolnictwa wojskowego.

Przygotowywaniem kadr na poziomie szkoły średniej zajęły się od połowy lat sześćdziesiątych nowo utworzone szkoły chorążych. Absolwenci tych szkół stworzyli całkiem nowy korpus osobowy chorążych pełniących funkcję średniej kadry technicznej niezbędnej do zapewnienia właściwej eksploatacji sprzętu bojowego.

Szkoleniem podoficerów zajmowały się zawodowe szkoły podoficerskie poszczególnych rodzajów wojsk i służb. Szkoły te, funkcjonujące często przy wyższych szkołach wojskowych, centrach szkolenia lub większych związkach taktycznych, korzystały z kadr specjalistycznych i bazy szkoleniowej tych ośrodków. Podnoszeniem kwalifikacji zawodowych podoficerów zajmowały się centra i ośrodki szkolenia, gdzie organizowano kursy specjalistyczne i doskonalące. mały|200px|Absolwentka ASG Szkoły wyższe i akademie wojskowe Akademia Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego - Rembertów (1947-1990) Wyższa Szkoła Piechoty - Rembertów (1948-1954) Wyższa Szkoła Artylerii - Toruń (1947-1954) Wyższa Szkoła Pilotów - Modlin (1958-1959) Wyższa Szkoła Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte - Gdynia (1955-1987) Wojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego - Warszawa Filia WAT w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Uzbrojenia i Elektroniki - Olsztyn Filia WAT w Centralnym Ośrodku Szkolenia Specjalistów Technicznych Wojsk Lotniczych - Oleśnica Wojskowa Akademia Medyczna im. gen. dyw. prof. dr. med. Bolesława Szareckiego - Łódź (1958-2003) Wyższa Szkoła Oficerów Polityczno-Wychowawczych - Warszawa (1946-1951) Wojskowa Akademia Polityczna im. Feliksa Dzierżyńskiego - Warszawa (1951-1990) mały|200px|Odznaka Centrum Wyszkolenia Piechoty Szkoły oficerskie Oficerska Szkoła Piechoty i Kawalerii nr 1 - Kraków (1945-1947) Oficerska Szkoła Piechoty nr 2 - Gryfice (1945-1947) Oficerska Szkoła Piechoty nr 3 - Inowrocław (1945-1947) Oficerska Szkoła Piechoty nr 1 - Wrocław (1947-1962) Oficerska Szkoła Piechoty nr 2 - Jelenia Góra (1948-1955) Oficerska Szkoła Piechoty nr 3 - Elbląg (1949-1956) Oficerska Szkoła Wojsk Zmechanizowanych - Wrocław (1962-1967) Oficerska Szkoła Broni Pancernej - Modlin (1945-1947) Oficerska Szkoła Broni Pancernej i Wojsk Samochodowych - Poznań (1947-1948) Oficerska Szkoła Broni Pancernej - Poznań (1948-1951) Oficerska Szkoła Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych - Poznań (1951-1957) Techniczna Oficerska Szkoła Wojsk Pancernych - Giżycko (1951-1957) Oficerska Szkoła Wojsk Pancernych - Poznań (1957-1967) Oficerska Szkoła Artylerii nr 1 - Chełm, Olsztyn (1944-1946) Oficerska Szkoła Artylerii nr 2 - Toruń (1945-1946) Oficerska Szkoła Artylerii - Toruń (1946-1949) Oficerska Szkoła Artylerii nr 1 - Toruń (1949-1957) Oficerska Szkoła Artylerii nr 2 - Olsztyn (1949-1957) Oficerska Szkoła Artylerii im. gen. Józefa Bema - Toruń (1957-1965) Oficerska Szkoła Wojsk Rakietowych i Artylerii im. gen. Józefa Bema - Toruń (1965-1967) Oficerska Szkoła Artylerii Przeciwlotniczej - Koszalin (1948-1963) Oficerska Szkoła Wojsk Obrony Przeciwlotniczej - Koszalin (1963-1967) Oficerska Szkoła Saperów - Przemyśl (1945-1946) Oficerska Szkoła Inżynieryjno-Saperska - Wrocław (1946-1953) Oficerska Szkoła Wojsk Inżynieryjnych - Wrocław (1953-1967) Oficerska Szkoła Obrony Przeciwchemicznej - Rembertów (1953-1954) i Kraków (1955-1957) Oficerska Szkoła Wojsk Chemicznych - Kraków (1957-1967) Oficerska Szkoła Łączności - Sieradz (1945-1950) Oficerska Szkoła Łączności Przewodowej - Sieradz (1950-1955) Oficerska Szkoła Łączności Radiowej - Zegrze (1950-1955) Oficerska Szkoła Łączności - Zegrze (1955-1967) Oficerska Szkoła Radiotechniczna - Beniaminów (1952-1955) Oficerska Szkoła Radiotechniczna - Jelenia Góra (1955-1969) Oficerska Szkoła Lotnicza - Dęblin (1946-1967) Oficerska Szkoła Lotnicza nr 5 - Radom (1951-1964) Techniczna Oficerska Szkoła Wojsk Lotniczych - Oleśnica (1955-1970) Oficerska Szkoła Marynarki Wojennej - Gdynia (1946-1955) Oficerska Szkoła Samochodowa - Bydgoszcz (1945-1946) i Koszalin (1946-1947) Oficerska Szkoła Samochodowa - Piła (1948-1967) Oficerska Szkoła Uzbrojenia - Bartoszyce (1949-1956) Oficerska Szkoła Uzbrojenia - Olsztyn (1957-1969) Oficerska Szkoła Służby Geograficznej - Warszawa (1947-1949) Oficerska Szkoła Topografów - Warszawa (1949-1951) Oficerska Szkoła Topografów - Jelenia Góra (1951-1957) Oficerska Szkoła Intendentury - Zgierz (1945-1949) Oficerska Szkoła Polityczna - Łódź (1945-1951) Oficerska Szkoła Prawnicza - Jelenia Góra (1949-1951), Mińsk Mazowiecki (1951-1954) Oficerska Szkoła Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego - Legnica (1945-1965) Oficerska Szkoła Wojsk Ochrony Pogranicza - Kętrzyn (1949-1969)

Wyższe szkoły oficerskie

Warunki przyjęcia na studia O przyjęcie do uczelni mogli ubiegać się kandydaci spośród młodzieży cywilnej i żołnierzy służby zasadniczej. Powinni oni posiadać: obywatelstwo polskie stan wolny wiek od 17 do 23 lat kategoria zdrowia "A" i zdolność do zawodowej służby wojskowejstwierdzona orzeczeniem właściwej wojskowej komisji lekarskiej odpowiednie wartości moralno-polityczne świadectwo ukończenia szkoły średniej uprawniającej do studiów w szkołach wyższych Dodatkowym warunkiem przyjęcia do Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej było uprzednie odbycie przeszkolenia na obozie lotniczego przysposobienia wojskowego I stopnia oraz stwierdzenie przez wojskową komisję lotniczo - lekarską odpowiedniej zdolności fizycznej i psychicznej do służby w lotnictwie.

Kandydaci Do WSO wypełniali specjalne formularze podań-ankiet, które można było otrzymać w powiatowych sztabach wojskowychpóźniej w wojskowych komendach uzupełnień lub w sztabach jednostek wojskowych. Do podania-ankiety dołączano: wyciąg z aktu urodzenia