Piotr Paweł Gołębiowski (ur. 10 czerwca 1902 w Jedlińsku, zm. 2 listopada 1980 w Nałęczowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor filozofii i teologii, biskup pomocniczy sandomierski w latach 1957–1968, administrator apostolski diecezji sandomierskiej w latach 1968–1980. Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Życiorys Urodził się 10 czerwca 1902 w Jedlińsku jako drugie dziecko szewca Jana i Heleny z domu Piątek, prowadzących gospodarstwo rolne. W latach 1913–1919 kształcił się w progimnazjum Wojciechowicza w Radomiu. W 1919 rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu, gdzie uchodził za zdolnego, obowiązkowego i rozmodlonego kleryka. W latach 1923–1928 kontynuował naukę na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, uzyskując w 1925 doktorat z filozofii, a w 1928 z teologii. Na drugim egzaminie doktorskim, zdawanym w obecności papieża Piusa XI, otrzymał najwyższą ocenę summa cum laude oraz złoty medal uczelni. 14 października 1923 biskup pomocniczy sandomierski Paweł Kubicki udzielił mu święceń subdiakonatu, 17 sierpnia 1924 w katedrze sandomierskiej święceń diakonatu, a 12 października 1924 również w katedrze sandomierskiej wyświęcił go na prezbitera. Inkardynowany został do diecezji sandomierskiej.

W latach 1928–1929 był wikariuszem parafii katedralnej w Sandomierzu i notariuszem kurii diecezjalnej. W latach 1930–1934 pracował jako katecheta w Żeńskiej Szkole Rolniczej w Mokoszynie. W latach 1941–1945 był proboszczem parafii św. Mikołaja w Baćkowicach, gdzie na plebanii w czasie okupacji uczył młodzież w ramach tajnego nauczania. W latach 1945–1947 sprawował funkcję rektora kościoła św. Trójcy w Radomiu, prowadząc duszpasterstwo młodzieży szkolnej. W latach 1947–1951 był proboszczem parafii św. Floriana w Koprzywnicy i miejscowym dziekanem. W latach 1951–1957 zajmował stanowisko sędziego trybunału biskupiego, a w latach 1953–1957 był penitencjarzem katedralnym. W Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu w latach 1929–1930 i 1950–1962 był wykładowcą, a w latach 1930–1941 ojcem duchownym. W 1947 został kanonikiem honorowym, a w 1948 kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej w Sandomierzu.

3 czerwca 1957 papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym diecezji sandomierskiej ze stolicą tytularną Panium. Święcenia biskupie przyjął 28 lipca 1957 w Katedrze Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sandomierzu. Konsekrował go miejscowy biskup diecezjalny Jan Kanty Lorek w asyście biskupa Franciszka Jopa, delegata prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Opolu, i biskupa Tomasza Wilczyńskiego, delegata prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Olsztynie. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Maria spes nostra” (Maryja naszą nadzieją). Od 1957 sprawował urząd wikariusza generalnego. Z czasem, w związku z pogarszającym się zdrowiem biskupa Jana Kantego Lorka, przejął faktyczne rządy w diecezji. Po jego śmierci, 6 stycznia 1967, został wybrany na wikariusza kapitulnego diecezji. 20 lutego 1968 papież Paweł VI mianował go administratorem apostolskim z prawami biskupa rezydencjalnego. Dekret nominacyjny przedstawił Kapitule Katedralnej w Sandomierzu 11 marca 1968. Przyczynił się do koronacji trzech obrazów Matki Bożej: w Studziannie (1968), Wysokim Kole (1974) i Błotnicy (1977). W latach 1978–1979 przeprowadził w diecezji rekolekcje trzeźwościowe.

W listopadzie 1962, jako wikariusz generalny zajmujący się sprawami personalnymi, został uprowadzony z siedziby kurii przez grupę mieszkańców parafii Wierzbica, domagających się nominacji proboszczowskiej dla miejscowego wikariusza. Hierarcha został uwolniony przez funkcjonariuszy milicji w Ostrowcu Świętokrzyskim. Władze komunistyczne podsycały konflikt w parafii. Zarejestrowały alternatywny związek wyznaniowy, który zajął kościół parafialny. W prasie publikowano oszczercze artykuły na temat zachowania biskupa podczas wydarzeń poprzedzających jego uprowadzenie. W Niedzielę Palmową 1968 hierarcha przybył do parafii, gdzie w kolejnych dniach, pomimo zakłóceń i ataków, odprawiał nabożeństwa na zewnątrz kościoła, wzywając wiernych do spokoju i jedności. W Wielki Piątek przeciwnicy ustąpili z kościoła. W następstwie nieprzejednanej postawy biskupa wobec konfliktu w Wierzbicy władze świeckie szykanowały go i lokalny Kościół. Kleryków diecezjalnych wcielano do wojska, zawyżano podatki, ograniczano przydział papieru dla kurii. Hierarsze odmawiano wydania paszportu na wyjazd do Rzymu na sesje soboru watykańskiego II, a także nie wyrażono zgody na mianowanie go biskupem diecezjalnym – był wówczas jedynym administratorem apostolskim w centralnej części Polski.

W 1976 konsekrował biskupa pomocniczego sandomierskiego Stanisława Sygneta.

Po ukończeniu 75 roku życia i w związku z osłabieniem zdrowia dwukrotnie składał rezygnację ze sprawowanego urzędu, jednakże nie została ona przyjęta ani przez Pawła VI w 1978, ani przez Jana Pawła II w 1980. Zmarł 2 listopada 1980 podczas mszy świętej sprawowanej w Kaplicy Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej w Nałęczowie, gdzie przebywał w celu nabrania sił przed podróżą do Rzymu, podczas której miał ponownie zwrócić się do papieża z prośbą o przyjęcie jego rezygnacji. 5 listopada 1980 został pochowany w podziemiach katedry sandomierskiej. W latach 1994–1997 przeprowadzono diecezjalny etap jego procesu beatyfikacyjnego.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Biskupi sandomierscy Kategoria:Polscy słudzy Boży Kościoła katolickiego Kategoria:Pochowani w bazylice katedralnej Narodzenia NMP w Sandomierzu Kategoria:Ludzie urodzeni w Jedlińsku Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1980