W latach 1928–1929 był wikariuszem parafii katedralnej w Sandomierzu i notariuszem kurii diecezjalnej. W latach 1930–1934 pracował jako katecheta w Żeńskiej Szkole Rolniczej w Mokoszynie. W latach 1941–1945 był proboszczem parafii św. Mikołaja w Baćkowicach, gdzie na plebanii w czasie okupacji uczył młodzież w ramach tajnego nauczania. W latach 1945–1947 sprawował funkcję rektora kościoła św. Trójcy w Radomiu, prowadząc duszpasterstwo młodzieży szkolnej. W latach 1947–1951 był proboszczem parafii św. Floriana w Koprzywnicy i miejscowym dziekanem. W latach 1951–1957 zajmował stanowisko sędziego trybunału biskupiego, a w latach 1953–1957 był penitencjarzem katedralnym. W Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu w latach 1929–1930 i 1950–1962 był wykładowcą, a w latach 1930–1941 ojcem duchownym. W 1947 został kanonikiem honorowym, a w 1948 kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej w Sandomierzu.

3 czerwca 1957 papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym diecezji sandomierskiej ze stolicą tytularną Panium. Święcenia biskupie przyjął 28 lipca 1957 w Katedrze Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sandomierzu.