Stanislav Vinaver, cyr. Станислав Винавер (ur. 1 marca 1891 w Šabacu, zm. 1 sierpnia 1955 w Niškiej Banji) – serbski poeta i tłumacz.
Życiorys Urodził się w żydowskiej rodzinie o polskich korzeniach, był synem Avrama Josifa Vinavera. Studia matematyczne i muzyczne podjął na Sorbonie w Paryżu. Był uczestnikiem I wojny światowej. W latach 1918–1941 pracował jako dziennikarz, współpracownik serbskiego czasopisma Vreme i Radia Belgrad. W czasie II wojny światowej przebywał w niewoli w jednym z obozów pod Osnabrück. Po wojnie pracował jako zawodowy literat i tłumacz. Zajmował się przekładem tekstów z francuskiego, niemieckiego, rosyjskiego, angielskiego i hiszpańskiego.
Zobacz też Serbska awangarda literacka
Bibliografia Mjeća (Miecia, 1911) Pantologija novije srpske pelengirike (1920) Manifest ekspresionističke škole Gromobran svemira (1921) Čuvari sveta (1926) Ratni drugovi (1939) Evropska noć (1952) Jezik naš nasušni (Język nasz codzienny, 1952) Zanosi i prkosi Laze Kostića (wydane pośmiertnie w 1963) Nadgramatika (wydane pośmiertnie w 1963)
Linki zewnętrzne Biografia
Kategoria:Serbscy pisarze Kategoria:Serbscy tłumacze Kategoria:Ludzie urodzeni w Šabacu Kategoria:Serbscy Żydzi Kategoria:Serbowie pochodzenia polskiego Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1955