Spółgłoska nosowa zębowa – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: [].
Artykulacja Opis W czasie artykulacji podstawowego wariantu []: modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna Mimo iż dochodzi do zablokowania przepływu powietrza przez tor ustny jamę ustną, podniebienie miękkie jest opuszczone i powietrze uchodzi przez nos – jest to spółgłoska nosowa prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej powietrze uchodzi wzdłuż środkowej linii języka – jest to spółgłoska środkowa język kontaktuje się z zębami, tworząc zwarcie – jest to spółgłoska zębowa. wiązadła głosowe periodycznie drgają, spółgłoska ta jest dźwięczna
Warianty Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo: wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mowa wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): [] wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mowa wtedy o spółgłosce welaryzowanej: [] przewężenie w gardle, mowa wtedy o spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: [] zaokrąglenie warg, mowa wtedy o labializowanej spółgłosce []
Przykłady w języku polskim: nos w języku arabskim: قرن [] „stulecie” w języku hiszpańskim: nada [] „nic” w języku nowogreckim: άνθρωπος „człowiek” w języku rosyjskim: нога „noga”
Spółgłoska nosowa zębowa