Vittore Branca (ur. 9 lipca 1913 w Savona, zm. 28 maja 2004 w Wenecji) – włoski historyk literatury.
W 1935 ukończył studia w Scuola Normale Superiore. W latach 1944-1949 wykładał na Uniwersytecie we Florencji, w latach 1949-1951 wykładał na Uniwersytecie w Katanii. W 1953 objął katedrę literatury włoskiej na Uniwersytecie w Padwie, z którą pozostał szczególnie związany do końca życia. Od 1967 członek zagraniczny PAN. Należał także do innych europejskich towarzystw naukowych; wiceprzewodniczący Fundacji Gaetano Ciniego, organizującej m.in. sesje naukowe poświęcone kontaktom polsko-włoskim w sferze kultury. Odznaczony został Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz został Oficerem Legii HonorowejVittore Branca na stronie Słownik Biograficzny Włochów (j. włoski).
W pracy naukowej zajmował się przede wszystkim literaturą włoską, szczególnie twórczością Boccaccia. Opracował krytyczne wydanie Dekameronu oraz redagował "Studi del Boccaccio". Ponadto był autorem prac o Petrarce, Alfierim i Manzonim.
Przypisy
Kategoria:Włoscy historycy Kategoria:Historycy literatury Kategoria:Członkowie zagraniczni PAN Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 2004