Otton III (ur. 29 maja 1444, zm. 7 lub 8 września 1464 we WkryujściuE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 424–426.) – książę szczeciński w latach 1451–1464. Syn Joachima zwanego Młodszym, księcia szczecińskiego i Elżbiety, córki Jana „Alchemika”, margrabiego brandenburskiego i Barbary saskiej.

Życie i panowanie Początkowo, z uwagi na małoletność Ottona, faktyczną władzę w księstwie po śmierci Joachima Młodszego sprawowali prawdopodobnie Warcisław IX, książę wołogoski oraz matka, która pozostawała pod wpływem swego brata, elektora brandenburskiego Fryderyka II Żelaznego. Otton III po osiągnięciu wieku sprawnego, przejął władzę w księstwie w 1456. Faktem przemawiającym za tą datą, są zachowane dokumenty, które młody książę sygnował własną pieczęciąW literaturze przedmiotu jest także spotykana data roczna objęcia rządów przez Ottona III, która przypada na 1460.E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 424..

W 1460 miasta złożyły jemu hołd. Prawdopodobnie Otton III miał zapewnić późniejszemu margrabiemu Albrechtowi III, przejęcie władzy w księstwie szczecińskim, na wypadek bezpotomnej śmierci. Tenże udzielił Ottonowi pomocy w przejęciu dóbr po Eryku Pomorskim, księciu słupskim, o które spór toczył z Erykiem II. Otton III zajął wówczas zachodnią część księstwa słupskiego, tj. część ziem wołogoskich z Gryficami, Kamieniem, StargardemE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 424–425.K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 101., oraz Łobzem, Borkowem Wielkim, Płotami, Dobrą Nowogardzką i NowogardemJ.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 339.. Konflikt z Erykiem również obejmował kwestię gospodarczą, a szczególnie walkę o prymat w handlu morskim pomiędzy Szczecinem a Stargardem. Otton III opowiedział się wówczas za Szczecinem, a Eryk wspomagał do 1462 Stargard.

Nie zdążył się ożenić. Zmarł w wieku 20 lat we Wkryujściu (Ueckermünde) podczas epidemii, w trakcie której zmarli także jego dwaj przyrodni bracia, synowie Warcisława X, księcia bardowskiego, rugijskiego i wołogoskiego. Był ostatnim ze szczecińskiej linii GryfitówE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 398, 425-426..

Po jego śmierci, książęta z linii wołogoskiej prowadzili spór o sukcesję nad księstwem szczecińskim, do której roszczenia wysunął także Fryderyk II Żelazny. Tenże już 4 października 1464 tytułował się księciem szczecińskim, mimo że nad księstwem władzę przejęli Eryk II z Warcisławem X. Konflikt o sukcesję trwał z przerwami do 1479. Rezultatem zabiegów brandenburskich było włączenie części ziem księstwa do swoich domen, a książęta wołogoscy zmuszeni zostali do złożenia hołdu lennegoE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 378, 426..

Genealogia

Kazimierz Vur. ok. 1381zm. w okr. 5 V–10 XII 1434 Katarzyna brunszwickaur. najwcz. 1389zm. 1429 Jan „Alchemik”ur. 1406zm. 16 XI 1464 Barbara saskaur. 1405zm. 1465                   Joachim Młodszyur. najp. 1424zm. p. 4 X 1451 Elżbietaur. 1425zm. przed 23 XI 1471          

Otton III(ur. 29 V 1444, zm. 7 lub 8 IX 1464)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia Opracowania

Szymański J.W., Książęcy ród Gryfitów, Goleniów – Kielce 2006, .

Literatura dodatkowa (online) v. Bülow, Otto III., Herzog von Pommern-Stettin (niem.), [w:] NDB, ADB Deutsche Biographie (niem.), [dostęp 2012-04-30]. Madsen U., Otto III. Herzog von Pommern-Stettin (niem.), [dostęp 2012-04-30].

Kategoria:Władcy Pomorza Zachodniego Kategoria:Gryfici Kategoria:Urodzeni w 1444 Kategoria:Zmarli w 1464 Kategoria:Ludzie związani z Dobrą (powiat łobeski)