thumb|Kobieta grająca na bębnie obręczowym, malarstwo naścienne z pałacu Czehel-sotun z Isfahanu, XVII wiek, Iran.thumb|Współcześnie wykonane bębny szamańskie, 2010 Bęben obręczowy – ogólna nazwa rodziny membranofonów charakteryzujących się średnicą naciągu nieproporcjonalną do głębokości ramy, nadającej mu wielce zróżnicowane brzmienie w zależności od miejsca uderzenia; zwykle o pojedynczej membranie, która może być przymocowana do korpusu obręczą ze śrubami (np. brazylijskie Pandeiro), przyklejona do ramy (większość bębnów obręczowych ze środkowego wschodu i płn. Afryki, znanymi tam ogólnie jako riq, daf, dof lub tar), przymocowane do obręczy za pomocą nitów (np. irlandzki bodhran) lub też naciągnięte paskiem skórzanym czy sznurem, jak w bębnach obręczowych Indian Ameryki Płn.
Jednym z najpopularniejszych rodzajów bębnów obręczowych jest tamburyn. Membrany tradycyjnie wykonuje się ze skór zwierzęcych, obecnie wykonywane są również z tworzyw sztucznych. Historia bębnów obręczowych sięga czasów przedbiblijnych i związana jest z większością kultur świata na obydwu półkulach.
Rodzaje bębnów obręczowych Bęben obręczowy z cekinami (Polska) Bendir (Płn. Afryka) Bodhrán (Irlandia) Tar (bęben) Tamburyn Mazhar (Egipt) Daf (Środkowy Wschód) Dayereh (Iran, Azja Centralna, Bałkany) Pandeiro (Brazylia) Kanjira (Płd. Indie) Tamborim (Brazylia) Riq (Egipt)
Linki zewnętrzne Bębny obręczowe z polskich kolekcji muzealnych - instrumenty.edu.pl
Kategoria:Membranofony Kategoria:Instrumenty perkusyjne