Albino – koń gorącokrwisty, charakteryzujący się brakiem genu, który odpowiada za pigmentację skóry i okrywy włosowej.
W Hiszpanii, Niemczech i Anglii konie te należą do rzadko spotykanych i wykorzystywane są głównie podczas uroczystości ceremonialnych. Za zwierzę, od którego wywodzi się współczesna linia, uważa się ogiera Old King, konia westernowego mającego w rodowodzie zarówno konie Morgan, jak i przedstawicieli ras arabskich.
Opis Wbrew pozorom, ta rasa nie ma nic wspólnego z albinizmem. Konie nie mogą być albinosami, ponieważ nie mają genu, który odpowiada za pigmentację skóry i okrywy włosowej, choć barwnik pozostaje obecny w tęczówce oka, czego konsekwencją jest jej jasnoniebieskie, tzw. „rybie” zabarwienie. Nie obserwuje się natomiast czerwonego odcienia oczu typowego dla klasycznego albinizmu, dlatego zwierzęta te nie są uznawane za pełnych albinotów.
Zwierzęta te uchodzą za inteligentne, szybko przyswajające nowe umiejętności i dobrze współpracujące z człowiekiem, co sprzyja ich wykorzystaniu jako koni wierzchowych. Zwracają uwagę dużą użytkowością oraz łagodnym usposobieniem.
Ze względu na atrakcyjny wygląd i spokojny temperament pojawiają się również w produkcjach filmowych i widowiskach cyrkowych. Jasna maść była tradycyjnie postrzegana jako wyjątkowo szlachetna i spotykana w koniach należących do elit politycznych czy wojskowych, a w folklorze nierzadko przypisywano jej właściwości nadnaturalne.
Historia Rasa ukształtowała się w Nebrasce w Stanach Zjednoczonych w latach 30. XX wieku. Jej rozwój był związany z działalnością braci Caleba i Hudsona Thompsonów, którzy w 1918 roku nabyli ogiera Old King. Był to mieszaniec konia arabskiego i morgana, wyróżniający się jasnym umaszczeniem.
Old King, kryjący głównie jednolite kolorystycznie klacze, przekazywał potomstwu przede wszystkim białą maść oraz charakterystyczną różową pigmentację skóry. W późniejszym okresie wykorzystywano go również w stadzie koni rasy Morgan w celu utrwalenia jasnych odmian umaszczenia i stworzenia jednolitej populacji. W obrębie tej grupy zwierząt można jednak zauważyć zróżnicowanie budowy, wynikające z wpływów takich ras jak American Quarter Horse, pełnej krwi angielskiej oraz arabskiej.
Choć w początkowym okresie nazwy „Albino” i „American Cream” stosowano zamiennie, z czasem zaczęto wyraźniej odróżniać barwę od samej rasy. Organizacja American Albino Horse Club zmieniła nazwę na American White Horse Club, a określenie „American Cream” zostało zarezerwowane dla koni o ustalonym typie hodowlanym.
Pokrój Umaszczenie określane jako albino spotykane jest u koni w typie wierzchowym, zbliżonym do form charakterystycznych dla hodowli westernowej. Zwierzęta te nie tworzą całkowicie jednorodnej grupy. sylwetka łopatka ustawiona nieco stromo, a tułów zwarty i zaokrąglony. Partie zadu cechują się wyraźnie rozwiniętą muskulaturą. Ogon bywa długi i obfity. Przeciętne konie tej rasy osiągają wysokość około 152 cm w kłębie. głowa Głowa ma na ogół suche rysy i przeciętną wielkość; oczy mogą być jasnoniebieskie, jasno- lub ciemnobrązowe, a pysk ma zwykle jaśniejszą barwę. Szyja jest dobrze umięśniona.
Kończyny Jakość kopyt niekiedy pozostaje przeciętna. Chody są miękkie i mało wyniosłe.
Umaszczenie U koni albino brak jest genu odpowiedzialnego za pigmentację skóry i okrywy włosowej, dlatego całą powierzchnię ciała pokrywa skóra o jasnoróżowym odcieniu, zaś sierść od narodzin jest biała, niekiedy z delikatną żółtawą tonacją. Albino rodzi się w ubarwieniu białym od początku rozwoju osobniczego, w przeciwieństwie do siwka, u którego jaśnienie sierści następuje stopniowo.
Hodowla albino jest wymagająca, gdyż potomstwo par o jasnej maści nie zawsze dziedziczy ten sam kolor. W rasie uznaje się cztery podstawowe warianty barwne: ciało w odcieniu kości słoniowej z jaśniejszą grzywą, niebieskimi oczami i różową skórą; umaszczenie kremowe z ciemniejszą grzywą, skórą o barwie cynamonu i ciemnymi oczami; kremowy tułów z pasującą kolorystycznie grzywą, różową skórą i niebieskimi oczami; oraz odcień ciemnokremowy, również z jednolitą grzywą, różową skórą i niebieskimi oczami.
Hodowle W wielu krajach zostały wyłączone z tradycyjnych ksiąg stadnych, jednak w Stanach Zjednoczonych od 1937 roku funkcjonuje organizacja hodowlana, która traktuje charakterystyczne umaszczenie jako podstawowe kryterium doboru. Jest tam kontynuowana selekcja koni o białym umaszczeniu, a tamtejsze związki hodowlane prowadzą odrębną dokumentację i programy utrzymania tej odmiany barwnej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Konie gorącokrwiste Kategoria:Amerykańskie rasy koni