Per Henrik Magnus Larsson (ur. 25 marca 1970 w Olofström) – szwedzki tenisista, zdobywca Pucharu Davisa, finalista wielkoszlemowego French Open 1995 w deblu, olimpijczyk z Barcelony (1992).
Magnus Larsson był zawodnikiem praworęcznym i wykonującym oburęczny bekhend. Najlepiej czuł się w grze z głębi kortu. Swoją grę budował przede wszystkim na mocnym serwisie i uderzeniach forhendowych, ale potrafił także zaskoczyć rywala delikatniejszym zagraniem, szczególnie skrótem z bekhendu.
Kariera tenisowa Jako zawodowy tenisista Larsson występował w latach 1989−2003. Pierwsze turniejowe zwycięstwo w grze pojedynczej o randze ATP World Tour odniósł w 1990 roku we Florencji. Latem tegoż roku osiągnął finał w Båstad, w którym musiał uznać wyższość Richarda Fromberga.
W sezonie 1991 osiągnął na początku półfinał w Adelaide po pokonaniu m.in. Borisa Beckera, ale nie udało mu się dojść do żadnego finału turniejowego w dalszej części roku. Wśród innych lepszych wyników uzyskanych przez Szweda znajduje się III runda w Monte Carlo, gdzie po drodze wyeliminował Stefana Edberga, ówczesnego lidera rankingu. Z powodzeniem tego roku wystąpił w grze podwójnej we Florencji wygrywając cały turniej, tworząc parę z Olą Jonssonem.
Sezon 1992 zakończył Larsson z dwoma triumfami singlowymi i jednym deblowym zwycięstwem. W hali w Kopenhadze pokonał w finale Andersa Järryda w singlu, a w deblu odniósł triumf razem z Nicklasem Kultim po zwycięstwie w finale z parą Hendrik Jan Davids-Libor Pimek. Na nawierzchni ziemnej w Monachium wyeliminował m.in. Michaela Sticha, by w finale pokonać Petra Kordę.
W 1993 roku Larsson pozostał bez zwycięstwa czy choćby finału turniejowego, ale awansował do pierwszego ćwierćfinału w imprezie wielkoszlemowej, podczas US Open wyeliminował m.in. Borisa Beckera, a odpadł z Wallym Masurem.
Jednym z najlepszych sezonów w karierze Larssona był 1994 rok. W marcu wygrał halowy turniej w Saragossie. Na paryskich kortach Rolanda Garrosa uzyskał swój najlepszy rezultat w zawodach wielkoszlemowych w grze pojedynczej docierając do półfinału, po zwycięstwach m.in. z Toddem Martinem, Jaimem Yzagą i w ćwierćfinale z Hendrikiem Dreekmannem. W spotkaniu o awans do finału uległ Alberto Berasateguiowi. W dalszej części sezonu Szwed odniósł zwycięstwo w halowej imprezie w Tuluzie i pucharze wielkiego szlema w Monachium. Po drodze pokonał kolejno Stefana Edberga, Andre Agassiego, Todda Martina, a w finale Pete'a Samprasa. W sezonie 1994 Larsson był ponadto w finałach singlowych w Antwerpii i Halle. W deblu natomiast wywalczył tytuł w Monte Carlo, w parze z Nicklasem Kultim, po pokonaniu w finale Jewgienija Kafielnikowa i Daniela Vacka.
W sezonie 1995 nie odniósł zwycięstwa turniejowego w grze pojedynczej, ale był uczestnikiem finału w Ad-Dausze (przegrał ze Stefanem Edbergiem) i w Barcelonie (nie sprostał Thomasowi Musterowi). W kwietniu Szwed awansował na najwyższe w karierze miejsce w rankingu ATP, na 10. pozycję. W grze podwójnej wygrał w tym sezonie jeden turniej, w Ad-Dausze, gdzie tworzył duet ze Stefanem Edbergiem. Swój największy deblowy sukces w karierze Larsson odniósł w czerwcu dochodząc do finału Rolanda Garrosa. Dokonał tego wspólnie z Nicklasem Kultim, jednak pojedynek o tytuł Szwedzi przegrali 7:6, 4:6, 1:6 z parą Jacco Eltingh-Paul Haarhuis.
W 1996 roku zawodnik szwedzki osiągnął jeden finał w grze pojedynczej, w Tuluzie, ponosząc porażkę z Markiem Philippoussisem.
W 1997 roku był w ćwierćfinale US Open (przegrał z Patrickiem Rafterem). Wygrał również imprezę w Marsylii, po współpracy deblowej z Thomasem Enqvistem. Był także uczestnikiem deblowego finału w Båstad, a grał razem z Magnusem Gustafssonem.
W 1998 roku raz kolejny awansował do ćwierćfinału na US Open, pokonując m.in. rozstawionego z drugim numerem Marcelo Ríosa i przegrywając z Carlosem Moyą, a także był w finale w Halle, gdzie uległ Jewgienijowi Kafielnikowowi. Razem z Magnusem Gustafssonem triumfował w zmaganiach gry podwójnej w Båstad. Był to zarazem ostatni finał do jakiego Larsson awansował w deblu.
Ostatnie znaczące sukcesy Larsson odniósł w 2000 roku. Wygrał wówczas turniej w Memphis, po finale z Byronem Blackiem, a także był w finale w Kopenhadze, gdzie przegrał Andreasem Vinciguerrą.
W latach 1992–2003 Larsson występował w Pucharze Davisa, zarówno jako singlista jak i deblista, notując bilans 13 zwycięstw i 6 porażek (w grze pojedynczej – 12 zwycięstw i 4 porażki). Wniósł znaczący wkład w zdobycie przez Szwecję Pucharu Davisa w 1994 roku i 1997 roku. W finale w 1994 roku pokonał Jewgienija Kafielnikowa i Aleksandra Wołkowa, a trzy lata później Amerykanów Pete'a Samprasa i Michaela Changa. Ponadto w barwach narodowych startował w 1992 roku na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie, gdzie w grze pojedynczej doszedł do III rundy, eliminując m.in. Francuza Guya Forgeta i ulegając Hiszpanowi Emilio Sánchezowi.
Finały w turniejach ATP World Tour
Gra pojedyncza (7–8)
Gra podwójna (6–2)
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Olofström Kategoria:Szwedzcy tenisiści Kategoria:Szwedzcy olimpijczycy Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992 Kategoria:Urodzeni w 1970