Giovanni Papini (ur. 9 stycznia 1881 we Florencji, zm. 8 lipca 1956 tamżeChrista Baumgarth, Futuryzm, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1978, s.364) – włoski dziennikarz, eseista, krytyk literacki, poeta i nowelista związany z futuryzmem.
Był samoukiem. W 1903 założył pismo „Leonardo” (później „La Voce”), zajmujące się problematyką kulturową, stawiające sobie za cel wzbudzenie nowych trendów intelektualnych we Włoszech. W latach 1913–1915 pracował jako redaktor pisma „Lacerba”. Był zwolennikiem przystąpienia Włoch do I wojny światowej, a po jej zakończeniu popierał część postulatów faszystowskich. Na początku lat 20. zmienił swój światopogląd religijny, wiążąc się z ruchem katolickim i stając na czele m.in. florenckich pisarzy katolickich (pismo „Il Frontespizio”).
Książki Zmierzch filozofów (1906) – praca filozoficzna Pamiętniki Pana Boga (1911) – szydercza polemika nt. roli Boga w życiu człowieka i świata, Papini opublikował ją będąc zagorzałym ateistą Skończony człowiek (1912) – powieść autobiograficzna, odsłaniająca trudne początki jego literackiej kariery Pragmatyzm Dzieje Chrystusa (1921) Listy Celostyna Szatan Dante żywy Święty Augustyn Gog Świadkowie Męki
Poezje: Pane e vino (1926)
Literaturoznastwo: Żywy Dante (1933) Historia literatury włoskiej (1937)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Autodydakci Kategoria:Futuryści (poeci) Kategoria:Włoscy prozaicy XX wieku Kategoria:Pisarze związani z Florencją Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Włoscy dziennikarze Kategoria:Włoscy krytycy literaccy Kategoria:Włoscy pisarze katoliccy Kategoria:Włoscy poeci XX wieku Kategoria:Zmarli w 1956 Kategoria:Ludzie urodzeni we Florencji