thumb|400px|Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1976
Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1976 – zestawienie państw, reprezentowanych przez narodowe komitety olimpijskie, uszeregowanych pod względem liczby zdobytych medali na XII Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1976 roku w Innsbrucku.
O organizację zimowych igrzysk w 1976 roku ubiegały się cztery miasta: Denver, Sion, Tampere i Vancouver. W maju 1970 roku, podczas 70. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Amsterdamie, organizację powierzono Denver. W 1972 roku, w związku z dużymi kosztami organizacji igrzysk olimpijskich, w mieście zostało przeprowadzone referendum, w którym mieszkańcy opowiedzieli się przeciwko wydawaniu publicznych pieniędzy na tę inwestycję. Tydzień po głosowaniu Denver złożyło oficjalną rezygnację z pełnienia funkcji organizatora igrzysk. W poszukiwaniu nowego miasta-gospodarza MKOl zaproponował organizację igrzysk miastu Whistler, jednak spotkało się to ze stanowczą odmową. Chęć organizacji wyraziło Salt Lake City, czemu z kolei sprzeciwił się MKOl. Ostatecznie organizację igrzysk powierzono Innsbruckowi, który nie był nawet wśród miast kandydujących do organizacji igrzysk.
Na igrzyskach w Innsbrucku rozegrano 37 konkurencji w dziesięciu dyscyplinach sportowych, czyli o dwie konkurencje więcej niż na poprzednich zimowych igrzyskach, które odbyły się w 1972 roku w Sapporo. Po raz pierwszy przeprowadzono olimpijską rywalizację w łyżwiarskim biegu mężczyzn na 1000 metrów oraz konkurs par tanecznych w łyżwiarstwie figurowym.
W zawodach olimpijskich wzięło udział 1129 sportowców (897 mężczyzn i 231 kobiet) z 37 narodowych reprezentacji. Pod względem liczby krajów uczestniczących były to rekordowe zimowe igrzyska olimpijskie. Pierwsze występy w zimowych igrzyskach olimpijskich zaliczyły Andora i San Marino. Dla Andory był to zarazem debiut olimpijski, licząc letnie i zimowe starty.
Medalistami zostali reprezentanci 16 państw, co oznacza, że 21 reprezentacji opuściło igrzyska bez medalu. Zwycięzcą klasyfikacji medalowej został Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich z dorobkiem 27 medali – 13 złotych, 6 srebrnych i 8 brązowych. Związek Radziecki ustanowił rekord pod względem liczby złotych medali zdobytych w trakcie jednych zimowych igrzysk olimpijskich. Pod względem liczby medali był to najbardziej udany występ ZSRR w zimowych edycjach igrzysk od początku startów tego państwa w igrzyskach olimpijskich. Jednocześnie kraj ten zwyciężył trzecią z rzędu klasyfikację medalową igrzysk olimpijskich, po zimowych i letnich igrzyskach w 1972 roku.
Reprezentacja Austrii, która po raz drugi po 1964 roku wystąpiła w roli gospodarza igrzysk olimpijskich, odnotowała najlepszy występ w zimowych igrzyskach od Grenoble. Osiągnięty przez Austriaków wynik medalowy był jednak znacznie słabszy od poprzednich igrzysk w Innsbrucku. Pierwszy medal olimpijski dla Liechtensteinu zdobyła alpejka Hanni Wenzel w slalomie kobiet. Trzy dni później drugi medal w slalomie mężczyzn zdobył Willi Frommelt, co sprawiło, że występ reprezentantów Liechtensteinu był najbardziej udanym w ich dotychczasowej historii olimpijskiej. Najlepszy występ w zimowych igrzyskach olimpijskich osiągnęli także reprezentanci Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
Najlepszy od igrzysk w Grenoble występ olimpijski, licząc letnie i zimowe starty, zaliczyli reprezentanci Norwegii. Dla sportowców ze Stanów Zjednoczonych był to najlepszy zimowy występ od igrzysk w Squaw Valley. Srebrny medal olimpijski w biegu narciarskim na 30 km zdobył reprezentant tego kraju – Bill Koch, zostając pierwszym biegaczem z Ameryki Północnej, który stanął na podium olimpijskim. Najlepsze występy w zimowych igrzyskach od igrzysk w Innsbrucku w 1964 roku odnotowali sportowcy z Finlandii i Wielkiej Brytanii. Dla Brytyjczyków był to jednocześnie pierwszy od 12 lat medal zimowych igrzysk olimpijskich.
Najsłabszy występ olimpijski od igrzysk w Oslo zaliczyli reprezentanci Szwecji. Były to czwarte igrzyska olimpijskie, po letnich w Atenach i Paryżu i zimowych w Oslo, podczas których Szwedzi nie zdobyli ani złotego, ani srebrnego medalu. Dla Francuzów były to natomiast piąte w historii igrzyska bez złota i srebra – wcześniej tak słabe rezultaty uzyskali w Chamonix, Garmisch-Partenkirchen, Oslo i Cortina d’Ampezzo.
Najgorsze starty olimpijskie od 1964 roku uzyskali reprezentanci Czechosłowacji, Holandii i Włoch. Ci pierwsi po raz pierwszy od 12 lat nie zdobyli złotego medalu na igrzyskach olimpijskich. Włosi natomiast po raz pierwszy od zimowych igrzysk w 1960 roku nie mieli ani jednego multimedalisty olimpijskiego.
W porównaniu do poprzednich zimowych igrzysk medali olimpijskich w Innsbrucku nie zdobyli reprezentanci Hiszpanii, Japonii i Polski.
W Innsbrucku 28 sportowców przynajmniej dwukrotnie stanęło na podium olimpijskim, a 19 spośród nich miało na koncie przynajmniej jeden złoty medal. Najbardziej utytułowanymi zawodniczkami, z dwoma złotymi i jednym srebrnym medalem, zostały alpejka Rosi Mittermaier i biegaczka Raisa Smietanina. Najwięcej medali – cztery (po dwa złote i brązowe) – wywalczyła panczenistka Tatjana Awierina.
W trakcie igrzysk u dwojga sportowców testy antydopingowe dały wynik pozytywny. Za stosowanie efedryny brązowy medal za trzecie miejsce w biegu na 5 km kobiet utraciła Galina Kułakowa. Był to pierwszy w historii zimowych igrzysk przypadek odebrania medalu za stosowanie niedozwolonych środków dopingujących. Na dopingu przyłapano również czechosłowackiego hokeistę, Františka Pospíšila, w organizmie którego stwierdzono kodeinę. W efekcie zmieniono wynik meczu Czechosłowacja–Polska i przyznano zwycięstwo walkowerem reprezentacji Polski.
Klasyfikacja państw Poniższa tabela przedstawia klasyfikację medalową państw, które zdobyły medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1976 w Innsbrucku, sporządzoną na podstawie oficjalnych raportów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Klasyfikacja posortowana jest najpierw według liczby osiągniętych medali złotych, następnie srebrnych, a na końcu brązowych. W przypadku, gdy dwa kraje zdobyły tę samą liczbę medali wszystkich kolorów, o kolejności zdecydował porządek alfabetyczny.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. ZSRR1368272. NRD757193. USA334104. Norwegia33175. RFN253106. Finlandia24177. Austria22268. Szwajcaria13159. Holandia123610. Włochy121411. Kanada111312. Wielka Brytania1 – –113. Czechosłowacja –1 –114. Liechtenstein – –2214. Szwecja – –2216. Francja – –11 Razem373737111
Klasyfikacje według dyscyplin Biathlon
W ramach igrzysk w Innsbrucku, tak samo jak cztery lata wcześniej w Sapporo, rozegrano dwie konkurencje biathlonowe – bieg indywidualny na dystansie 20 km oraz bieg sztafetowy 4 × 7,5 km.
W obu konkurencjach zwyciężyli reprezentanci ZSRR. Po raz trzeci z rzędu zdobyli złoty medal w sztafecie. Srebrny i brązowy medal przyznano tym samym krajom, które stanęły na podium w Sapporo – wicemistrzami zostali Finowie, a brązowymi medalistami reprezentanci NRD. Trzech zawodników dwukrotnie stanęło na podium olimpijskim – Nikołaj Krugłow zdobył dwa złote medale, Aleksandr Jelizarow – złoty i brązowy, a Heikki Ikola – dwa srebrne.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. ZSRR2 –132. Finlandia –2 –23. NRD – –11 Razem2226
Biegi narciarskie
Podczas igrzysk w Innsbrucku przeprowadzono siedem konkurencji biegowych – cztery biegi mężczyzn i trzy kobiet. W porównaniu do poprzednich igrzysk zmianie uległa formuła rozgrywania sztafety kobiecej – począwszy od Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 1974 w zawodach rangi mistrzowskiej zamiast sztafet trzyosobowych zaczęły startować czteroosobowe.
Najwięcej medali zdobyli reprezentanci Związku Radzieckiego, którzy zwyciężyli w czterech konkurencjach, a ponadto wywalczyli dwa srebrne i cztery brązowe medale. Jednym z medalistów został Nikołaj Bażukow – pierwszy w historii radziecki mistrz olimpijski w biegu na 15 km mężczyzn. Sensacyjnym wicemistrzem olimpijskim w biegu na 30 km został Amerykanin Bill Koch, który nie był rozpatrywany w gronie faworytów. Był to pierwszy medal olimpijski w biegach narciarskich zdobyty przez zawodnika z Ameryki Północnej.
Dziesięcioro zawodników przynajmniej dwukrotnie stanęło na podium olimpijskim w Innsbrucku. Najbardziej utytułowaną zawodniczką została Raisa Smietanina, która zdobyła dwa złote i jeden srebrny medal. Trzy medale wywalczyła również Helena Takalo, w dorobku której znalazł się złoty i dwa srebrne medale. Ponadto multimedalistami zostali: Ivar Formo (złoto i srebro), Arto Koivisto, Nikołaj Bażukow, Siergiej Sawieljew, Nina Fiodorowa i Galina Kułakowa (wszyscy złoto i brąz), Jewgienij Bielajew (srebro i brąz) oraz Iwan Garanin (dwa razy brąz).
Trzecia zawodniczka biegu na 5 km, Galina Kułakowa, została zdyskwalifikowana za stosowanie niedozwolonych środków dopingujących. Test antydopingowy wykazał obecność efedryny w organizmie zawodniczki. Brązowy medal biegaczce odebrano, lecz umożliwiono jej starty w kolejnych biegach. Był to pierwszy w historii zimowych igrzysk olimpijskich przypadek, że odebrano medal olimpijski za stosowanie dopingu.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. ZSRR424102. Finlandia22153. Norwegia11 –24. NRD –1125. USA –1 –16. Szwecja – –11 Razem77721
Bobsleje
Niezmiennie od poprzednich igrzysk, w Innsbrucku odbyły się dwie konkurencje bobslejowe – dwójki i czwórki mężczyzn.
Zwycięzcami obu konkurencji zostali reprezentanci Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Były to pierwsze medale olimpijskie dla tego kraju zdobyte w bobslejach. Jednocześnie był to czwarty przypadek w historii, że sportowcy z jednego kraju wygrali obie konkurencje bobslejowe w trakcie jednych igrzysk – wcześniej dokonali tego Amerykanie w Lake Placid w 1932 roku, reprezentanci RFN w Oslo w 1952 roku oraz Włosi w Grenoble w 1968 roku.
Po dwa złote medale olimpijskie zdobyli enerdowscy zawodnicy – Meinhard Nehmer i Bernhard Germeshausen. Ponadto multimedalistami igrzysk, z dorobkiem jednego srebrnego i jednego brązowego medalu, zostali Niemcy Wolfgang Zimmerer i Manfred Schumann oraz Szwajcarzy Erich Schärer i Joseph Benz.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. NRD2 – –22. RFN –1122. Szwajcaria –112 Razem2226
Hokej na lodzie
Turniej hokejowy mężczyzn rozegrano w dniach 3–14 lutego, wzięło w nim dwanaście reprezentacji. Złoty medal zdobyli hokeiści ze Związku Radzieckiego, srebrny z Czechosłowacji, a brązowy z Republiki Federalnej Niemiec. Był to czwarty z rzędu złoty medal olimpijski dla reprezentacji ZSRR, która pozostawała niepokonana w turniejach olimpijskich od 1964 roku. Z kolei reprezentacja Niemiec zdobyła drugi w historii, po 1932 roku, brązowy medal dla swojego kraju.
W trakcie turnieju w organizmie czechosłowackiego hokeisty, Františka Pospíšila, test antydopingowy wykazał obecność niedozwolonej substancji – kodeiny. W efekcie tego zweryfikowany został wynik meczu Czechosłowacja–Polska z początkowej wygranej Czechosłowacji 7–1 na przegraną walkowerem 0–1.
W turnieju nie wzięli udziału hokeiści Kanady i Szwecji, którzy zbojkotowali zawody w proteście przeciwko zakazowi korzystania z profesjonalnych zawodników w turniejach olimpijskich.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. ZSRR1 – –12. Czechosłowacja –1 –13. RFN – –11 Razem1113
Kombinacja norweska
Podczas igrzysk w 1976 roku przeprowadzono jedną konkurencję w kombinacji norweskiej – zawody indywidualne, składające się z biegu na 15 km i trzech skoków na normalnej skoczni, z których do noty wliczały się dwie najlepsze próby.
Tytuł mistrza olimpijskiego obronił zwycięzca zawodów olimpijskich w Sapporo – Ulrich Wehling. Reprezentant NRD został drugim dwuboistą w historii, który dwa razy z rzędu zdobył złoto igrzysk olimpijskich w kombinacji norweskiej. Wcześniej dokonał tego Johan Grøttumsbråten w latach 1928–1932. Srebrny medal w Innsbrucku zdobył Urban Hettich z RFN, a brązowy – Konrad Winkler z NRD.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. NRD1 –122. RFN –1 –1 Razem1113
Łyżwiarstwo figurowe