thumb|Steve McQueen ze swoją pierwszą żoną Neile Adams (1960) Steve McQueen, właśc. Terrence Stephen McQueen (ur. 24 marca 1930 w Beech Grove, zm. 7 listopada 1980 w Ciudad Juárez) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny; nominowany do Oscara za główną rolę w filmie Ziarnka piasku (1966).
Jest jedną z największych legend kina. W latach 60. i 70. XX wieku, należał do najbardziej „kasowych” gwiazdorów Hollywoodu, grając często postaci „antybohaterów”. McQueen często był agresywny w stosunku do reżyserów i producentów; pomimo tego był bardzo popularny i umiał zapewnić sobie wysokie gaże. Grywał głównie role silnych bohaterów, zachowując jednak ich pogłębiony wizerunek psychologiczny. Jego syn, Chad, i wnuk, Steven R., także zostali aktorami.
Życiorys Wczesne lata Urodził się w Beech Grove (przedmieście Indianapolis) w stanie Indiana w USA. Jego ojciec był pilotem-kaskaderem w cyrkach powietrznych. Porzucił Steve’a i jego matkę wkrótce po jego urodzeniu. Matka, nie radząc sobie z wychowywaniem małego Steve’a, oddała go w ręce wujowi Claude, który miał dużą farmę w Slater w stanie Missouri. Mając 12 lat McQueen ponownie zamieszkał ze swoją matką i ojczymem w Los Angeles w KaliforniiWilliam F. Nolan. McQueen. 1984. Condon & Weed Inc. .
W wieku 14 lat McQueen wstąpił do gangu ulicznego, w związku z czym jego matka wysłała go do Junior Boys Republic, placówki przedstawianej jako „dom dla krnąbrnych chłopców” w Chino Hills w Kalifornii.
Po tym jak McQueen opuścił Chino, zapisał się w 1947 do korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, gdzie służył do 1950. W 1952, z pomocą finansową otrzymaną na mocy G.I. Bill, McQueen zaczął studiować aktorstwo. Ubiegał się o miejsce w Actors Studio Lee Strasberga w Nowym Jorku. Z 2000 kandydatów przyjęci zostali tylko McQueen i Martin Landau. McQueen zadebiutował na Broadwayu w 1955 w A Hatful of Rain.
Osobowość i wizerunek Steve McQueen w swoich filmach grał postacie „prawdziwych” mężczyzn, którzy nie mówią o rzeczach zbytecznych, natomiast przykładają uwagę do tego co robią. Takim człowiekiem także prywatnie był McQueen.
Miał wiele zainteresowań, których nie wahał się realizować będąc dobrze opłacanym aktorem. Jego największą pasją były pojazdy. Miał licencję pilota oraz samolot. Interesowały go motocykle off-roadowe, ścigał się nimi na wyścigach Baja 1000 oraz Mint 400. Najwięcej czasu poświęcał jednak samochodom. Posiadał m.in.: Ferrari 250 Lusso Berlinetta, Jaguara D-Type XKSS, Porsche 356. McQueen angażował się w wyścigi samochodowe i poważnie rozważał karierę kierowcy wyścigowego. Jego największy sukces na torze to pierwsze miejsce w swojej klasie i strata 23 sekund do lidera w klasyfikacji ogólnej na Sebring 12 Hours w 1970 roku. Steve McQueen (miał wtedy gips na lewej stopie z powodu wypadku na motorze 2 tygodnie wcześniej) i Peter Revson prowadzili wtedy Porsche 908/02. W 1970 i 1971 roku Steve McQueen filmował swój własny pełnometrażowy film pt. Le Mans. McQueen chciał uczestniczyć w wyścigu 24 godziny Le Mans wraz ze szkockim kierowcą Jackie Stewartem w Porsche 917, lecz z powodu filmu musiał zrezygnować. Choć Le Mans nie odniosło sukcesu finansowego i niemal zrujnowało McQueena dzisiaj uchodzi za najwierniejszy film o wyścigach samochodowych.
Steve McQueen był także na liście seryjnego zabójcy Charlesa Mansona i dowiedziawszy się o tym, zaczął wszędzie nosić przy sobie rewolwer. Często sprzeczał się z reżyserami i producentami, również o gażę, lecz mimo to był bardzo pożądanym aktorem.
Śmierć Steve McQueen przez prawie 35 lat był uzależniony od tytoniu. W 1979 w jego płucach wykryto nowotwór. W lipcu 1980 roku McQueen wyjechał do Meksyku, aby poddać się alternatywnej (niezaaprobowanej przez władze Stanów Zjednoczonych) terapii leczenia raka, prowadzonej przez dentystę i ortodontę, Williama D. Kelleya (którego licencja lekarska została anulowana w Teksasie). Kelley twierdził, że udało mu się wyleczyć raka trzustki u innych pacjentów. Próbował leczyć McQueena mieszanką enzymów trzustkowych, dużych dawek witamin i minerałów, masażami, modlitwami, psychoterapią, lewatywami z kawy oraz zastrzykami preparatów przygotowanych z płodów owiec i krów. McQueen otrzymywał również amigdalinę. Zmarł 7 listopada 1980 roku na zawał serca po operacji mającej na celu usunięcie przerzutów. Miał 50 lat.
Obecność w kulturze popularnej Steve McQueen jest wymieniony w piosence pt. Czas ołowiu z repertuaru polskiej grupy Budka Suflera. Autorem tekstu jest Marek Dutkiewicz, a kompozytorem Romuald Lipko. W filmie Pewnego razu... w Hollywood (2019) w reżyserii Quentina Tarantino w roli Steve'a McQueena wystąpił Damian Lewis.
Filmografia
Przypisy
Bibliografia
New publication with private photos of the shooting & documents of 2nd unit cameraman Walter Riml
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Neighborhood Playhouse School of the Theatre Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi Kategoria:Amerykańscy kierowcy wyścigowi Kategoria:Motocykliści enduro Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Ludzie związani z Echo Park (Los Angeles)