Okres babiloński w starożytnym Izraelu trwał w latach 586 – 539 p.n.e.Gądecki, s. 351.
W 586 p.n.e. królestwo Judy zostało zajęte przez króla Babilonu, Nabuchodonozora II. Za opór stawiany przez stolicę Judy, Jerozolimę, miasto to zostało w 586 p.n.e. złupione, Świątynia została zburzona, a znaczna część ludności uprowadzona w niewolę do BabiloniiTschirschnitz, s. 260..
W kraju pozostała głównie ludność rolnicza, która wniosła niewiele do materialnej i duchowej kultury Żydów. Głównym ośrodkiem religii i kultury żydowskiej stały się Babilonia, oraz, w mniejszym stopniu, EgiptGądecki, s. 352..
Okres babiloński w samej Judzie jest słabo poznany. Juda była spustoszona i opustoszała, jednak generalnie nie była zasiedlana, choć Edomici i Ammonici zgłaszali pretensje do tego obszaruTschirschnitz, s. 261..
Nabuchodonozor ustanowił w Judzie namiestnika Godoliasza. Skupiła się wokół niego ludność pozostawiona w kraju, a także ci Judejczycy, którzy po klęsce schronili się w państwach sąsiednich, a teraz powrócili. Godoliasz został jednak zamordowany przez Izmaela, po czym reszta ludności judzkiej, z obawy przed zemstą, uciekła do EgiptuTschirschnitz, ss. 260-261..
thumb|250px|Ziemie Izraela pod panowaniem Babilonii
Zobacz też Niewola babilońska
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Starożytny Izrael