Polityka kształcenia – jedna z form instrumentacji polityki zatrudnienia w celu uzyskania wykwalifikowanej siły roboczej zgodnie z obowiązującym popytem.
Zapotrzebowanie na siłę roboczą o określonych kwalifikacjach powinno być zaspokajane przez szkolnictwo ogólne i zawodowe.
Dwa stanowiska w dyskusji na temat rozwoju szkolnictwa Kształcenie przyszłych kadr w ramach wąskich specjalizacji, co umożliwia szybką adaptację w miejscu pracy. Kształcenie przyszłych kadr w bardziej ogólny sposób, by zapewnić szerokie możliwości dostosowawcze związane z przyszłą pracą.
Druga metoda, pomimo że wydłuża okres szkolenia i okres dostosowawczy w pracy, lepiej przygotowuje do zmieniających się wymogów rynku pracy.
Narzędzia umożliwiające podnoszenie kwalifikacji osobom już pracującym szkolenia uczelnie ośrodki kształcenia ustawicznego (np. szkoły menadżerskie)
Zadania modernizacji polskiego systemu kształcenia i doskonalenia zawodowego – zmniejszenie rekrutacji do szkół przygotowujących kandydatów do zawodów nieatrakcyjnych, o małym popycie – polepszenie elastyczności kształcenia w zakresie czasu nauki, organizacji systemu szkolnego i treści nauczania – rozszerzenie profilu kształcenia i ograniczenie liczby specjalności – zmianę organizacji i treści kształcenia dorosłych
Zobacz też Polityka zatrudnienia
Bibliografia Polityka gospodarcza, B. Winiarski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000
Kategoria:Dziedziny i kierunki polityki gospodarczej