Wskaźnik ekologicznych bogactw naturalnych Daly’ego i Cobba, nazywany też miernikiem trwałego dobrobytu ekonomicznego () – niepieniężna miara dobrobytu społecznego, która uwzględnia zarówno gospodarowanie zasobami mineralnymi jak i międzygeneracyjną sprawiedliwość społeczną. Przy jej ustalaniu bierze się pod uwagę: średnie spożycie, podział dóbr i degradację środowiska.
Obliczanie ISEW Od konsumpcji indywidualnej wyrażonej współczynnikiem nierówności społecznej, będącej podstawą do obliczeń ISEW odejmuje się: koszty związane z zanieczyszczeniem środowiska zużycie zasobów nieodnawialnych straty gospodarstw rolnych na skutek erozji i urbanizacji straty na terenach nawadnianych koszty zanieczyszczenia powietrza tzw. długoterminowe szkody ekologiczne (np. globalne ocieplenie, zanikanie warstwy ozonowej) wydatki ochronne związane ze zdrowiem i edukacją, reklamą, dojazdami, urbanizacją i wypadkami drogowymi
Dodaje się natomiast: wartość usług z pracy w gospodarstwie domowym wartość usług z dóbr konsumpcyjnych trwałego użytku wartość usług z dróg i autostrad konsumpcję związaną z edukacją i służbą zdrowia wzrost kapitału netto bilans inwestycji za granicą i zagranicznych w kraju
Jest to miernik oparty na wskaźnikach naturalnych i dlatego nie może uwzględniać takich elementów dobrobytu jak np. oszczędności ludności, gdyż są one oparte na miernikach pieniężnych.
Zobacz też system rachunków narodowych miernik dobrobytu ekonomicznego miernik krajowego dobrobytu miernik ekonomicznych aspektów dobrobytu
Bibliografia Tadeusz Borys [red.], Wskaźniki ekorozwoju, Wydawnictwo Ekonomia i Środowisko, Białystok 1999, Marian Noga [red.], Ekologiczne i instytucjonalne uwarunkowania wzrostu gospodarczego. Aspekty globalne i regionalne, Państwowy Instytut Naukowy Instytut Śląski w Opolu, Opole 1998, Michał Gabriel Woźniak, Wzrost gospodarczy. Podstawy teoretyczne, Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Kraków 2004,
Kategoria:Wskaźniki makroekonomiczne