250px|thumb|right|45 mm armata przeciwpancerna 4 Dywizjon Artylerii PancernejW literaturze występują również nazwy Dywizjon Artylerii Samobieżnej oraz Dywizjon Artylerii Samochodowej – samodzielny pododdział broni pancernej ludowego Wojska Polskiego

Formowanie i zmiany organizacyjne Sformowany w m. Nizy w okolicach Sum według etatu nr 04/504 jako dywizjon artylerii przeciwpancernej wyposażony w 45 mm armaty przeciwpancerne.

Przeformowany na mocy rozkazu dowódcy Armii Polskiej w ZSRR z 1 kwietnia 1944 na samodzielny dywizjon artylerii samobieżnej. W działa samobieżne Su-76 wyposażony został 21 czerwca 1944.

Żołnierze dywizjonu złożyli przysięgę w Lublinie 10 września 1944.

Dowódcą dywizjonu był mjr Mikołaj DawiskibaJan Śliwiński, Taktyka 4 Dywizji w minionej wojnie s. 258 podał, że dowódcą dywizjonu był kpt. Grzegorz Greśko.

Działania bojowe Dywizjon prowadził działania bojowe w składzie 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty z 1 Armii Wojska Polskiego.

Skład etatowy 250px|thumb|right|76 mm działo pancerne SU-76 DowództwoEtat 04/568 z poprawkami pluton dowodzenia, 3 baterie dział samobieżnych 4 działony drużyny: zaopatrzenia bojowego, remontowa, gospodarcza, punkt sanitarny Razem:

żołnierzy – 165 (oficerów – 51, podoficerów – 73, kanonierów – 41)

sprzęt: działa samobieżne SU-76 – 13 samochód pancerny BA-64 – 1 samochody – 19 motocykle – 4 Kamuflaż i oznakowanie wozów Wozy bojowe malowano farbą olejną koloru ciemnozielonego. Poszczególne pojazdy mogły różnić się odcieniem, a nawet i kolorem. Jeśli okoliczności tego wymagały, malowano pojazdy w nieregularne plamy różnej wielkości i kształtu. Obok podstawowego koloru wykorzystywano brąz, czerń lub piaskowy. Taki sposób malowania stosowano jednak sporadycznie. Zimą wozy bojowe malowano na biało, tzw. bielidłem. Biel nakładano bezpośrednio na ochronną farbę zieloną, przy czym pokrywano nią albo cały pojazd, albo też tylko część jego powierzchni, tworząc nieregularne plamy deformujące kształt. Zamiast farby mogło być używane wapno.

Na wieży malowano orła. Stylizowany, aczkolwiek znacznie uproszczony kształt orła wzorowany był na orle piastowskim. Wysokość orła wahała się od 20 do 40 cm.

Oznakowanie taktyczne

Numery taktyczne dywizjonu: dowódca — 400 1 bateria — 401, 402, 403, 404 2 bateria — 405, 406, 407, 408 3 bateria — 409, 410, 412, 413

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Jan Śliwiński, Taktyka 4 Dywizji w minionej wojnie, Wydawnictwo MON, Warszawa 1965, wyd. I.

Kategoria:Dywizjony artylerii pancernej Kategoria:Ludowe Wojsko Polskie w Lublinie Kategoria:Polskie dywizjony artylerii pancernej na froncie wschodnim Kategoria:Oddziały 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Polskie jednostki pancerne utworzone w 1944 Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1945 Kategoria:Oddziały polskie biorące udział w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego Kategoria:Oddziały polskie biorące udział w bitwie o Kołobrzeg Kategoria:Oddziały polskie biorące udział w walkach o Kanał Hohenzollernów