thumb|alt=Duży talerz z porcją pierogów z wiśniami. Niektóre pierogi przekrojono na pół, odsłaniając nadzienie. Danie polane jest sosem, prawdopodobnie waniliowym. Całość zwieńczona jest pośrodku jedną wiśnią z ogonkiem. Wiśnie o ciemnoczerwonej barwie.|Pierogi z wiśniami thumb|alt=Głęboki talerz z porcją zupy owocowej. Lekko gęsta zupa o intensywnym, ciemnoczerwonym kolorze, z widocznymi rozgotowanymi śliwkami. W zupie odznacza się zanurzona w niej duża, okrągła, jasna kluska drożdżowa. Talerz jest biały, niezanurzona część kluski jest nieco ubrudzona zupą.|Zupa śliwkowa podana z pyzą drożdżową Legumina – nazwa popularnych deserów. Zaliczają się do nich słodkie potrawy, zazwyczaj mączne lub jajeczne, podawane po zasadniczym posiłku. Jeszcze przed II wojną światową leguminy podawano w Polsce faktycznie wyłącznie na deser, jednak w trudnym ekonomicznie okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej część z tych potraw stała się daniami obiadowymi.
W kuchni polskiej do legumin zalicza się następujące, przyrządzone na słodko potrawy: budynie, suflety, omlety, naleśniki, racuchy, pierogi (z twarogiem i owocami), makaron pszenny lub kluski (np. makaron z twarogiem, knedle z owocami, leniwe pierogi, pampuchy), ryż (ze śmietaną i owocami, np. jabłkami, gotowany na mleku), musy, galaretki, kisiele mleczne (tzw. budynie), legumina z zupy „nic”, a nawet zupy owocowe (podane z makaronem, grzankami lub groszkiem ptysiowym).
Słowo legumina pochodzi z łaciny (l.poj. , l.mn. ) i początkowo, podobnie jak w oryginale, używane było w znaczeniu „jarzyny”. Oznaczało ono też artykuły spożywcze takie jak mąka, kasza, groch. Z czasem nazwa ta stała się określeniem słodkiej potrawy mącznej.
Przypisy skany w e-bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego
Maja i Jan Łozińscy. Historia polskiego smaku. PWN. str. 283
Hasło legumina w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Kategoria:Desery Kategoria:Kuchnia polska