Hugo Emil Alfvén (ur. 1 maja 1872 w Sztokholmie, zm. 8 maja 1960 w Falun) – szwedzki kompozytor, dyrygent i skrzypek.
Życiorys W latach 1887–1891 studiował w konserwatorium w Sztokholmie u Johana Lindberga (skrzypce) oraz Johana Lindegrena (kompozycja). Studiował także malarstwo. Od 1890 do 1897 roku był drugim skrzypkiem w kapeli dworskiej w Sztokholmie. Po ukończeniu studiów kontynuował naukę gry na skrzypcach u Larsa Zetterquista. W latach 1896–1903 odbył podróż do Francji, Niemiec, Belgii, Hiszpanii, Włoch i Austrii. W Brukseli uczył się u Césara Thomsona. Po powrocie do Szwecji wykładał w latach 1903–1904 kompozycję w sztokholmskim konserwatorium.
Dyrygował licznymi chórami, m.in. Siljan i Orphei Drängar. W 1908 roku został wybrany członkiem Królewskiej Akademii Muzycznej. Od 1910 do przejścia na emeryturę w 1939 roku był dyrektorem muzycznym Uniwersytetu w Uppsali. W latach 1921–1943 pierwszy dyrygent szwedzkiego związku chórów męskich (Svenska Sångarförbundet).
Doctor honoris causa Uniwersytetu w Uppsali (1917).
Odznaczenia Do 1947 Komandor 1. klasy Orderu Gwiazdy Polarnej (1943, Szwecja) Komandor Orderu Wazów (1926, Szwecja) Medal „Litteris et Artibus” (1916, Szwecja) Komandor Orderu Korony (Belgia) Komandor Orderu Białej Róży (Finlandia) Komandor Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Komandor Orderu Domowego Orańskiego (Holandia) Komandor Orderu Świętego Olafa (Norwegia) Kawaler Orderu Danebroga (Dania) Kawaler Orderu Domowego Schaumburg-Lippeńskiego
Twórczość Muzyka Alfvéna utrzymana była w tradycji późnoromantycznej, z wyraźnymi nawiązaniami do twórczości Wagnera i Straussa. Wprowadził do muzyki szwedzkiej inspiracje rodzimym folklorem, a także przyczynił się do rozbudzenia wśród muzyków szwedzkich zainteresowania symfonią, wcześniej mało popularnym gatunkiem. Wiele jego utworów ma charakter programowy.
Skomponował m.in. 5 symfonii (I f-moll 1897, II D-dur 1898–1899, III E-dur 1905, IV c-moll „Från havsbandet” 1918–1919, V a-moll 1942–1952), poemat symfoniczny En skärgårdssägen (1905), rapsodie Midsommarvaka (1903), Uppsalarapsodi (1907) i Dalarapsodi (1937), Sonatę c-moll na skrzypce i fortepian (1896), Romans na skrzypce i fortepian (1896), Elegię na róg i orkiestrę (1898), liczne pieśni (w tym Marias sånger na głos i fortepian, 1905), oratorium Herrens bön (1899–1901), kantaty.
W latach 1946–1952 opublikował swoją czterotomową autobiografię.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ludzie urodzeni w Sztokholmie Kategoria:Odznaczeni Orderem Białej Róży Finlandii Kategoria:Odznaczeni Orderem Danebroga Kategoria:Odznaczeni Orderem Domowym Orańskim Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Polarnej (Szwecja) Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Olafa Kategoria:Odznaczeni Orderem Trzech Gwiazd Kategoria:Odznaczeni Orderem Wazów Kategoria:Szwedzcy dyrygenci Kategoria:Szwedzcy kompozytorzy Kategoria:Szwedzcy pedagodzy muzyczni Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1960